V SA/Wa 579/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Ministra Finansów z dnia ... stycznia 2018 r. nr ... w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty, w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Ministra Finansów strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje znaczne obciążenie finansowe skarżącego, a co za tym idzie, w sposób istotny utrudni prawidłowe wykonywanie na rzecz społeczności lokalnej zadań wynikających z ustaw, w tym zadań z zakresu oświaty. Zauważono, że skutki finansowe wykonania decyzji w sposób negatywny odbiją się na tych członkach społeczności lokalnej, którzy w sposób niebudzący wątpliwości wymagają szczególnych, a co równie istotne, społecznie uzasadnionych nakładów finansowych. Obowiązek zwrotu subwencji spowoduje bowiem konieczność ograniczenia finansowania z budżetu powiatu placówek oświatowych wykonujących zadania o szczególnym znaczeniu, a tym samym znacznie utrudni lub wręcz uniemożliwi działalność takich placówek. W sposób oczywisty zatem wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, polegające na braku zapewnienia opieki dla podopiecznych placówek. Wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji uzasadniony jest również z tego powodu, że wyegzekwowanie kwoty dotacji może prowadzić do znacznego obciążenia budżetu przewidzianego na edukację, niewspółmiernego do środków, jakimi M. C. działające jako M. na prawach Powiatu dysponuje w tym zakresie, przy czym realizowana reforma edukacji w ogóle uniemożliwia jakiekolwiek oszacowanie kosztów, z którymi będzie musiało zmierzyć się M. w zakresie środków przeznaczonych na edukację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podniesione bowiem we wniosku twierdzenia nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym miedzy innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn.akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W niniejszej sprawie strona skarżąca takich dokumentów nie przedstawiła. Sąd nie miał zatem możliwości porównania obciążenia wynikającego z zaskarżonej decyzji z aktualną sytuacją finansową i majątkową skarżącego. Bez przedłożenia tego rodzaju dokumentów, Sąd nie jest w stanie ocenić, czy ewentualna zapłata kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji jest w stanie zagrozić sytuacji finansowej skarżącego i w jakikolwiek sposób wpłynąć na jego funkcjonowanie. Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Reasumując stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Podobnie twierdzenia, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie poparte żadnymi dokumentami mogącymi potwierdzić istnienie takiego zagrożenia, nie jest w tym zakresie wystarczające. Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, iż w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja określająca kwotę dotacji do zwrotu. Nałożony na stronę skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są z pewnością odwracalne. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji