V SA/Wa 56/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. C. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi wniesionej przez A. O. (dalej: ,,Skarżący’’) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej ,,SKO w [...]’’) z [...] marca 2012 r. nr [...] (sprostowane postanowieniem SKO w [...] z [...] maja 2012 r., nr [...]) uchylające w całości postanowienie Burmistrza [...] z [...] września 2011 r. nr [...] i jednocześnie orzekające o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutów zobowiązanego sprowadzających się do kwestionowania zasadności obowiązku zapłaty ,,renty planistycznej’’ – jednorazowej opłaty wynikającej ze wzrostu wartości nieruchomości oraz o uznaniu za nieuzasadniony zarzut zobowiązanego dotyczący przedawnienia egzekwowanego obowiązku. Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] września 2011 r. do Burmistrza [...] wpłynęło pismo od Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] dotyczące zajęcia stanowiska w sprawie zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego, w których wniósł o odstąpienie od wykonania egzekucji renty planistycznej, zleconej przez Burmistrza [...] na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] lipca 2011 r. Skarżący zarzucił, że decyzje podjęte przez Burmistrza traktuje jako bezprawne, a orzeczoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. rentę planistyczną uznaje za niezasadną i dlatego odmawia jej zapłaty. Skarżący podważył legalność uchwały, na mocy której podjęto decyzję o rencie planistycznej, oraz stwierdził, że roszczenia z tytułu decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. uległy przedawnieniu. Postanowieniem z [...] września 2011 r. znak: [...] Burmistrz [...] wyraził stanowisko wierzyciela wobec stawianych zarzutów w ten sposób, że odmówił wyrażenia zgody na umorzenie postępowania egzekucyjnego, dotyczącego zaległości z tytułu renty planistycznej objętych tytułem wykonawczym nr [...] z [...] lipca 2011 r. Wierzyciel opisał stan faktyczny w sprawie i stwierdził, że sprawa dotycząca decyzji o nałożeniu renty planistycznej nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. była badana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], a także w odrębnych pismach wielokrotnie szczegółowo przedstawiano zobowiązanemu zarówno podstawy prawne uprawniające organ do naliczenia i poboru opłaty planistycznej, jak również podstawy prawne prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel odniósł się również do sprawy kwestionowania przez zobowiązanego uchwały Rady Miasta [...] dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opisując działania podejmowane przez zobowiązanego w tym celu i ich nieskuteczność. Tym samym wierzyciel stanął na stanowisku, że nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego i uchylenia tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu 18 października 2011 r. Dnia [...] października 2011 r. A. O. złożył zażalenie (zatytułowane ,,Skarga’’) na powyższe postanowienie. Wniósł w nim o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący zarzucił, że postanowienie wydano z naruszeniem prawa. Podniósł, że egzekwowany obowiązek uległ przedawnieniu i przytoczył przepisy kodeksu cywilnego. Poza tym ponownie zakwestionował zasadność nałożenia decyzją obowiązku zapłaty renty planistycznej oraz legalność uchwały Rady Miasta dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia SKO w [...] wskazało m. in. art. 138 §1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; powoływanej dalej: ,,k.p.a’’) oraz art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.; powływanej dalej: ,,u.p.e.a.’’). W uzasadnieniu postanowienia SKO w [...] stwierdziło, że zażalenie jest nieuzasadnione, jednakże postanowienie zostaje uchylone w całości, a sprawa zostaje rozstrzygnięta co do istoty. Wskazano, że na Skarżącym ciąży obowiązek zapłaty należności pieniężnej z tytułu jednorazowej opłaty wynikającej ze wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tzw: renty planistycznej w kwocie 22.652,00 zł, nałożony decyzją Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., związany ze zbyciem prawa własności nieruchomości położonej we wsi [...]. SKO w [...] wskazało, że kluczowe zarzuty zobowiązanego, to zarzuty o których mowa w art. 33 pkt 1 u.p.e.a dotyczące nieistnienia obowiązku. Sprowadzają się one bowiem do zakwestionowania zasadności nałożenia obowiązku zapłaty renty planistycznej poprzez twierdzenie zobowiązanego, że działania i decyzja Burmistrza [...] oraz uchwała Rady Miejskiej w [...], na podstawie której podjęto decyzję o nałożeniu tej renty planistycznej, są bezprawne. Organ zauważył, że w myśl art. 34 § 1a u.p.e.a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Analizując stan faktyczny, SKO w [...] stwierdziło, iż w niniejszej sprawie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 34 § 1a u.p.e.a., gdyż powyżej opisane zarzuty zobowiązanego sprowadzają się do kwestii, które były już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnych postępowaniach zarówno administracyjnych, jak i sądowych. Z akt sprawy wynika bowiem, że Skarżący kwestionował zasadność nałożenia renty planistycznej, jak również zarzucał manipulowanie treściami uchwał Rady Miasta w swoim odwołaniu, które wniósł na decyzję Burmistrza [...] nr [...] z [...] marca 2008 r. nakładającą obowiązek zapłaty renty planistycznej w kwocie 22.652,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrzyło powyższe kwestie i w dniu [...] lipca 2008 r. decyzją [...] orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza [...]. Decyzja stała się ostateczna. Na marginesie SKO w [...] zauważyło, że z akt wynika, iż w odrębnych postępowaniach - w związku z wnioskami o usuniecie naruszenia prawa były badane zarzuty skarżącego kwestionujące legalność uchwały Rady Miasta dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącej podstawę naliczenia renty planistycznej i uchwała ta nie została uchylona. Mając zatem na względzie powyższe, zgodnie z art. 34 § 1a u.p.e.a. wierzyciel - czyli Burmistrz [...] powinien był wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonych przez skarżącego zarzutów sprowadzających się do kwestionowania zasadności nałożenia obowiązku zapłaty renty planistycznej poprzez twierdzenie zobowiązanego, że działania i decyzja Burmistrza [...] oraz uchwała Rady Miejskiej w [...], na podstawie której podjęto decyzję nałożeniu tej renty planistycznej, są bezprawne. W niniejszej sprawie Burmistrz [...] zaskarżonym postanowieniem rozważał jednak zasadność stawianych zarzutów i odmówił wyrażenia zgody na umorzenie postępowania egzekucyjnego, dotyczącego zaległości z tytułu renty planistycznej objętych tytułem wykonawczym nr [...] z [...] lipca 2011r. Tym samym koniecznym było uchylenie przez Kolegium zaskarżonego postanowienia w całości na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. i w zakresie powyższych zarzutów orzeczenie co do istoty polegające na stwierdzeniu ich niedopuszczalności. Następnie SKO w [...] wyjaśniło, że należności z tytułu renty planistycznej będąc dochodem budżetu jednostki samorządu terytorialnego są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, o których mowa w art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.; dalej: ,,u.f.p.’’). Jak stanowi art. 67 tej ustawy, do spraw dotyczących powyższych należności, nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze. zm.; dalej: ,,o.p.’’). Z powyższego wynika zatem, że w zakresie przedawnienia obowiązku zapłaty renty planistycznej odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy działu III o.p., dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych. Art. 70 § 1 o.p. stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przy odpowiednim zastosowaniu tego przepisu do obowiązku zapłaty renty planistycznej oznacza to, że obowiązek zapłaty renty planistycznej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności tej renty. W niniejszej sprawie renta planistyczna została ustalona decyzją Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., w której termin płatności ustalony został na 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. W związku z wniesieniem przez Skarżącego odwołania od tej decyzji, decyzja ustalająca obowiązek zapłaty renty planistycznej stała się ostateczna z dniem [...] lipca 2008r ., tj. z dniem wydania przez organ II instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji [...] utrzymującej w mocy powyższą decyzję Burmistrza [...]. Termin płatności renty planistycznej upływał zatem w ciągu 30 dni od dnia [...] lipca 2008r. Zatem termin płatności renty planistycznej upływał w roku 2008. Powyższe oznacza, że 5 letni bieg terminu przedawnienia rozpoczynałby się z dniem 1 stycznia 2009 r. i upływałby z dniem 31 grudnia 2013 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie postanowienia SKO w [...]. Zarzucił, że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. (którego dotyczy zaskarżone postanowienie) wydany został z naruszeniem art. 36 p 6, 7, 8 i 9 ustawy o Przestrzennym zagospodarowaniu z dnia 7 lipca 1994 r. obowiązujacej w zakresie zbycia działek. Skarżący podniósł, że decyzja sprzeczna jest co do terminów zawitych zawartych w art. 35 k.p.a. co wiąże sie z przekroczeniem kompetencji ustawowych zawartych w art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o Przestrzennym zagospodarowaniu oraz, że decyzja zapadła z naruszeniem zasady powagi rzeczy osądzonej oraz niedziałania prawa wstecz, siedem lat po zbyciu działek. Wskazał ponadto, że tytuł nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. sprzeczny jest z art. 118-125 k.c., z uwagi na fakt, że powstał po 10 latach od zdarzenia, które jest powodem roszczeń. W uzasadnieniu skargi przedstawiono zarzuty dotyczące decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu renty planistycznej. Stwierdzono, że decyzja ta narusza art. 85 ustawy z 27 marca 2003 r., który dotyczy spraw wszczętych lecz nie zakończonych, tymczasem w niniejszej sprawie w dniu 12 stycznia 2007 r. WSA w Warszawie wydał prawomocny wyrok oddalający rentę planistyczną. Tym samym kompetencje zawarte w art. 85 zostały przekroczone z naruszeniem zasady powagi rzeczy osądzonej. Wskazano, że ustawa z 7 lipca 1994 r. o Przestrzennym zagospodarowaniu przestała obowiązywać w dniu 10 lipca 2003 r., odwoływanie się do skutków prawnych tej ustawy jest niedopuszczalne. Skarżący stwierdził, że kompetencje ustawowe wynikające z art. 85 ustawy o Przestrzennym zagospodarowaniu nie mogą dotyczyć ustawy, która utraciła swoją moc. Wskazał ponadto, że decyzje pierwszej instancji, zapadły z naruszeniem art. 36 p 6,7,8,9 ustawy z 7 lipca 1994 r. o warunkach oraz, że ustawodawca odnosi się jedynie do dnia uprawomocnienia się spornej uchwały nr [...], tj. do dnia [...] marca 2001 r., brak jest tu odniesienia do dnia sprzedaży jak również do dnia wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, co sugeruje bezpodstawnie uzasadnienie SKO. Zdaniem skarżącego z powyższych powodów, w oparciu o błędną wykładnię prawną, powstał tytuł wykonawczy nr [...]. Przepis art. 37 p 6 ustawy o Przestrzennym zagospodarowaniu nie może być podstrawą prawną ponieważ odnosi sie do okresu nieobjetego ustawą. Ponadto uzasadnienie postanowienia oparte jest o wywody z zastosowaniem ustawy o Finansach publicznych oraz Ordynacji podatkowej a renta planistyczna nie jest podatkiem lokalnym jak sugeruje autor postanowienia, lecz jednorazową opłatą, wynikającą z tytułu posiadania ogólnego planu przestrzennego zagospodarowania. Skarżący stwierdził, że wniósł w dniu 14 maja 2012 r. skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Następnie stwierdził, że urząd w okresie od 1 stycznia 1995 r. do 19 sierpnia 2002 r. nie posiadał ogólnego przestrzennego planu zagospodarowania a posiadanie takiego planu było warunkiem niezbędnym do wnoszenia roszczeń o rentę planistyczną. Skarżący oświadczył, że nigdy nie otrzymał tytułu wykonawczego o nr [...], wskazanego w postanowieniu z [...] marca 2012 r. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Skarżący pismami procesowymi z 24 września 2012 r., 19 października 2012 r., oraz z 11 marca 2013 r. podtrzymał argumenty oraz wnioski podniesione w skardze. Obecny na rozprawie pełnomocnik Skarżącego złożył załącznik do protokołu rozprawy, zawierający wnioski procesowe, zarzuty i ich uzupełnienie. Pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem pełnomocnika zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 139 k.p.a. przez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść skarżącego oraz art. 15 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez powołanie zupełnie nowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (przy niezmienionym stanie falktycznym i prawnym) a przez to pozbawienie skarżącego możliwości skontrolowania w toku instancyjnym prawidłowości zastosowania tej podstawy prawnej. Uzasadniając powyższe pełnomocnik oświadczył, że stwierdzenie, iż niektóre z zarzutów Skarżącego są niedopuszczalne, a więc w ogóle nie powinny być badane jest stwierdzeniem bardziej niekorzystnym od uznania, że zarzuty te są nieuzasadnione. W ocenie pełnomocnika SKO w [...] widząc podstawy do zastosowania art. 34 § 1a u.p.e.a., powinno uchylić postanowienie organu pierwszej instancji (wierzyciela) na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ze wskazaniem, że przy ponownym postępowaniu organ winien rozważyć konieczność zastosowania art. 34 § 1a u.p.e.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na mocy art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: ,,p.p.s.a.’’) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Skargę należało oddalić gdyż Sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jaki i przepisów prawa materialnego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Na wstępie przypomnieć należy, że pismem z [...] sierpnia 2011 r. skarżący zgłosił zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Skarżący zarzucił, że nastąpiło przedawnienie należności z tytułu wykonawczego. Z kontekstu pisma wynika ponadto, że skarżący kwestionuje istnienie obowiązku uiszczenia renty planistycznej co wynika z wadliwości decyzji Burmistrza [...] z [...] marca 2008 r. o ustaleniu renty planistycznej. Postanowieniem z [...] września 2011 r. Burmistrz [...] przedstawił stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne – odmówił uznania zarzutów za zasadne i wyrażenia zgody na umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonym postanowieniem SKO w [...], po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, uchyliło w całości postanowienie Burmistrza [...] i: 1. Stwierdziło na podstawie art. 34 ust. 1a u.p.e.a. niedopuszczalność zarzutów sprowadzających się do kwestionowania zasadności obowiązku zapłaty renty planistycznej, 2. Uznało za niezasadny zarzut dotyczący przedawnienia egzekwowanego obowiązku. SKO w [...] trafnie uznało, że w sprawie zastosowanie ma, w odniesieniu do zarzutu kwestionującego istnienie obowiązku zapłaty należności z tytułu renty planistycznej, art. 34 ust. 1a u.p.e.a., który stanowi, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Niesporne jest, że decyzją z [...] marca 2008 r. Burmistrz [...] ustalił skarżącemu opłatę z tytułu tzw. renty planistycznej. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] z [...] lipca 2008 r. Podkreślenia wymaga również, że na skutek wniesionej skargi, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1366/08 oddalił skargę na powyższą decyzję SKO w [...] z [...] lipca 2008 r. Wskazać także trzeba, że NSA wyrokiem z 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 905/09 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku. Zatem legalność decyzji Burmistrza Wołomina potwierdzona została w postępowaniu administracyjnym oraz sądowym, w którym skarżący zgłaszał zastrzeżenia co do decyzji o ustaleniu renty planistycznej, które nie zostały jednak uwzględnione. W tej sytuacji zastosowanie powinien mieć, względem zarzutu kwestionującego istnienie obowiązku zapłaty po stronie skarżącego, art. 34 ust. 1a u.p.e.a. Nieuzasadnione w ocenie Sądu są zarzuty pełnomocnika skarżącego dotyczące naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (określonej w art. 15 k.p.a.) oraz art. 139 k.p.a., który reguluje zakaz reformationis in peius. Z istoty zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika wymóg przeprowadzenia dwukrotnego postępowania wyjaśniającego co oznacza, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego lecz ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia omawianej zasady, ponieważ zarzuty skarżącego zgłoszone do prowadzonej egzekucji zostały dwukrotnie rozważone przez organy obu instancji. Organy obu instancji rozważyły zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczenia renty planistycznej, uzasadniając swe stanowisko poprzez wskazanie na legalność decyzji Burmistrza [...] z [...] marca 2008 r. Podkreślenia wymaga, że stwierdzone przez SKO w [...] naruszenie przez organ I instancji art. 34 ust. 1a u.p.e.a. nie upoważniało do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., który daje podstawę do uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji tylko wtedy gdy decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przede wszystkim w sprawie nie wystąpiła konieczność przeprowadzenia dodatkowego postepowania wyjaśniającego, którego zakres miałby istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a do prawidłowego odniesienia się do zarzutu skarżącego wystarczające było oparcie się na ostatecznej i prawomocnej (na skutek wyroków WSA oraz NSA) decyzji wydanej w przedmiocie ustalenia renty planistycznej. Zdaniem Sądu, SKO w [...] zasadnie zastosowało art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchyliło postanowienie Burmistrza i orzekło co do istoty sprawy. Prawidłowe rozstrzygnięcie SKO w [.] (o charakterze kasatoryjno-reformacyjnym) czyni bezzasadnym zarzut skarżącego co do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego. Zaskarżone postanowienie nie narusza także przepisu art. 139 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem pełnomocnika Skarżącego, że zaskarżone postanowienie pogarsza sytuację skarżącego w odniesieniu do tej wykreowanej treścią rozstrzygnięcia Burmistrza [...]. Rozstrzygnięcie o niedopuszczalności zarzutów nie pogorszyło - w kontekście skutków rozstrzygnięcia - sytuacji skarżącego. Nie doprowadziło ono bowiem, podobnie zresztą jak rozstrzygnięcie Burmistrza [...], do uwzględnienia stanowiska Skarżącego co do nieistnienia obowiązku. Poza tym rozstrzygnięcie o niedopuszczalności zarzutu, chociaż rzeczywiście odmienne od pierwszoinstancyjnego, to uzasadnione zostało w sposób analogiczny jak rozstrzygnięcie Burmistrza [...]. W ocenie Sądu prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu orzekającego o niezasadności zarzutu przedawnienia egzekwowanego obowiązku. Sąd podziela w tym zakresie argumenty organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Przypomnieć należy, że nalezności z tytułu renty planistycznej są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, o których mowa w art. 60 u.f.p. Art. 67 tej ustawy stanowi, że do spraw dotyczących powyższych należności, nieuregulowanych u.f.p., stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III o.p. Zatem w zakresie przedawnienia obowiązku zapłaty renty planistycznej odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy działu III o.p. dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przy odpowiednim zastosowaniu tego przepisu do obowiązku zapłaty renty planistycznej oznacza to, że obowiązek zapłaty renty planistycznej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności tej renty. W niniejszej sprawie renta planistyczna została ustalona decyzją Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., w której termin płatności ustalony został na 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Decyzja powyższa stała się ostateczna z dniem [...] lipca 2008r ., tj. z dniem wydania przez organ II instancji (SKO w [...]) decyzji [...] utrzymującej w mocy powyższą decyzję Burmistrza [...]. Termin płatności renty planistycznej upływał zatem w ciągu 30 dni od dnia [...] lipca 2008r. W tej sytuacji termin płatności renty planistycznej upływał w roku 2008. Powyższe oznacza, że 5 letni bieg terminu przedawnienia rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2009 r. i upłynie z dniem 31 grudnia 2013 r. Reasumując należało uznać, że podniesione w sprawie zarzuty są nieuzasadnione, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z wyżej przedstawionych powodów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł, na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez Radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).