V SA/Wa 561/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant starszy sekretarz sądowy - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi następców prawnych K. M.: E. M., A. M., M. M. i K. M. z udziałem uczestnika postępowania [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej; oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] lutego 2009 r. [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej o stwierdzeniu usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Skarżący K. M. właściciel firmy W. H.-U. K. M. z siedzibą w O., w dniu [...].03.2004 r. zgłosił samochód ciężarowy marki [...] , nr nadwozia [...] do procedury uszlachetniania czynnego w Oddziale Celnym w C. na podstawie zgłoszenia celnego [...]. Następnie skarżący w piśmie z [...].05.2004 r. złożył wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego oraz o umożliwienie wywozu do D. przedmiotowego samochodu. Naczelnik Urzędu Celnego w C. w dniu [...].06.2004 r., decyzją nr [...] unieważnił zgłoszenie celne [...], a towar do czasu nadania mu nowego przeznaczenia celnego nabył status towaru składowanego czasowo. Samochód osobowy [...] , nr nadwozia [...] został zgłoszony przez skarżącego w dniu [...].03.2004 r. w Oddziale Celnym w C. na podstawie zgłoszenia celnego [...]. W dniu [...].05.2004 r. skarżący złożył wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego wraz z wnioskiem o umożliwienie wywozu przedmiotowego samochodu. Naczelnik Urzędu Celnego w C. w dniu [...].06.2004 r., decyzją nr [...] unieważnił zgłoszenie celne [...], a towar do czasu nadania mu nowego przeznaczenia celnego nabył status towaru składowanego czasowo. W związku z wnioskami Strony o umożliwienie wywozu przedmiotowych samochodów i z uwagi na fakt, że towar posiadał nieuregulowany status celny, organ celny objął go procedurą tranzytu zewnętrznego Tl. Zgłoszenie do procedury tranzytu zostało przyjęte w dniu [...].06.2004 r. i zaewidencjonowane pod nr [...]. Głównym zobowiązanym został [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. (zabezpieczenie - gwarancja generalna - poświadczenie [...]). W związku z brakiem informacji o prawidłowym zakończeniu procedury tranzytu, Naczelnik Urzędu Celnego w C. wszczął postępowanie w sprawie noty tranzytowej [...] z dnia [...].06.2004 r., a następnie w dniu [...].08.2007 r. wydał decyzję nr [...], w której stwierdził niezakończenie procedury tranzytu Tl wg [...] z dnia [...].06.2004 r. i usunięcie spod dozoru celnego towaru w postaci używanego samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 1998, nr nadwozia [...] i używanego samochodu ciężarowego marki [...], rok produkcji 1999 r., nr nadwozia [...], umieszczonych pod procedurą tranzytu Tl wg MRN nr jw. Skarżący nie skorzystał ze środka zaskarżenia i powyższa decyzja stała się prawomocna i ostateczna. Następnie w dniu [...].10.2007 r. postanowieniem nr [...]G Naczelnik Urzędu Celnego w C. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego od przedmiotowych samochodów. Pismem z dnia [...].10.2007 r. Główny Zobowiązany - [...] Sp. z o. o. złożył wniosek o zamknięcie procedury tranzytu Tl wg MRN nr [...] z dnia [...].06.2004 r. poprzez unieważnienie przedmiotowego zgłoszenia celnego, z uwagi na to, że przewożony towar był towarem wspólnotowym przewożonym w obrębie Wspólnoty, a więc nie mają tu zastosowania przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz Rozporządzenia Wykonawczego, a konsekwencji także nie powstał obowiązek podatkowy. Decyzją nr [...] z dnia [...].01.2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. określił zobowiązania podatkowe z tytułu importu przedmiotowych pojazdów. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, decyzję doręczono w dniu [...].01.2008 r. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...].02.2008 r. pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie zawierające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem nr [...] z dnia [...].03.2009 r. Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. nr [...] z dnia [...].01.2008 r. Następnie organ II instancji postanowieniem nr jw. z dnia [...].03.2009 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu w C. z dnia [...].01.2008 r. Rozpatrując wniosek z dnia [...].10.2007 r., złożony przez głównego zobowiązanego - [...] Sp. z o. o. o zamknięcie procedury tranzytu Tl wg MRN nr [...] dnia [...].06.2004 r. poprzez unieważnienie przedmiotowego zgłoszenia celnego, z uwagi na fakt, że przewożony towar był towarem wspólnotowym przewożonym w obrębie Wspólnoty, a więc nie miały tu zastosowania przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz Rozporządzenia Wykonawczego, w dniu [...].04.2008 r. organ celny I instancji wezwał [...] Sp. z o. o. do sprecyzowania żądania, poprzez wskazanie w szczególności, czy wniosek należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Pismem z dnia [...].04.2008 r. Spółka sprecyzowała wniosek, wskazując, że należy go traktować jako wniosek o wznowienie postępowania. W dniu [...].08.2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. decyzją nr [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w związku z brakiem podstaw do wznowienia postępowania. Od powyższej decyzji [...] Sp. z o. o. złożyła odwołanie. W dniu [...].10.2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją nr [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. i przekazał sprawę organowi I instancji w celu ponownego rozpatrzenia. Pismem nr [...],[...]z dnia [...].11.2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. wezwał [...] Sp. z o. o. do wskazania jednej z okoliczności wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej jako stanowiącej wyłączną podstawę do wznowienia postępowania. W dniu [...].11.2008 r. (wpływ do organu celnego) Firma poinformowała organ celny I instancji, że podstawą wznowienia postępowania ma być art. 240 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej. Wskazała również, iż w sprawie została naruszona zasada swobodnego obrotu towarów - art. 23 Traktatu WE, polegająca na zastosowaniu prawa celnego do towarów posiadających status towarów wspólnotowych oraz naruszone przepisy celne polegające na nieprawidłowym zastosowaniu procedury tranzytu Tl do towarów wspólnotowych. Postanowieniem nr [...] z dnia [...].11.2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...].08.2007 r. `Decyzją nr [...] z dnia [...].02.2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. odmówił uchylenia w całości decyzji nr [...] z dnia [...].08.2007 r. Pismem z dnia [...].03.2009 r. [...] Sp. z o. o. wniosła odwołanie od ww. decyzji organu celnego I instancji wraz z wnioskiem o zamknięcie procedury tranzytu zewnętrznego, którą objęto samochody używane, przywiezione przez skarżącego z Danii na obszar celny w dniach [...] marca 2004 r. w celu naprawy tj.: samochód używany ciężarowy marki [...] rok prod. 1999, nr nadwozia [...], samochód używany osobowy marki [...] rok produkcji 1999, nr nadwozia [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I Instancji. W uzsadnieniu organ II instancji wskazał, że zaskarżona decyzja zapdła w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania. Organ podniósł, iż podstawą weryfikowanej w trybie wznowieniowym decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] sierpnia 2007 r. były środki przejściowe w zakresie cła okreslone w pkt 1 tytułu 5 załączika IV aktu dotyczącego warunków przystapienia [...] oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. UE.L. nr 236 poz. 33 z późn. Zm. z dnia 23 września 2003 r.). Organ wskazał, iż zgłoszenie celne nr [...] zostało unieważnione, a towar do czasu nadania mu nowego przeznaczenia celnego nabył status towaru składowanego czasowo. Nie uzyskał on automatycznie statusu towarów wspólnotowych. Przedmiotowe samochody nabyłyby status towarów wspólnotowych dopiero przy dopuszczaniu ich do swobodnego obrotu. Zatem w dniu [...] czerwca 2004 r. objęto procedurą tranzytu zewnetrznego T1 towary niewspólnotowe. W świetle obowiązujądcych przepisów art. 50 i art. 91 Wspólnotowego Kodeksu Celnego przedmiotowe samochody nie mogły być uznane w dniu 1 maja 2004 r. za towary wspólnotowe. Zgodnie z art. 50 Wspólnotowego Kodeksu Celnego towary przedstawione organom celnym nabywaja, z chwilą ich przedstawienia status towarów składowanych czasowo do czasu nadania im przeznaczenia celnego. Na wskazaną wyżej decyzję, pismem z [...] marca 2010 r. skarżący K. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę zarzucając organowi błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że używany samochód marki [...], rok produkcji 1998 i używany samochód ciężarowy marki [...], rok produkcji 1999 był towarem niewspólnotowym o statusie towarów składowanych czasowo i powinien być objęty procedurą traznzytu zewnętrzengo T1. Skarżący podniósł, iż traktowanie przedmiotowych samochodów jak towarów niewspólnotowych i objęcie ich procedurą tranzytu zewnętrznego T1 było nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, jednocześnie podtrzymując w całości argumetnację zaprezentowana w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią-bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Przedmiotem niniejszego postępowania była kontrola decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. Skoro przedmiotem skargi do Sądu stała się decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, to należało ocenić zgodność z prawem tej właśnie decyzji, mając na uwadze szczególne regulacje odnoszące się do postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie wznowienia postępowania, w tym ustawowe przesłanki określone w art. 240 §1 ustawy - Ordynacja podatkowa uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej po przeprowadzeniu postępowania na skutek wznowienia. Przystępując do oceny zgodności z prawem tej decyzji, w pierwszej kolejności zaakcentować trzeba, iż przedmiotem rozstrzygnięcia była – po wznowieniu postępowania – odmowa uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], w której organ I instancji stwierdził, niezakończenie procedury tranzytu T1 wg MRN [...] dnia [...] czerwca 2004 r. dla towaru w postaci używanego samochodu ciężarowego marki [...], nr nadwozia [...], używanego samochodu osobowego [...], nr nadwozia [...] oraz stwierdził usunięcie spod dozoru celnego ww. towary. Jako przesłankę uruchomienia nadzwyczajnego trybu uchylenia tej decyzji skarżący wskazał art. 240 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 23 Traktatu WE oraz art. 91 WKC. Argumentując wniosek podniósł, iż w przedmiotowej sprawie naruszona została zasada swobodnego obrotu polegająca na zastosowaniu prawa celnego do towarów, posiadających status towarów wspólnotowych oraz zostały naruszone przepisy celne polegające na nieprawidłowym zastosowaniu procedury tranzytu T1 do towarów wspólnotowych. W tym stanie rzeczy ocena legalności zaskarżonej decyzji musi odpowiedzieć na pytanie czy faktycznie w sprawie wystąpiła przesłanka określona w powołanej przez skarżącego podstawie prawnej. Wzruszenie decyzji w trybie nadzwyczajnym następuje w wypadku zaistnienia jednej z okoliczności stanowiących katalog przesłanek, których wystąpienie umożliwia zastosowanie jednego z nadzwyczajnych trybów weryfikacji. Odrębny katalog sytuacji dla każdego z trybów nadzwyczajnego wznowienia postępowania uzasadniających weryfikacje decyzji ostatecznej został określony enumeratywnie w art. 240 ustawy Ordynacja podatkowa, co do których ma zastosowanie zasada trwałości decyzji ostatecznych, zawarta w art. 128 Ordynacji podatkowej polegająca na tym, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej lub w ustawach podatkowych. W świetle rozwiązań przyjętych w ustawie Ordynacja podatkowa wadliwość procesowoprawna decyzji obwarowana jest sankcją wzruszalności decyzji w trybie wznowienia postępowania, zaś wadliwość materialnoprawna- sankcją nieważności decyzji. Zgodnie z utrwalonymi poglądami orzecznictwa: "Postępowanie wznowienia nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej." ( wyrok NSA z 15 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 278/06 LEX nr 307527). Z powyższego przepisu wynika, że wzruszenie decyzji ostatecznej to odstępstwo, wyjątek od sytuacji, że decyzja taka pozostaje w obrocie, obowiązuje, jest stosowana, nie podlega ocenie w zakresie jej zgodności z prawem. Obowiązywanie tej zasady prowadzi do formalnego obowiązywania każdej decyzji ostatecznej, nawet wadliwej, do czasu wyeliminowania jej z obrotu. Racją wprowadzenia tego przepisu do Ordynacji podatkowej było zapewnienie pewności prawnej funkcjonujących w obrocie prawnych aktów. Ustawodawca przewidział jednak możliwości eliminacji wadliwych decyzji ostatecznych. Skoro jednak eliminacja takich decyzji jest odstępstwem od powyższej zasady wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej, to przepisy przewidujące możliwość takiej eliminacji muszą być interpretowane ściśle (Ordynacja podatkowa. Komentarz wyd. 2 C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz; str. 861). Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji, stwierdzić trzeba, iż organy celne obu instancji rozpatrując wniosek strony skarżącej zasadnie odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. podając, iż w sprawie nie występuje przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 9 ustawy – Ordynacja podatkowa, zgodnie z którą wznawia się postępowanie, jeżeli ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji. Organ stwierdził, iż żadna umowa międzynarodowa, której stroną jest Polska nie oddziaływuje na treść wydanej decyzji ostatecznej, w ten sposób aby powodować jej wadliwość. Podstawą wydania spornej decyzji, jak prawidłowo wskazuje organ są postanowienia załącznika IV pkt 5 Aktu Przystąpienia oraz ogólne zasady zawarte w Wyjaśnieniach Komisji Europejskiej dotyczące określonych w Akcie Przystąpienia środków przejściowych w zakresie cła (TAXUD/763/2003). Podkreślenia wymaga twierdzenie organu II instancji, który podniósł, iż w art. 240 §1 pkt 9 Ordynacji podatkowej jest mowa o umowach ratyfikowanych po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej, które zawierają rozwiązania retroaktywne. Zgodnie z art. 91 Konstytucji RP umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, rozpatrzenie sprawy z pominięciem przepisów takiej umowy międzynarodowej w trakcie jej obowiązywania nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, lecz ewentualnie przesłankę stwierdzenia nieważności. Zatem, jak słusznie wskazuje organ, nie może stanowić podstawy wznowieniowej naruszenie art. 23 Traktatu WE, gdyż wszedł on w życie w dniu 1 maja 2004 r. i obowiązywał w dniu wydania weryfikowanej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. Ponadto jak wynika z akt sprawy decyzjami z [...] czerwca 2004 r. Organ I instancji unieważnił zgłoszenia celne przedmiotowych towarów, a towar objęto procedurą tranzytu na podstawie dokumentów z [...] czerwca 2004 r. Nie uzyskał on automatycznie statusu towarów wspólnotowych. Podnieść tylko należy, jak prawidłowo wskazują organy obu instancji w swoich decyzjach przedmiotowe samochody nabyłyby status towarów wspólnotowych dopiero przy dopuszczeniu ich do swobodnego obrotu. Zatem w dniu [...] czerwca 2004 roku objęto procedurą tranzytu zewnętrznego T1 towary niewspólnotowe. W odniesieniu do towarów objętych zawieszającą procedurą celną przed dniem [...].05.2004 r., która to procedura następnie zamykana była po wejściu Polski do Unii Europejskiej, zastosowanie znajdują postanowienia załącznika IV pkt. 5 Aktu Przystąpienia oraz ogólne zasady zawarte w Wyjaśnieniach Komisji Europejskiej dotyczące określonych w Akcie Przystąpienia środków przejściowych w zakresie cła (T AXUD/763/2003). Dowód preferencyjnego pochodzenia wydany przed przystąpieniem na podstawie jednego z Układów Europejskich zawartych z nowym Państwem Członkowskim lub na podstawie równoznacznych umów między nowymi Państwami Członkowskimi jest akceptowany jako dowód statusu w rozszerzonej Wspólnocie po przystąpieniu, jeżeli w dniu przystąpienia towary są składowane czasowo lub znajdują się w wolnym obszarze celnym lub w składzie wolnocłowym, są objęte tranzytem, składem celnym, uszlachetnianiem czynnym w systemie zawieszeń, przetwarzaniem pod kontrolą celną, odprawą czasową lub uszlachetnianiem biernym lub zostały zgłoszone i dopuszczone do wywozu i są przetworzone w obrębie rozszerzonej Wspólnoty, oraz zastosowanie ma zakaz zwrotu cła lub zwolnienia od cła dla materiałów niepochodzących użytych do wytworzenia tych produktów. Oznacza to, że jeżeli po przystąpieniu dowód preferencyjnego pochodzenia obejmujący wyżej wymienione towary zostanie przedstawiony organom celnym, to w momencie dopuszczenia do obrotu towary te są zwolnione od cła i innych opłat celnych (załącznik IV nr 5 do Aktu Przystąpienia, ust. 1 lit. a). Pomimo więc niedopełnienia obowiązków wynikających z procedury tranzytu dla przedmiotowego towaru, tj. jego usunięcia spod dozoru celnego należności celne nie zostały wymierzone. Wobec powyższego, brak jest podstaw do uznania, że zachodzi przesłanka zawarta w art. 240 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej dotycząca ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska i mogłaby mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Podnieść należy, iż Organ II instancji rozważył również, czy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą pozostałe przesłanki trybu wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W świetle dokonanej analizy stwierdzono brak jakichkolwiek podstaw do uchylenia decyzji wydanej przez Organ I instancji. Odnosząc się do treści skargi, z lakonicznego uzasadnienia wynika, że strona skarżąca zmierza do merytorycznego podważenia rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej wydanej przez organ, podnosząc zarzut naruszenia przepisów celnych polegający na nieprawidłowym zastosowaniu procedury tranzytu T1 do towarów wspólnotowych. Podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja zapadła w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania, a zatem, jak już wyżej zostało wskazane, Sąd bada zaskarżoną decyzję pod względem legalności, a nie merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia przepisów celnych podniesiony przez skarżącego nie może zostać merytorycznie rozpatrzony. Reasumując powyższe rozważania, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a zatem Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.