V SA/Wa 557/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił Z. A. przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu uwięzienia z przyczyn politycznych W ustawowym terminie skarżący wystąpił do Kierownika Urzędu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. W dniu 9 lutego 2012 r. (data nadania pocztowego) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych skargę na rozstrzygnięcie bez podania daty i numeru zaskarżonego aktu. Zarządzeniem z dnia 7 marca 2012r., skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie daty wydania i numeru zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności – w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. W wezwaniu zamieszczono pouczenie, że nieuzupełnienie w terminie braku skargi spowoduje jej odrzucenie. W dniu 21 marca 2012 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym wskazał, iż wnosi skargę na decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli służył on skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy mimo wyczerpania przez skarżącą środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dopuszczalne było wniesienie skargi na decyzję, od której ów wniosek został złożony, a nie na tę która jest decyzją wydaną na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ustawa p.p.s.a. nie zawiera przepisu, który wskazywałby, że skarga do sądu administracyjnego służy na decyzję ostateczną kończącą postępowanie administracyjne. Zasadę sądowej kontroli legalności decyzji ostatecznych kończących postępowanie w sprawie administracyjnej można jednak wywieść z analizy całokształtu przepisów regulujących przebieg, wzajemne relacje i zależności istniejące pomiędzy postępowaniem administracyjnym i postępowaniem sądowoadministracyjnym. Punktem wyjścia dla wyjaśnienia tego zagadnienia jest przepis art. 16 § 2 k.p.a., który stanowi, że decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach. W niniejszej sprawie zasady i tryb wniesienia skargi wskazują przepisy ustawy p.p.s.a. określające termin i sposób jej wnoszenia. Na uwagę zasługują przede wszystkim przepisy art. 53 § 1, art. 54, art. 55 § 1 i 2 tej ustawy, z których wynika, że organem przekazującym skargę do sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, kompetentnym do działań autokontrolnych, podlegającym ukaraniu, jest tylko i wyłącznie organ, który wydał ostatnią decyzję w administracyjnym toku instancji. Skarga musi być złożona na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, również z tego względu, aby zachować 30 - dniowy termin do jej wniesienia. Oczywistym jest że skarga złożona na decyzję "pierwszoinstancyjną" była by niedopuszczalna z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozważana w powyższych wywodach kwestia wymaga także odniesienia się do zakresu kontroli sądowoadministracyjnej, którą charakteryzują przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. Z pierwszego z wymienionych przepisów wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z drugiego zaś, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu, analiza tych unormowań prowadzi do wniosku, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, natomiast jest związany wskazanym w skardze przedmiotem zaskarżenia, a więc decyzją, która wyznacza rodzaj sprawy sądowoadministracyjnej podlegającej kontroli. Zwraca na to uwagę stanowisko judykatury i doktryny (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 1988 r., sygn. akt IV SA 170/88, ONSA 1988/1/44; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 1988 r., sygn. akt IV SA 470/88, GAP 1989/18/74) oraz poglądy doktryny (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, str. 300-301). Decyzją podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego jest więc zawsze decyzja kończąca postępowanie w sprawie administracyjnej, ponieważ decyzja wydana w "pierwszej instancji" odnosi się tylko do części sprawy administracyjnej. Z powołanych przepisów wynika, że kontrola sądowoadministracyjna obejmuje decyzję wydaną "w pierwszej i drugiej instancji" oraz inne decyzje wydane "w dół" w granicach danej sprawy, jeżeli z treści skargi w sposób niewątpliwy wynika, iż zaskarżeniem objęta została ostatnia z decyzji wydanych w administracyjnym toku instancji. Reasumując należy stwierdzić, że wniesienie skargi na decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] było niedopuszczalne. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.