V SA/Wa 580/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S.F. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę. W dniu [...] kwietnia 2013 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S.wpłynął wniosek S.F. (dalej: ,,skarżący’’) o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy oraz załączonych do niego dokumentów organ uznał, że zachodzi potrzeba usunięcia braków i nieprawidłowości w odniesieniu do 11 załączników wniosku oraz o poprawienie wniosku w 16 pozycjach. W związku z powyższym pismem z [...] września 2013 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków i nieprawidłowości w terminie 21 dni kalendarzowych. Wezwanie doręczone zostało poprzez podwójne awizo na wskazany we wniosku adres do korespondencji, tj. [...],[...]-[...] S. - w dniu [...] października 2013 r. Pismem z [...] listopada 2013 r. nr [...] organ odmówił przyznania skarżącemu pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013, ze względu na zaistnienie okoliczności określonych w § 18 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 139, poz. 883 ze zm.; dalej: ,,rozporządzenie’’). W uzasadnieniu wskazano, że skarżący pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości i braków złożonego wniosku o przyznanie pomocy nie usunął żadnych braków i nieprawidłowości co skutkuje nie przyznaniem pomocy zgodnie z § 18 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Organ szczegółowo wymienił dostrzeżone braki w zakresie: 1. Zaktualizowanego o adres zameldowania dokumentu tożsamości; 2. Zaświadczenia wydanego - nie wcześniej niż miesiąc przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy - przez KRUS o nie figurowaniu w ewidencji osób ubezpieczonych lub o okresie podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników oraz zakresie tego ubezpieczenia albo przez ZUS o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu; 3. Oświadczenia wnioskodawcy o posiadaniu statusu mikroprzedsiębiorcy – sporządzonego na formularzu opracowanym i udostępnionym przez ARiMR stanowiącym Załącznik nr 3 do wniosku o przyznanie pomocy; 4. Formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis zawierającego informacje, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311 ze zm.); 5. Ekonomicznego Planu Operacji – sporządzonego na formularzu opracowanym i udostępnionym przez ARiMR stanowiącym Załącznik nr 1 do wniosku o przyznanie pomocy; 6. Zaświadczenia o pomocy de minimis uzyskanej w okresie obejmującym rok, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy oraz dwa poprzednie lata albo Oświadczenia wnioskodawcy o wielkości uzyskanej pomocy de minimis – sporządzonego na formularzu opracowanym i udostępnionym przez ARiMR stanowiącym Załącznik nr 4 do wniosku o przyznanie pomocy; 7. Deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA wraz z załącznikami za okres 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o przyznanie pomocy; 8. Co najmniej 3 zapytań dotyczących nabycia rzeczy lub usług skierowanych do różnych dostawców lub wykonawców (zapytań ofertowych) oraz 3 ofert stanowiących odpowiedź na te zapytania – w przypadku każdego zadania ujętego w zestawieniu rzeczowo-finansowym operacji, którego koszt przekracza 50 tys. zł netto; 9. Dokumentacji dotyczącej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – w przypadku wnioskodawców zobowiązanych do prowadzenia takiej ewidencji przepisami o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisami o podatku dochodowym od osób prawnych lub przepisami o rachunkowości; 10. Dokumentacji dotyczącej wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - w przypadku wnioskodawców zobowiązanych do prowadzenia wykazu przepisami o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne; 11. Informacji o numerze rachunku bankowego wnioskodawcy – w przypadku gdy wnioskodawca ubiega się o zaliczkę; 12. Weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy w pkt: 6.4; 7; 3.2; 11; 12; 13.4; 13.10; 14.1; 15; 16; III A; 18; 22.2; 26.1 oraz zestawienia rzeczowo-finansowego. Pismem z [...] grudnia 2013 r. skarżący wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa i ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku. W uzasadnieniu stwierdził, że wezwanie do uzupełnienia braków wniosku było wadliwie, ponieważ dotyczyło dokumentów nie zamieszczonych w wykazie załączonym do wniosku, w szczególności dokumentu tożsamości zaktualizowanego o adres zamieszkania. Jakkolwiek wymagane jest dołączenie do wniosku kserokopii dokumentu tożsamości to nie ma wskazania, że musi być on zaktualizowany o adres zameldowania. W polski prawie nie ma obowiązku posiadania dokumentu tożsamości z adresem zameldowania w związku z czym wezwanie organu w tym zakresie powinno być zmienione. Odnosząc się do zarzutu braku dołączenia do wniosku zaświadczeń skarżący stwierdził, że sama analiza złożonego wniosku prowadzi do stwierdzenia, że braków takich w istocie nie ma. Skoro skarżący nie ubiegał się o pomoc de minimis to nie jest w stanie wskazać zaświadczenia o jej uzyskaniu ani nawet o wystąpieniu o taką pomoc. Odnosząc się do zarzutu braku przedstawienia zapytań ofertowych wysłanych do co najmniej 3 dostawców (i odpowiadających im ofert) skarżący zauważył, że obowiązek taki dotyczy zadań, których koszt każdego przekracza 50 tysięcy zł netto. Zatem jeśli takie zapytania ofertowe byłyby złożone to wnioskodawca zobowiązany byłby do ich przedstawienia tylko i wyłącznie w przypadku przekroczenia przez nie – każdorazowo – kwoty 50 tysięcy zł. Ponadto skarżący zarzucił, że wezwanie do uzupełnienia braków wniosku zostało skierowane pod niewłaściwy adres, co powoduje że doręczenie zastępcze tego wezwania jest nieskuteczne. Przedstawiając powyższe skarżący wystąpił o przyznanie pomocy w oparciu o przedstawione dokumenty oraz w oparciu o rzetelna analizę wniosku. Pismem z [...] lutego 2014 r. Prezesa ARiMR podtrzymał wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa stwierdzono, że w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie doszło do naruszenia prawa przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w związku z czym brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia organu z [...] listopada 2014 r. o odmowie przyznania pomocy. Zarzucił, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. z naruszeniem art. 7 k.p.a. oraz z naruszeniem § 17 ust. 2 rozporządzenia poprzez uzależnienie udzielenia pomocy finansowej od załączenia do wniosku dokumentów niewymaganych. W motywach skargi skarżący powtórzył argumenty podniesione w wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, dotyczące braku podstaw do wzywania do uzupełnienia wniosku o: dokument tożsamości z aktualnym adresem zameldowania, zaświadczenie o pomocy de minimis czy też zapytań ofertowych do dostawców i odpowiadających im ofert. Podtrzymał również twierdzenie o wadliwym doręczeniu zastępczym wezwania do usunięcia braków wniosku, skierowanego na adres [...], [...]-[...] S. Skarżący podniósł ponadto, że wezwanie do weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy poprzez zakreślenie poszczególnych punktów wniosku pozbawiło go – w sytuacji gdy nie dysponuje kopią wniosku – możliwości merytorycznego ustosunkowania się do nich. Zdaniem skarżącego w takiej sytuacji powinien otrzymać kopię wniosku do uzupełnienia lub przynajmniej dokładne pouczenie o możliwości wglądu do akt. Podsumowując swe stanowisko skarżący stwierdził, że decyzja o odmowie przyznania pomocy została podjęta co najmniej przedwcześnie, pomimo że istnieją podstawy faktyczne jak i prawne pozwalające twierdzić, że wniosek został złożony zgodnie z wymaganiami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Podtrzymał argumentację przedstawioną we wcześniejszych pismach wydanych w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ,,p.p.s.a.’’) sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych ustawach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173; dalej: ,,ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich’’). Zgodnie z art. 22 ust.3 ustawy w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Natomiast ust.4 przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2013 r. Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu. Przed przystąpieniem do szczegółowej oceny prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia należy przypomnieć, że zasady przyznawania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013, działanie " Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" w zakresie przepisów krajowych zostały uregulowane w ustawie o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz w rozporządzeniu. Stosownie do art. 22 ust. 1 w zw. z art. 5 ust.1 pkt 18 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich pomoc w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" przyznawana jest w drodze umowy. Do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 22 ust. 2). Do postępowań takich odpowiednio stosuje się przepisy art.21 ust. 2 i 3 ustawy, które stanowią, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Jako podstawę prawną odmowy przyznania wnioskowanego dofinansowania ARiMR wskazała przepis § 18 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Agencja nie przyznaje pomocy jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie zawiera numeru identyfikacyjnego, o którym mowa w § 17 ust. 1 pkt 1, albo nie dołączono do niego wniosku o wpis do ewidencji albo jego kopii, lub wniosek o przyznanie pomocy nie został złożony w terminie, o którym mowa w § 14 ust. 2, lub w danym okresie składania jeden wnioskodawca złożył więcej niż jeden wniosek. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w odniesieniu do numeru identyfikacyjnego, jeżeli numer ten można ustalić w ewidencji (§ 18 ust. 1a rozporządzenia). Jeżeli we wniosku o przyznanie pomocy nie wskazano adresu wnioskodawcy i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia (§ 18 ust. 2 rozporządzenia). Stosownie do § 18 ust. 3 rozporządzenia jeżeli wniosek o przyznanie pomocy zawiera inne niż określone wyżej nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości lub braków nie usunął w terminie żadnych nieprawidłowości lub braków, Agencja nie przyznaje pomocy, o czym informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy (§ 18 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia). Jak wynika z akt sprawy skarżący złożył [...] kwietnia 2013 r. wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Pismem z [...] września 2013 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków wskazanych w 11 punktach oraz skorygowania zapisów wniosku w 16 punktach - terminie 21 dni kalendarzowych. W powyższym piśmie poinformowano skarżącego, że w przypadku nie dostarczenia żadnych z brakujących dokumentów czy wyjaśnień, nastąpi odmowa przyznania pomocy. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu w trybie tzw. doręczenia zastępczego określonego w art. 44 k.p.a. - na wskazany we wniosku adres do korespondencji, tj. [...], [...]-[...] S.- w dniu [...] października 2013 r. Skarżący nie informował organu na etapie weryfikacji wniosku o jakiejkolwiek zmianie adresu do korespondencji. Przypomnieć należy, że stosownie do treści wymienionego powyżej przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma przez pocztę w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 (doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, którzy podjęliby się oddania pisma adresatowi), operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r.- Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Z kolei w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Korespondencja zawierająca wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie pomocy była - zgodnie z omawianą regulacją k.p.a. - dwukrotnie awizowana, a 14 dniowy termin odbioru korespondencji upływał z dniem [...] października 2013 r. W świetle powyższego skarżący nie może skutecznie podważać prawidłowości zastosowanego w sprawie doręczenia zastępczego, w tym także kwestionować poprawności adresu na który wysłane zostało wezwanie do uzupełnienia braków wniosku, ponieważ był on zgodny z adresem do korespondencji podanym przez samego skarżącego we wniosku. W ocenie Sądu organ prawidłowo, w niespornie ustalonym stanie faktycznym, zastosował § 18 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Zdaniem Sądu skarżący na etapie weryfikacji wniosku zasadnie wzywany był, pismem z [...] września 2013 r. – zgodnie z § 18 ust. 3 rozporządzenia - do uzupełnienia braków i poprawień we wniosku. Wezwanie skarżącego nie naruszało § 17 ust. 2 rozporządzenia, który określa wykaz dokumentów (załączników) wymaganych do dołączenia do wniosku o przyznanie pomocy. Wymogi te znalazły odzwierciedlenie w części VI wniosku o przyznanie pomocy zawierającej informacje o załącznikach, a także w instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania ,,Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw’’. Podkreślić należy, że zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia do wniosku o przyznanie pomocy dołącza się kopie zaświadczeń o pomocy de minimis uzyskanej w okresie obejmującym rok, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, oraz 2 poprzedzające go lata, albo oświadczenie wnioskodawcy o wielkości uzyskanej pomocy de minimis sporządzone na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. W sytuacji gdy skarżący, jak twierdzi w skardze, nie otrzymał pomocy de minimis we wskazanym powyżej okresie - to powinien, zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia, złożyć oświadczenie sporządzone na formularzu (wzorze) opracowanym i udostępnionym przez Agencję stanowiącym załącznik nr 4 do wniosku o przyznanie pomocy, który w swej treści przewidywał sytuację powołaną przez skarżącego. Zatem nieotrzymanie przez skarżącego pomocy de minimis nie zwalniało skarżącego z obowiązku złożenia stosownego oświadczenia ani organu z powinności wezwania skarżącego do uzupełnienia braku w tym zakresie. W § 17 ust. 2 pkt 22 rozporządzenia wprowadzono wymóg dołączenia do wniosku o przyznanie pomocy kopii co najmniej 3 zapytań dotyczących nabycia rzeczy lub usług skierowanych do różnych dostawców lub wykonawców (zapytań ofertowych) oraz kopie 3 ofert stanowiących odpowiedź na te zapytania wraz z uzasadnieniem wyboru oferty – w przypadku każdego zadania ujętego w zestawieniu rzeczowo – finansowym operacji, którego koszt przekracza 50 tyś, zł netto, dotyczącego inwestycji innej niż określona w pkt 21. Skarżący, zgodnie z informacją zawartą w części V wniosku o przyznanie pomocy ,,zestawienie rzeczowo – finansowe operacji’’, planował nabycie minikoparki [...] oraz koparko-ładowarki [...], przy czym zakup każdej z tych maszyn przekraczał 50 tys. złotych netto. W świetle powyższego skarżący zobowiązany był do przedstawienia co najmniej 3 kopii zapytań ofertowych oraz kopii 3 ofert stanowiących odpowiedzi na te zapytania – w odniesieniu do każdego z powyższych zakupów, a organ prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia braków w tym zakresie. Skarżący do wniosku o przyznanie pomocy, złożonego [...] kwietnia 2013 r., załączył kserokopię dowodu osobistego wydanego [...] stycznia 2010 r. oraz Potwierdzenie zameldowania na pobyt stały z dnia [...] maja 2012 r. Urzędu Gminy S. W dowodzie osobistym brak było zapisu informującego o adresie zameldowania skarżącego. Potwierdzenie zameldowania wskazywało zameldowanie skarżącego na pobyt stały od [...] maja 2012 r. – [...]. W oparciu o powyższe dokumenty organ prawidłowo stwierdził, że skarżący – wbrew pouczeniu z Potwierdzenia zameldowania – nie wystąpił o wymianę dowodu osobistego w terminie 14 dni od daty zmiany danych, które zamieszcza się w dowodzie osobistym w związku z czym, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.; dalej: ustawa o ewidencji ludności) dowód osobisty skarżącego, którego kserokopia dołączona została do wniosku, podlegał unieważnieniu. W tej sytuacji organ miał podstawy do zakwestionowania poprawności przedstawionego przez skarżącego dowodu osobistego i wezwania skarżącego o przedłożenie zaktualizowanego o adres zameldowania dokumentu tożsamości. Zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 3 do wniosku o przyznanie pomocy dołącza się kopie dokumentu tożsamości – w przypadku gdy wnioskodawcą jest osoba fizyczna. Skarżący zauważył w skardze, że w powyższym przepisie nie ma mowy o kopii dowodu osobistego ze zaktualizowanym adresem zameldowania, to jednak zdaniem Sądu prawidłowe wypełnienie omawianego obowiązku nie może polegać na przedłożeniu kopii dowodu tożsamości, podlegającego unieważnieniu w trybie ustawy o ewidencji ludności. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 21 ust 2 pkt 1 w związku z art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, byłoby kontynuowanie ze strony organu postępowania z wniosku skarżącego o przyznanie pomocy z uwzględnieniem dowodu osobistego podlegającego unieważnieniu. Oceny Sądu w powyższym zakresie nie zmienia powoływanie się skarżącego na art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy o ewidencji ludności, który przewiduje możliwość nie umieszczania w dowodzie osobistym danych o adresie miejsca zameldowania - w sytuacji braku takiego zameldowania. Podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie skarżący miał zameldowanie na pobyt stały pod adresem odpowiadającym - podanemu przez skarżącego we wniosku o przyznanie pomocy - adresowi zamieszkania oraz adresowi do korespondencji. W świetle powyższych rozważań Sądu nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 17 ust. 2 rozporządzenia. Nie ma racji skarżący, że wniosek o przyznanie pomocy nie zawierał żadnych braków. Organ wbrew twierdzeniom skarżącego nie uzależnił przyznania wnioskowanej pomocy od dostarczenia dokumentów nie przewidzianych w § 17 ust. 2 rozporządzenia. Wezwanie skarżącego z [...] września 2013 r. do uzupełnienia braków wniosku - w całym zakresie - zgodne było z § 17 ust. 2 rozporządzenia. Nieuzasadniony również jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a., który obliguje organy administracji publicznej by z urzędu lub na wniosek stron podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak zostało już wyjaśnione powyżej do postępowania w rozpatrywanej sprawie nie mają - co do zasady - zastosowania przepisy k.p.a., a wyjątki w tym zakresie nie obejmują art. 7 k.p.a. (art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich). Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że z uwagi na nie posiadanie kopii wniosku o przyznanie pomocy, pozbawiony był możliwości merytorycznego odniesienia się do wezwania organu (w zakresie weryfikacji wniosku) Sąd zauważa, że pismem z [...] czerwca 2013 r. skarżący zwrócił się do organu o wydanie kopii wniosku, która to kopia za pismem organu z [...] lipca 2013 r. przesłana została skarżącemu. Poza tym do wezwania z [...] września 2013 r. do uzupełnienia braków i weryfikacji wniosku załączono kopie stron wniosku oraz załączników, które wymagały uzupełnienia i poprawienia. Natomiast nieodebranie przez skarżącego wezwania (wraz załącznikami) prawidłowo doręczonego w trybie tzw. doręczenia zastępczego (co zostało już wyjaśnione w uzasadnieniu wyroku) nie może obciążać organu i przemawiać w żaden sposób za uwzględnieniem skargi. Podkreślić również należy, że organ wbrew stanowisku skarżącego nie był zobligowany do udzielania z urzędu niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, co powinno być zresztą znane skarżącemu, który w części VII wniosku o przyznanie pomocy podpisał oświadczenie, iż znane mu są zasady przyznawania pomocy w ramach działania ,, Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw’’. Reasumując, należało stwierdzić, że wobec nieuzupełnienia żadnych braków i nieprawidłowości w terminie, pomimo prawidłowego wezwania do ich uzupełnienia, Agencja stosownie do § 18 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia prawidłowo odmówiła przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do bezpodstawnej odmowy przyznania pomocy z naruszeniem art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, a organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie działał na podstawie i w granicach prawa. Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione, nie stwierdził także w rozpatrywanej sprawie innego naruszenia prawa, uzasadniającego uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.