V SA/Wa 563/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2010r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE oddala skargę Przedmiotem skargi z 26 stycznia 2010 r. wniesionej przez S. B. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] grudnia 2009r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2009 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z 2 marca 2009r. cudzoziemiec wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, uzasadniając go wieloletnim pobytem w Polsce. Decyzją z [...] września 2009r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE z uwagi na fakt, iż: w okresie od [...] kwietnia 2007r. do [...] maja 2007r. wnioskodawca przebywał nielegalnie na terytorium Polski. Rozpoznając sprawę w wyniku złożonego odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] grudnia 2009r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2009r. W uzasadnieniu decyzji powołał się na art. 65 ust.1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.), zwanej dalej ustawą o cudzoziemcach i wskazał, iż cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE powinien obok innych warunków ustawowych wykazać, iż bezpośrednio przed złożeniem wniosku (tj. przed dniem 2 marca 2009r.) przebywał legalnie i nieprzerwanie na terytorium naszego kraju co najmniej przez pięć lat. W związku z powyższym organ zauważył, iż w okresie od 2 marca 2004r. do dnia 2 marca 2009r. cudzoziemiec przebywał w Polsce na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, wiz proceduralnych lub w ramach ruchu bezwizowego. Jednakże w okresie od [...] kwietnia 2007r. do [...] maja 2007r, przebywał on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Z akt sprawy wynika bowiem, iż do dnia [...] kwietnia 2007r. wnioskodawca legitymował się zezwoleniem na zamieszkanie na czas oznaczony, a po tym terminie nie uzyskał on zezwolenia na zamieszkanie, gdyż Wojewoda [...] wniosek z 9 marca 2007r. w tym zakresie w dniu [...] kwietnia 2007r. pozostawił bez rozpoznania. Organ odwoławczy zauważył, iż cudzoziemiec, zgodnie z załączoną kserokopią dokumentu podróży, opuścił Polskę w dniu [...] maja 2007r., czyli po upływie terminu ważności posiadanego zezwolenia i następnie wjechał do kraju 14 maja 2007r. w ramach ruchu bezwizowego, na podstawie którego mógł w Polsce przebywać przez okres 90 dni. Z kolejnym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemiec wystąpił 18 maja 2007r. Dlatego też, organ stwierdził, iż S. B. nie spełnia przesłanki, określonej w art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, dotyczącej wymogu legalnego, nieprzerwanego pobytu, bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE przez okres co najmniej 5 lat, albowiem w okresie od dnia [...] kwietnia 2007r. do dnia [...] maja 2007r. przebywał na terytorium Polski nielegalnie i w związku z tym okres jego legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski należy liczyć od dnia 14 maja 2007r. tj. od dnia wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach ruchu bezwizowego do dnia złożenia przedmiotowego wniosku. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego dotyczących przebywania w okresie od [...] kwietnia do [...] maja 2007r. w podróży służbowej do A. i dokumentów potwierdzających powyższy fakt (polecenie wyjazdu służbowego w ww. okresie, tłumaczenie umowy długoterminowej z [...] maja 2007r. zawartej pomiędzy E. a pracodawcą cudzoziemca firmą E. Sp. z o.o.) organ stwierdził, iż w jego ocenie powyższe dokumenty i oświadczenia nie uprawdopodobniają, że cudzoziemiec faktycznie w tym okresie przebywał służbowo za granicą na terytorium Republiki A. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, iż z uzyskanej informacji od Straży Granicznej oraz z analizy dokumentu podróży cudzoziemca nie wynika by w tym okresie opuszczał on terytorium Polski (brak potwierdzenia przekroczenia granicy oraz stempli w dokumencie podróży Cudzoziemca), natomiast z załączonego do akt sprawy tłumaczenia umowy długoterminowej z [...] maja 2007r., nie wynika aby cudzoziemiec reprezentował E. Sp. z o.o. i w jej imieniu podpisał umowę. Dodatkowo zauważył, iż we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich (mylnie określonego przez organ jako wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony) na str. 4 w części D pkt III, na pytanie: "Podróże i pobyty zagraniczne w okresie 5 lat (kraj, okres pobytu)" skarżący nie wymienił A. jako kraju w którym przebywał. Wskazał natomiast inne państwa, tj. I., U., R. i B. Pismem z 26 stycznia 2010r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] grudnia 2009r. i wniósł o jej uchylenie. Zaskarżanej decyzji zarzucił błąd w ocenie dowodów oraz bezpodstawne odmówienie wiary dalszym dowodom, co stanowi naruszenie dyspozycji art.80 ustawy z 14 czerwca 1960r. (Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 75 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - mające istotny wpływ na wynik postępowania. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie dyspozycji art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach w zakresie odmowy uznania nieprzerwanego pobytu mimo przedstawienia środków dowodowych wskazujących, iż pobyt cudzoziemca w Polsce był wyłącznie pobytem legalnym a wyjazdy z Polski były wyjazdami w celach służbowych i zostały odpowiednio udokumentowane. Skarżący wskazał, iż w niniejszej sprawie zarówno organ I jak i II instancji a priori odmówiły wiary dokumentom przedłożonym przez wnioskodawcę odmawiając bezpodstawnie wiary oryginalnemu podpisowi wnioskodawcy na umowie zawartej w W. podczas podróży służbowej bez wskazania dlaczego negują fakt podpisania umowy. Przywoływane w uzasadnieniu decyzji organu II instancji wątpliwości czy wnioskodawca reprezentował firmę w imieniu której podpisał umowę, w sprawie niniejszej nie mają znaczenia albowiem istotna jest okoliczność, iż wnioskodawca umowę przedłożoną w sprawie podpisał osobiście w okolicznościach przez niego podawanych. Skarżący podkreślił, iż mógł i miał prawo nie pamiętać niektórych dokładnych dat swoich wyjazdów i nie można w takiej sytuacji z tego typu omyłek wyciągać zbyt daleko idących wniosków, jak to zostało uczynione - lecz uwzględniając intensywność wyjazdów w celach służbowych wnioskodawcy organy administracji winny dokonać stosownej weryfikacji dowodów w tym umożliwiając stronie wypowiedzenie się w tym zakresie i ewentualne sprostowanie swoich oświadczeń, szczególnie iż oświadczenia te nie były gołosłowne lecz poparte obiektywnymi i rzetelnymi dowodami. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew jej zarzutom organ przeprowadził postępowanie dowodowe i dokonał prawidłowych ustaleń. Spór miedzy stronami sprowadza się do kwestii czy w okresie od [...] kwietnia 2007 r. od [...] maja 2007 r. skarżący przebywał w Polsce czy też, jak twierdzi on sam w A. Według ustaleń organu Cudzoziemiec nie wyjechał na ten okres poza granice Polski a jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był nielegalny z uwagi na wyekspirowanie terminu poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i brak nowej legalizacji pobytu. Ustalenie to oparte jest na dowodach w postaci wykazu Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] maja 2009 r. z odnotowanymi przez tę służbę odprawami granicznymi Cudzoziemca – obywatela I. przebywającego w Polsce od kilku lat; w postaci adnotacji – stempli w dokumencie podróży. Wymienione dokumenty zawierają dane dotyczące wyjazdów i powrotów Cudzoziemca do Polski w okresie od 4 kwietnia 2004 r. do 9 lutego 2009 r. W śród nich nie ma potwierdzenia przekroczenia granicy w spornym okresie. Sam skarżący w swoich oświadczeniach zawartych we wniosku z dnia 18 maja 2007 r. o udzielnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz w przedmiotowym wniosku z 2 marca 2009 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE nie wskazał A. jako kraju, w którym przebywał, do którego podróżował w okresie ostatnich 5 lat. Jako kraje, do których wyjeżdżał wskazywał I., U. R. i B. Na tych oświadczeniach, na informacji Straży Granicznej i danych z dokumentu podróży Cudzoziemca organ oparł ustalenie co do braku wyjazdu skarżącego z Polski w spornym okresie. Sąd podziela to ustalenie i uznaje je za prawidłowe. Organ odmówił wiary twierdzeniom skarżącego, iż odbył on we wskazanym okresie podróż do A. w celu negocjacji i podpisania umowy oraz uznał, że przedstawione na tę okoliczność dokumenty w postaci umowy długoterminowej z dnia [...] maja 2007 r. zawartej pomiędzy E. Sp. z o.o. w S., w której pracuje Cudzoziemiec a E. z siedzibą w H. oraz w postaci polecenia wyjazdu służbowego nie uprawdopodabniają tej tezy. Organ zauważył, że przedstawiona umowa i jej tłumaczenie nie wskazuje kto reprezentował polską spółkę i w jej imieniu podpisał umowę. Kontrolując powyższe dowody Sąd uznał, iż wnioski organu są prawidłowe. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący nie zaprzecza, iż nie wykazał A. jako miejsca wyjazdu w ostatnich latach we wniosku z 18 maja 2007 r. jak i przedmiotowym wniosku. Skarżący tłumaczy się niepamięcią wobec częstych wyjazdów. Nie jest to wystarczające tłumaczenie skoro pierwszy wniosek (z 18 maja 2007 r.) składany był w 8 dni po wskazywanym przez skarżącego powrocie. Ponadto wyjazdy skarżącego są częste, dotyczą kilku, kilkunastu dni ale odnoszą się do niezbyt dużej liczby krajów (cudzoziemiec we wniosku wskazał 4 kraje). Sporny okres dotyczy aż 20 dni czyli nie jest to krótki termin w świetle długości innych wyjazdów Cudzoziemca. Dodatkowo miał to być wyjazd w celach negocjacyjnych. Wiedzą powszechną jest, że podmioty gospodarcze toczą negocjacje co do podpisywanych kontraktów, ale czasookres tych negocjacji znajduje odzwierciedlenie w treści umów, ich szczegółowości, zakresie regulacji. Przedstawiona umowa nie zawiera żadnych szczegółowych regulacji. Jest bardzo standardową, ogólną umową w sześciu punktach regulująca całość ustaleń, w tym termin jej obowiązywania od 1 stycznia 2008 r. Trudno w tej wielkości regulacji doszukiwać się 20 dniowego terminu negocjacyjnego. W treści umowy nie wskazano kto reprezentuje poszczególne podmioty, podpisy złożone pod pieczątkami firm są nieczytelne. Siedziby obu firm nie są a. Jedynie określenie zawarte w górnym prawym rogu umowy zawiera element a. w postaci zapisu W. [...] maja 2007 r. W tych warunkach uznanie przez organ, iż przedstawiony dowód nie obala wcześniejszych oświadczeń Cudzoziemca zawartych w w/w wnioskach, ani nie obala ustaleń wynikających z dokumentów poświadczających przekraczanie granicy należało uznać za zasadne. Odnoście polecenia wyjazdu służbowego również należało uznać ustalenie organu jako prawidłowe. Jest to dokument prywatny Spółki zawierający wyraźnie poprawiane zapisy (k 108 akt adm.) bez żadnego omówienia, dotyczące liczby diet i noclegów oraz kwoty ogólnej diet wskazanej w złotówkach polskich. Przy czym liczba tych diet wyraźnie poprawiona na 16 nie zgadza się z datami wskazywanego w dokumencie wyjazdu. Daty wskazywane [...].04.2007 r. do [...] maja 2007 r. dają pełną liczbę 20 dni. Na dokumencie znajduje się pieczęć kontrahenta z H. z nieczytelną pierwszą datą oraz nieczytelnym podpisem składanym przy pieczęci. W tych warunkach twierdzenie skarżącego, iż organ bezpodstawnie odmówił wiary dowodom przez niego przedstawionym przez co naruszył art. 75, 80 i 107 § 3 kpa. nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zasadny też jest zarzut braku prowadzenia przez organ dodatkowego postępowania dowodowego. Strona skarżąca nie wskazała nowych dowodów. Dowody przez nią złożone zostały przyjęte przez organ i przeprowadzone z negatywną ocena dla skarżącego. Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie doszło też do naruszenia przesłanek art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach bowiem z prawidłowych ustaleń organu wynika, iż nie został dochowany przez skarżącego pięcioletni legalny nieprzerwany pobyt na terytorium Polski uzasadniający ubieganie się o pobyt rezydenta długoterminowego WE (w skardze został wskazany art. 64 ust. 4 ustawy ale ponieważ dotyczy on warunków zezwolenia na osiedlenie się Sąd uznał, iż został tam wskazany omyłkowo zamiast art. 65 ust. 1) Z wymienionych powodów, tj. uznając skarżoną decyzje w całości za prawidłowa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekła jak w sentencji.