V SA/Wa 582/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi O. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... grudnia 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany oddala skargę. 1.1. Decyzją z dnia ... grudnia 2010 r. nr ... Rada do Spraw Uchodźców, w wyniku rozpoznania odwołania O. D., (dalej: skarżący, cudzoziemiec) - utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... sierpnia 2010 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Powyższa decyzja zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne sprawy: W dniu ... października 2004 r. skarżący - obywatel ... deklarujący narodowość ... złożył za pośrednictwem Komendanta Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Na terytorium Polski cudzoziemiec wjechał legalnie w dniu ... września 2004 r. na podstawie paszportu gwinejskiego i wizy wydanej przez Konsulat RP w D.. Z danych zawartych we wniosku wynika, iż skarżący wyjechał z kraju pochodzenia, ponieważ był tam prześladowany. Wnioskodawca zeznał, iż jego szwagier – M. M., jako żołnierz zawodowy, uczestniczył w przygotowaniach do zamachu wojskowego. Po wykryciu planowanego spisku został aresztowany. Skarżący próbował uzyskać informację o miejscu pobytu szwagra, lecz również został aresztowany. W więzieniu przebywał 8 miesięcy, był bity i źle traktowany. Zaznaczył, iż pobyt zakończył się ucieczką, gdy więzienie zostało zburzone przez grupę rebeliantów. W przyjeździe do Polski pomógł mu wuj, który pracuje na lotnisku w K.. W trakcie wywiadu statusowego w dniu ... marca 2005 r. skarżący uzupełnił wcześniejsze zeznania. Wyjaśnił, że od lat należy do partii .... Zaznaczył, iż już w 1998 r. został aresztowany podczas protestów na rzecz uwolnienia jednego z liderów partii .... Jego uwolnienie wynegocjował przywódca partii S. D. Skarżący wyjaśnił, iż w dniu 20 października 2003 r., przed wyborami prezydenckimi, jego szwagier został aresztowany, prawdopodobnie za udział w spisku, który miał na celu obalenie prezydenta i zamach stanu. Wnioskodawca twierdzi, że kiedy poszedł z siostrą szukać szwagra, sam został aresztowany. Według zeznań, na więzienie, w którym przebywał, napadli partyzanci, w wyniku czego wszyscy penitencjariusze zbiegli. Cudzoziemiec stwierdził, że w wyjeździe z kraju pomógł mu wuj, który jest szefem działu finansowego na lotnisku w K. i to on załatwił mu dokumenty, w tym paszport i polską wizę. Wnioskodawca zeznał, że w tym czasie przebywał w więzieniu. W przypadku powrotu do kraju pochodzenia skarżący obawia się aresztowania. Zaznaczył, że jest poszukiwany w .... Wyjaśnił, iż w styczniu 2005 r. kiedy samochód prezydenta został zaatakowany, oskarżył on o to osoby, które zbiegły z więzienia po napadzie partyzantów. Podawał, że z informacji przekazanych przez rodzinę skarżącego wynika, że jest on poszukiwany przez żandarmerię. Wnioskodawca oświadczył, że przyjechał do Polski z osobą, której jego wuj zlecił dowiezienie go Polski. Osoba ta powróciła do kraju. 2. Decyzją z ...; października 2005 r. Nr ... Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców odmówił wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy powołując się na art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.). Organ pierwszej instancji stwierdził również, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany w Polsce i nakazał cudzoziemcowi opuszczenie terytorium RP do dnia 18 listopada 2005 roku. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek, do uznania za uchodźcę w rozumieniu Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991, poz. 515 i 516). Prezes Urzędu uznał, że zeznania skarżącego złożone we wniosku i wywiadzie statusowym budzą wątpliwości co do ich wiarygodności i nie pozwalają na pozytywne rozpatrzenie sprawy. Historia, którą przedstawił zainteresowany m.in. dotycząca przetrzymywania żołnierzy podejrzanych o udział w planowaniu zamachu stanu (w tym jego szwagra) i zburzenia więzienia w K. przez partyzantów nie ma swego potwierdzenia w faktach. Podobnie rzecz się ma w stosunku do motywów wyjazdu cudzoziemca z ... i przyjazdu do Polski. Według Biuletynu Home Office nr 1/2004 na temat ..., do aresztowań członków armii doszło w tym kraju, ale nie w październiku 2003 r., lecz w listopadzie 2003 r. Jednak wszyscy zatrzymani już w grudniu zostali zwolnieni na wybory i brak jest jakichkolwiek doniesień aby powyższe osoby zostały aresztowane ponownie. Ponadto organ wskazał, iż skarżący nie potrafił rozwinąć skrótów partii ..., z których powstała jego partia .... Ponadto raz twierdził, że należy do partii ... od 2002 r. a raz, że do ... i to od wielu lat, co najmniej od 1998 r. We wniosku podał, że był aresztowany tylko raz na ... miesięcy, zaś w trakcie wywiadu przyznał, że był dwukrotnie aresztowany, raz w 1998 r., a raz w listopadzie 2003 r. Z posiadanych informacji, w tym korespondencji i rozmów telefonicznych z Konsulem RP w ... oraz dokumentów przesłanych przez Ambasadę w D., wynika, że skarżący otrzymał polską wizę nie dzięki wujowi, jak zeznał w czasie wywiadu, tylko z rekomendacji Konsula Honorowego w K. S. B. i Dyrektora Generalnego projektu w Ministerstwie Górnictwa ... S. B., którzy byli organizatorami misji handlowej przedsiębiorców gwinejskich udających się do Polski na zaproszenie ... S.A i firmy ... S.A z G.. Obydwaj panowie B. ręczyli za profesjonalizm osób zaproszonych i gwarantowali ich powrót do .... Konsul przesłał organowi kopię wniosku wizowego cudzoziemca oraz ubezpieczenie i potwierdzony notarialnie wyciąg z rejestru sądowego, z którego wynika, że jest on właścicielem firmy handlowej o nazwie ..., zajmującej się importem i eksportem z siedzibą w K.. Centrum Finansowania Inwestycji w piśmie do Ambasady RP w ... przesłało zaproszenie dla ... osób oraz tematy negocjacji w zakresie eksportu do ..., gdzie w pozycji ... umieściły dane skarżącego jako osoby zainteresowanej eksportem materiałów budowlanych. Z wydruku odpraw Straży Granicznej na lotnisku Warszawa-Okęcie w dniu ... września 2004 r. odprawiono w kierunku przylotowym grupę ... obywateli ..., w tym skarżącego jako ... osobę z kolei. Powyższa informacja nie zgadza się z zeznaniami cudzoziemca jakoby przybył do Polski w towarzystwie tylko jednej osoby, która tego samego dnia miała wrócić do kraju. Organ zauważył ponadto, iż cudzoziemiec podał we wniosku o nadanie statusu uchodźcy zmienioną datę urodzenia, chcąc w ten sposób wprowadzić w błąd pracowników Urzędu. W ocenie organu I instancji, cel podróży wnioskodawcy do Polski nie wynikał z przyczyn wskazanych we wniosku. Podkreślono, iż z praktyki orzeczniczej Prezesa Urzędu, jak również innych europejskich urzędów imigracyjnych, wynika, iż wiele osób pochodzących z krajów afrykańskich, zaproszonych w celach handlowych bądź kulturalno-naukowych nie wraca już z Europy do państw swego pochodzenia. 2.1. W ocenie organu, w toku postępowania nie stwierdzono również istnienia w przypadku cudzoziemca żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 97 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mogących wskazywać na niedopuszczalność wydalenia z przyczyn wskazanych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Prezes wyjaśnił, iż oświadczenia cudzoziemca dotyczące zagrożeń, z jakimi miałby się spotkać po powrocie do ... są niewiarygodne. Ponadto, w przypadku cudzoziemca nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 97 pkt 2, 3, 4 powołanej ustawy. 2.2. W odwołaniu od powyższej decyzji, uzupełnionym pismem z ... grudnia 2005 r., skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i nadanie statusu uchodźcy. Wniósł o zaliczenie w poczet materiału dowodowego przesłanych z ... dokumentów tj.: trzech nakazów stawienia się wydanych w listopadzie 2003 r. przez sędziego śledczego z K., Listu gończego z ...grudnia 2003 r. wydanego przez sędziego śledczego Trybunału Pierwszej Instancji z K. oraz artykułu prasowego opisującego zdarzenia związane z zaginięciem szwagra skarżącego - porucznika M.M.. Skarżący wniósł ponadto o ponowne przesłuchanie celem uzupełnienia jego wyjaśnień o treść przedmiotowych dokumentów. Wyjaśnił, iż w dniu składania odwołania nie dysponował ww. dokumentami. Otrzymał je dopiero niedawno od swojego wuja. Zaznaczył, iż obawia się o swoje zdrowie i życie w przypadku ewentualnego powrotu do kraju swego pochodzenia. W ... wydano za nim list gończy, jest oskarżony o zamach na bezpieczeństwo wewnętrzne państwa, próbę destabilizacji i spisek. Podkreślił, iż Policja jest uprawniona do użycia względem niego siły, a ponieważ był już bity i torturowany w trakcie pobytu w więzieniu, pozostaje w stanie uzasadnionej obawy utraty zdrowia, a nawet życia w przypadku powrotu do .... 3. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z ... grudnia 2005 r. nr ... utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Rady, wnioskodawca nie był prześladowany z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej, okoliczności przez niego wskazane nie są bowiem tożsame z indywidualnym prześladowaniem. Cudzoziemiec przekroczył granicę na Okęciu w grupie handlowców, którzy przyjechali z ... na rozmowy handlowe do Warszawy. Przez jakiś czas, wraz z całą grupą, mieszkał w hotelu Hera, gdzie miał zdeponowany paszport. Na podstawie informacji uzyskanych z Ambasady Polskiej w ..., ustalono, że wnioskodawca znalazł się w grupie osób z ... podających się za handlowców, którzy powoływali się na rekomendacje Konsula Honorowego w K. oraz Ministerstwa Górnictwa w ... oraz przedstawili zaproszenia z Polski na rozmowy o współpracy gospodarczej i na tej podstawie, po przedłożeniu konsulowi polskiemu stosownych dokumentów potwierdzających ich wiarygodność, uzyskali wizy. Odbiór wiz potwierdzali osobiście, w tym osobiście odbiór wizy potwierdził wnioskodawca. W ocenie Rady, nie ulega wątpliwości, iż w tym przypadku miał miejsce zorganizowany przerzut emigrantów ekonomicznych. Wnioskodawca w przesłuchaniach nie potrafił podać istotnych politycznie dat, nie znał realiów i historii partii ..., na członkostwo której się powoływał. Nieprawdziwie podał okoliczności przyjazdu do Polski. Dokumenty wizowe wskazują, że nie mógł przebywać w więzieniu w czasie gdy otrzymywał polską wizę. Po sprawdzeniu ustalono, że w K. nie zburzono w 2004 r. więzienia. Ponadto, ustalono, iż wprawdzie pod koniec 2003 r. aresztowano oficerów armii ... ale zwolniono ich po upływie około miesiąca. Zdaniem Rady, postępowanie w sprawie prowadzone było prawidłowo. Organ I instancji bardzo wnikliwie przesłuchał Stronę, za jej zgodą w języku francuskim, a protokół przesłuchania, jako zgodny ze złożonymi zeznaniami strona podpisała, nie zgłosiła przy tym żadnych zastrzeżeń do tłumaczenia. Organ I instancji zgromadził też obszerny materiał dowodowy wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Dokonując oceny przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia mogłoby być naruszone prawo cudzoziemca do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. W świetle materiału dowodowego nie ma jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia, iż skarżący byłby indywidualnie narażony na naruszenie jego praw. Nie można bowiem przyjąć by prowadził jakąkolwiek działalność polityczną lub społeczną albo znajdował się grupie społecznej lub etnicznej zagrożonej w swoich prawach. W ocenie organu odwoławczego, motyw ekonomiczny był jedynym powodem wyjazdu skarżącego z kraju pochodzenia. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji Rady do Spraw Uchodźców w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 75 § 1 kpa i art. 78 § 1 kpa poprzez nie uwzględnienie przez organ II instancji wniosku o zaliczenie w poczet materiału dowodowego dokumentów załączonych do odwołania; naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych, naruszenie art. 80 kpa poprzez zbyt dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która nie była oparta o jego całokształt oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż nie był prześladowany z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej oraz, iż nie zachodzą przesłanki określone w art. 97 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący podniósł, iż w toku postępowania organ odwoławczy dopuścił się szeregu uchybień dotyczących wyjaśnienia stanu faktycznego. Zaznaczył, iż Rada w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniosła się do złożonych przez niego wniosków dowodowych. Organ nie uwzględnił zatem przy wydawaniu decyzji całokształtu materiału dowodowego, dokonując oceny w oderwaniu od istniejącego stanu faktycznego i przy braku znajomości sytuacji społeczno-politycznej w ..., co powoduje, iż ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego uznać należy za dowolną. 5. Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 432/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Rady do Spraw Uchodźców uwzględniając zarzut braku analizy przedstawionych na etapie postępowania odwoławczego dowodów w postaci: trzech nakazów stawienia się skarżącego, wydanych w dniach: ... listopada 2003 r. przez sędziego śledczego Trybunału Pierwszej Instancji w K.; listu gończego z ... grudnia 2003 r. wydanego przez sędziego śledczego Trybunału Pierwszej Instancji w K. oraz artykułu prasowego opublikowanego w ... nr ... z ... stycznia 2004 r. opisującego okoliczności zaginięcia ... skarżącego - porucznika M. M.. Powyższe dowody, w ocenie tego Sądu stanowiły kwestie istotne dla oceny przesłanek materialnych mających znaczenie dla rozpoznania sprawy. Sąd ten zatem w konkluzji nakazał, aby organ II instancji przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające i ustalił czy istotnie wskazane przez skarżącego okoliczności mogą powodować, iż w odniesieniu do jego osoby istniało realne zagrożenie prześladowaniem z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej, a także czy zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany w oparciu o art. 97 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe ustalenia winny być zgodne z zasadami postępowania administracyjnego, w tym z zasadą prawdy obiektywnej. 6. W związku z powyższym w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego na skutek sądowej kontroli decyzji, Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia ... lutego 2007 r. uchyliła zaskarżoną decyzję i przekazała sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. 6.1. Następnie postanowieniem z dnia ... lutego 2010 r. ten sam organ uwzględnił zażalenie pełnomocnika skarżącego na przewlekłość postępowania i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 11 kwietnia 2010 r. 7. Decyzją z dnia ... sierpnia 2010 r. nr ... Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił odmówić skarżącemu nadania statusu uchodźcy, odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. 7.1. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z uwagi na fakt, iż w chwili obecnej nie ma praktycznie żadnych możliwości weryfikacji dokumentów dowodowych przedstawionych w sprawie przez skarżącego przez placówki dyplomatyczne Rzeczypospolitej Polskiej, postanowił dokonać tej oceny we własnym zakresie. Po wszechstronnej analizie tych dokumentów, tj. trzech nakazów stawienia się przez skarżącego w biurze sędziego śledczego oraz nakazu aresztowania skarżącego (opatrzonych pieczęcią o treści: "3 Gabinet Sędziego Śledczego, Sąd Apelacyjny K. R.G., Trybunał Pierwszej Instancji K. II"), organ doszedł do przekonania, iż nie stanowią one wiarygodnego dowodu w sprawie niniejszej. Organ przedstawił również na tę okoliczność tok swojego rozumowania oraz stwierdził, iż utwierdził się w przekonaniu, iż dokumenty te zostały spreparowane wyłącznie na potrzeby postępowania uchodźczego podważając jednocześnie wiarygodność oświadczeń skarżącego odnośnie poszukiwania jego osoby przez organy władzy kraju pochodzenia za rzekome popełnienie przestępstwa o charakterze politycznym a pozwalających na stwierdzenie, że opuścił on swój kraj z innych powodów niż deklarował uprzednio w trakcie trwającego sześć lat postępowania w sprawie. Organ wskazał również, iż analiza pozostałych dowodów, w tym wiarygodność przedstawionego przez skarżącego artykułu z prasy budzi poważne wątpliwości i pozwala wyprowadzić wniosek, że skarżący nie przedstawił faktów bądź okoliczności uzasadniających jego obawę przed prześladowaniem. Wszystkie oświadczenia skarżącego w tym zakresie organ uznał za niewiarygodne. Organ dodatkowo stwierdził, iż w jego ocenie skarżący traktuje procedury uchodźcze w sposób instrumentalny, przedstawia dane w sposób oczywisty zafałszowane a jego wniosek w sprawie ma na celu wprowadzenie w błąd organu oraz nadużycie postępowania o nadanie statusu uchodźcy. Organ nie znalazł zatem podstaw do uznania, że istnieje w stosunku do skarżącego uzasadniona obawa przed prześladowaniem, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. z 2009 r. Nr 187,poz. 1472). Na poparcie swych twierdzeń organ dokonał również analizy sytuacji politycznej w kraju pochodzenia skarżącego, która według jego oceny w sposób istotny, korzystny zmieniła się w ciągu trwającego postępowania i pozwoliła organowi na stwierdzenie, iż ustały przyczyny, z powodu których skarżący mógłby obawiać się powrotu do swojego kraju. Według organu cudzoziemiec nie byłby w jakikolwiek sposób represjonowany z powodu swoich poglądów i afiliacji politycznych. W konkluzji organ nie znajdując oparcia w zebranym materiale dowodowym odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy, nie znalazł też podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 13,15 i 20 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. W ocenie organu skarżący nie przytoczył żadnych wiarygodnych faktów czy też okoliczności w tym zakresie. Stosownie również do art. 48 ust. 1 pkt 2, art. 97 ust. 1 pkt 1 organ nie stwierdził także wystąpienia w sprawie okoliczności pozwalających na udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Zdaniem organu zgodnym z obowiązującym prawem było zatem w obliczu wskazanych okoliczności orzeczenie o wydaleniu skarżącego z terytorium RP. 8. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, działając w osobie pełnomocnika wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik zarzucił naruszenie: • zasad postępowania administracyjnego poprzez błędne rozpoznanie zebranego materiału dowodowego oraz uznanie, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanek do nadania mu statusu uchodźcy (art. 75 Kpa); • przyjęcie błędnego założenia, że sytuacja polityczna oraz społeczna w ..., kraju pochodzenia wnioskodawcy jest ustabilizowana i nie zagraża zdrowiu i życiu cudzoziemca; • art. 75 kpa poprzez błędne uznanie dowodów zebranych w sprawie jako niewiarygodnych, w tym 3 nakazów stawienia się w biurze sędziego śledczego, artykułu zawartego w gazecie ... nr ... z dnia ... kwietnia 2004 r.; • art. 13 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP poprzez brak uznania przesłanek do nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy w szczególności nie uznanie jako wystarczające dowodów w postaci nakazów aresztowania jako podstawy do udzielenia przedmiotowej ochrony; • art. 15 w/w ustawy poprzez nieudzielenie ochrony uzupełniającej; • art. 97 w/w ustawy poprzez brak uznania przesłanek do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu autor odwołania nie zgodził się też z dokonaną przez organ oceną materiału dowodowego w sprawie. Dodał, iż sytuacja w ... jest w dalszym ciągu niestabilna, kraj jest miejscem wielu konfliktów etnicznych i politycznych pomimo ich uspokojenia w ostatnich miesiącach. Samodzielna ocena dowodów dokonana przez organ według skarżącego jest wątpliwa, a stanowisko organu opiera się wyłącznie na ogólnie dostępnych informacjach a nie analizie konkretnych przypadków oraz faktycznego sposobu traktowania przez władze powracających uchodźców politycznych. Dodatkowo wskazał, iż z uwagi na czas pobytu w Polsce z racji przedłużającego się postępowania uchodźczego nie ma on kontaktu z rzeczywistością kraju pochodzenia a zatem nie ma możliwości wykazać czy jego powrót do kraju stanowi dla niego ryzyko utraty zdrowia, życia czy poniżającego traktowania. Oceny w tym zakresie jego zdaniem winien dokonać organ. W opinii skarżącego organ nie wziął jednak pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności w tej sprawie co uczyniło jego decyzję wadliwą. W jego ocenie spełnia on zatem przesłanki do nadania mu statusu uchodźcy. 9. Decyzją z dnia ... grudnia 2010 r., biorąc za podstawę m.in. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ ten podzielił w pełni argumentację faktyczną i prawną zaprezentowaną przez organ I instancji w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na fakt, iż jedynym powodem, wymienionym w art. 13 ust. 1 w/w ustawy, a który w przypadku skarżącego mógłby mieć zastosowanie, jest prześladowanie ze względu na przekonania polityczne, jednakże w kontekście ustalenia braku wiarygodności okoliczności powołanych przez skarżącego i zasadniczych zmian politycznych w kraju pochodzenia uznał, iż w żaden sposób nie spełnia on obecnie powyższych wymagań. Uzasadnia to w opinii organu odmowę nadania mu statusu uchodźcy. Następnie organ odwoławczy odnosząc się do zaistnienia przesłanki wymienionej w art. 15 ust. 2 ustawy, tj rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, z uwagi na okoliczność, iż w Republice ... faktycznie może dochodzić do aktów noszących w/w znamiona, ocenił, iż w jego przekonaniu samo występowanie tego typu zjawisk nie jest wystarczające dla przyznania ochrony. Konieczne jest bowiem wykazanie, że wnioskodawca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na takie traktowanie, takie okoliczności według organu nie zaistniały w niniejszej sprawie. Skarżący w opinii organu nie uwiarygodnił również, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do Republiki ... narażony również na naruszenia praw człowieka wymienione w przepisach ustawy mającej zastosowanie w sprawie niniejszej. Wydalenie skarżącego według organu nie narusza również jego prawa do poszanowania życia rodzinnego. W podsumowaniu organ odwoławczy ocenił, iż przeprowadzone postępowanie nastąpiło w zgodzie z obowiązującym prawem, natomiast obszerny materiał dowodowy został oceniony rzetelnie i był wystarczający do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. 10. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem skarżący, pismem z dnia 7 lutego 2011 r. wniósł zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wstrzymanie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zarzucił naruszenie: • zasad postępowania administracyjnego poprzez błędne rozpoznanie zebranego materiału dowodowego oraz uznanie, że nie spełnia on przesłanek do nadania mu statusu uchodźcy (art. 75 kpa); • art. 75 kpa poprzez błędne uznanie dowodów zebranych w sprawie jako niewiarygodnych, tj. sfałszowanie nakazów stawienia się w biurze śledczego; • przyjęcie błędnego założenia, że sytuacja polityczna oraz społeczna w ... jest stabilna i nie zagraża jego życiu i zdrowiu; • art. 15 i 97 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP poprzez nieudzielenie ochrony uzupełniającej oraz brak zgody na pobyt tolerowany. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest niesłuszna i niesprawiedliwa. Według jego opinii jego wniosek o udzielenie statusu uchodźcy jest jak najbardziej zasadny, tym bardziej zasadne jest udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. Uzasadniając skargę wskazał również, iż jego powrót do kraju pochodzenia stanowi zagrożenie dla jego życia i zdrowia ze względu na brak przestrzegania praw człowieka oraz polityczne i społeczne zagrożenia i ryzyko jego aresztowania po powrocie. Wskazał, iż gdyby nie istniały te uzasadnione w jego przekonaniu obawy to nie kontynuowałby on swojego pobytu w Polsce. Stwierdził, iż sytuacja w ... pomimo wyborów prezydenckich nie uległa poprawie, kraj nadal jest zagrożony przestępczością i że zagraża to życiu i zdrowiu jego mieszkańców a w szczególności osobom, które uciekły z kraju przed kilkoma laty. Skarżący podniósł, iż nie zgadza się z oceną dowodów przedstawionych przez niego w trakcie postępowania uchodźczego, dokonaną przez organy, poprzez przyjęcie braku wiarygodności tych dokumentów. Skarżący nie uzasadnił jednak tych twierdzeń. W dalszej części uzasadnienia powołał się na ogólne stwierdzenia, iż spełnia przesłanki do nadania mu statusu uchodźcy bądź zgody na pobyt tolerowany, nie przedstawia żadnych nowych okoliczności na poparcie swych wniosków. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, iż polską wizę otrzymał dzięki pomocy swojego wuja, nie znał Konsula Generalnego ani też dyrektora generalnego. 11. Odpowiadając na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie, podtrzymała w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo organ ten podzielił również pogląd, iż skarżący otrzymał polską wizę nie dzięki pomocy wuja, lecz na skutek przedłożenia sfałszowanych dokumentów zawierających rzekome poparcie Konsula Honorowego RP w ... oraz dyrektora generalnego projektu w Ministerstwie Górnictwa .... Ponadto, w ocenie organu wszystkie wskazane w trakcie postępowania okoliczności potwierdzają, iż skarżący uczestniczył w zorganizowanym przerzucie obywateli gwinejskich do Polski, a następnie do innych państw UE. W konsekwencji w opinii organu odwoławczego ustalony stan faktyczny sprawy pozwala wyprowadzić wniosek, iż skarżący nie spełnia przesłanek do objęcia go żadną z form ochrony międzynarodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 12. Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). 12.1. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W tym miejscu, na wstępie zauważyć należy, iż rozstrzygnięcia organów obydwu instancji zapadły w oparciu o zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 24 sierpnia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 432/06 uchylił zaskarżoną wówczas decyzję organu odwoławczego. 12.2. Następnie przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, iż podstawę materialnoprawną w sprawie niniejszej stanowił, m.in. przepis art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472), który stanowi, że cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie musi: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (...) lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. Jednocześnie, art. 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi a contrario, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Powołane wyżej przepisy zawierają zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy. Uchodźcą jest osoba, która spełnia kryteria określone w przytoczonej wyżej definicji, a kluczowym elementem tej definicji jest uzasadniona obawa przed prześladowaniem. Definicja posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Niewątpliwie kwestią kluczową – w świetle art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP – jest obawa przed prześladowaniem, jednakże obawa prześladowania musi mieć charakter uzasadniony. Uchodźcą jest zatem osoba, która żywi obawę przed prześladowaniem, jednakże obawa ta musi być uzasadniona sytuacją obiektywną. Ubiegający się o status uchodźcy powinien więc wykazać, że powrót do kraju pochodzenia może narazić go na prześladowania. Ponadto przesłanki do nadania statusu uchodźcy, należy interpretować wąsko, nie nadaje się bowiem statusu uchodźcy ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia. Wskazać należy, iż ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te muszą być rozważane w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno – prawnej i polityczno – ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Przenosząc powyższe reguły na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, iż z uzasadnień zapadłych orzeczeń wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemca zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jego wypowiedzi złożonych podczas późniejszych przesłuchań. W ocenie Sądu, również dokonana przez organy analiza tych wypowiedzi jest wyczerpująca i obejmuje całość oświadczeń cudzoziemca. Wskazać nadto należy, iż uzasadnienia decyzji tak pierwszej, jak i drugiej instancji, zawierają wnioski wypływające z tej analizy. Wnioski te uznać należy za logiczne i mocno oparte na faktach wskazanych przez skarżącego. Konfrontując oświadczenia cudzoziemca zawarte we wniosku statusowym z późniejszymi jego wypowiedziami podczas przesłuchań niewątpliwie można zauważyć zasadnicze sprzeczności w tych zeznaniach, trafnie zatem Rada stwierdziła, że rozbieżności w oświadczeniach skarżącego podważają jego wiarygodność. Wskazać należy, iż skarżący podaje inne powody opuszczenia przez niego kraju pochodzenia aniżeli wynika to ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności: wykazane przez organ okoliczności jak, np. niepotwierdzone w żadnych materiałach fakty dotyczące zburzenia więzienia w czasie wskazanym przez skarżącego, potwierdzone przez odpowiednie władze państwowe i sprzeczne z oświadczeniami skarżącego okoliczności dotyczące uzyskania wizy upoważniającej do wjazdu na terytorium RP, sprzeczności w zeznaniach skarżącego jak np. przedstawienie rzekomych dowodów w postaci nakazów stawienia się i nakazu aresztowania pokrywających się czasowo z okresem, w którym wg złożonych przez skarżącego oświadczeń miał być on więziony przez władze. Należy wskazać jednocześnie, iż organy uzupełniły i oceniły materiał dowodowy, zgodnie ze wskazówkami WSA w Warszawie, tj. dokonały oceny wiarygodności przedstawionych dokumentów w postaci nakazów stawienia się skarżącego, listu gończego i artykułu prasowego. Organ dokonał tych ustaleń w oparciu o samodzielne czynności dowodowe po bezskutecznych staraniach o weryfikację tych dokumentów przez polskie przedstawiceilestwa dyplomatyczne. Sąd popiera stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie i stwierdza, iż ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w sposób szczegółowy, staranny i nie budzą wątpliwości. Sąd uznał za trafne i całkowicie mieszczące się w granicach dopuszczalnej swobody w ocenie materiału dowodowego wnioski organów obu instancji co do złożonych przez skarżącego dowodów określanych przez niego jako list gończy i wezwania. Organy zasadnie zwróciły uwagę na istotne okoliczności podważające prawdziwość tych dokumentów takie jak w szczególności: posłużenie się nazwami nieistniejących sądów, niezgodność treści pieczęci z nagłówkami na drukach oznaczającymi wystawiającą instytucję, wystawienie wezwania z 12 listopada 2003 r. na termin o dwa lata późniejszy, brak wskazania spraw, których wezwania dotyczą. To w ocenie Sądu uzasadnia tezę wyprowadzoną przez Radę w uzasadnieniu decyzji, że skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego obawę przed prześladowaniem, jego twierdzenia bowiem co do faktów i zdarzeń są niewiarygodne. W tym miejscu przypomnieć trzeba, iż specyfika postępowania w sprawach o nadanie statusu uchodźcy polega na tym, że materiał dowodowy w sprawie stanowią przede wszystkim zeznania osoby zainteresowanej, które w praktyce trudno zweryfikować. Jeżeli więc są spójne, logiczne i wyczerpujące, nie można mieć na ogół zastrzeżeń co do ich wiarygodności. W przypadku oświadczeń skarżącego, zgodzić należy się z organami, że były w istocie bardzo niespójne, w sumie mało przekonywujące. Tymczasem w interesie samego wnioskodawcy leżało odpowiednio wyczerpujące przedstawienie wszystkich faktycznych i przewidywanych kroków, jakie zostały lub mogą zostać podjęte przeciwko tej osobie, biorąc pod uwagę jej poglądy i odczucia. 12.3. Analizując całokształt sprawy Sąd uznał, iż orzekające w sprawie organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, konfrontując twierdzenia skarżącego i podawane przez niego fakty z ogólnie dostępnymi informacjami na temat aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia. Z uwagi na powyższe organy orzekające mogły w ramach art. 80 k.p.a. zasadnie ocenić, że opuszczenie Republiki ... przez skarżącego nie było spowodowane przyczynami określonymi w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie i że skarżący nie spełnia kryteriów do nadania statusu uchodźcy. Organ słusznie zauważył, iż sytuacja skarżącego, który sympatyzował z ówczesną opozycją w kraju zmieniała się na korzyść. Zatrzymanie w 2003 r. i rzekome więzienie skarżącego również nie może zostać zakwalifikowane jako zagrożenie prześladowaniem w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie z uwagi na małą wiarygodność. W świetle sprzecznych wyjaśnień składanych przez skarżącego organy orzekające zasadnie przyjęły, iż władze państwowe nie podejmowały wobec niego działań krzywdzących na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy, poglądów politycznych. 12.4. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o ochronie cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: • orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, • tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, • poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do wnioskodawcy nie mają zastosowania przesłanki wymienione w punktach 1 i 3 art. 15 ustawy o ochronie. Rozważając przesłankę wymienioną w art. 15 pkt 2 zasadnie wywiodły natomiast, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż cudzoziemiec ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, który słusznie podkreślił, iż takie zjawiska mogą występować w Republice ..., jednak nie jest to wystarczająca przesłanka do zastosowania ochrony, bowiem należy wykazać, iż wnioskodawca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na takie traktowanie. Sytuacja taka w przypadku skarżącego nie miała jednak miejsca. 12.5. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.). Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż wnioskodawca nie uwiarygodnił, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do Republiki ... narażony na ww. naruszenia praw człowieka. Na akceptację zasługuje również stanowisko, iż wydalenie cudzoziemca nie narusza jego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Sąd w tym miejscu zwraca uwagę na fakt, iż jak słusznie w sprawie ustalono, według oświadczeń skarżącego, jego rodzina i dzieci przebywają w kraju pochodzenia, co dodatkowo w ocenie Sądu przemawia za powrotem do kraju pochodzenia, z uwagi na poszanowanie tego prawa. W decyzjach podjętych w obydwu instancjach przedstawiona została szeroka argumentacja na poparcie stanowiska organów w zakresie odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz pobytu tolerowanego, którą Sąd podziela. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodzić należy się z Radą, iż nie chodzi tylko o wykazanie jaka aktualnie sytuacja panuje w kraju pochodzenia cudzoziemca, lecz o odniesienie jej do konkretnej sytuacji osobistej wnioskodawcy. Sąd podkreśla, że nie ma przy tym znaczenia, na jakie raporty powołują się organy, a na jakie skarżący. Chodzi o to by strona wykazała, że okoliczności na które się powołuje (potwierdzone w raportach) będą negatywnie oddziaływały w zindywidualizowanym przypadku, tj. z uwagi na indywidualne predyspozycje konkretnej osoby (czy rodziny), a nie ogólnie z uwagi na sytuację panujacą w republice .... Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie. Skarżący został w trakcie prowadzonego postępowania przesłuchany w języku francuskim. W trakcie przesłuchania dokonano ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Przedstawione w trakcie wywiadu okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i błędnej oceny dowodów, które organy uznały za niewiarygodne. Z powyższych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.