V SA/Wa 582/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w R. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. z [...] października 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju Regionalnego na rzecz P. Sp. z o.o. w R. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez firmę E. Sp. z o.o. jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] grudnia 2013r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję wydaną przez Zarząd Województwa [...] z [...] października 2013 r., w której odmówiono E. Sp. z o.o. z siedzibą w R. jako beneficjentowi realizującemu projekt dofinansowany ze środków unijnych pt. "[...]" (nr [...]), umorzenia należności objętej decyzją Ministra Rozwoju Regionalnego (nr [...]) z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz decyzją Ministra Rozwoju Regionalnego (nr [...]) z dnia [...] marca 2013 r. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym: Pismem z 2 lipca 2013r. beneficjent zwrócił się do Instytucji Pośredniczącej z wnioskiem o umorzenie w całości należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wynikających: 1. z ostatecznej decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego (nr [...]) z dnia [...] grudnia 2011 r., uchylającej w części kwoty decyzję Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 i orzekającej w zakresie zwrotu kwoty 66 836,24 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, tj. • dla kwoty 19 231,56 zł od dnia 22 lutego 2010 r. do dnia zapłaty, • dla kwoty 28 027,90 zł od dnia 27 kwietnia 2010 r. do dnia zapłaty, • dla kwoty 19 576,78 zł od dnia 22 czerwca 2010 r.-do dnia zapłaty. 2. z ostatecznej decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego (nr [...]) z dnia [...] marca 2013 roku, utrzymującej w mocy w całości decyzję Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., określającej należność do zwrotu na kwotę 88 538,91 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, tj. • dla kwoty 6 605,88 zł od dnia 30 grudnia 2010 r. do dnia zapłaty, • dla kwoty 1 165,74 zł od dnia 28 grudnia 2010 r. do dnia zapłaty, • dla kwoty 10 413,09 zł od dnia 23 grudnia 2010 r. do dnia zapłaty • dla kwoty 1 837,61 zł od dnia 21 grudnia 2010 r. do dnia zapłaty, • dla kwoty 17 821,95 zł od dnia 10 sierpnia 2010 r. do dnia zapłaty, • dla kwoty 2 190,54 zł od dnia 22 czerwca 2010 r. do dnia zapłaty, • dla kwoty 19 164,67 zł od dnia 18 lutego 2010 r. do dnia zapłaty, • dla kwoty 1 638,10 zł od dnia 21 kwietnia 2011 r. do dnia zapłaty, • dla kwoty 18 654,00 zł od dnia 15 kwietnia 2011 r. do dnia zapłaty, • dla kwoty 9 047,33 zł od dnia 19 lipca 2011 r. do dnia zapłaty. Do wniosku o udzielenie ulg beneficjent załączył dokumenty potwierdzające sytuację finansową spółki. W uzasadnieniu wniosku o umorzenie należności beneficjent wskazał na kumulatywny zbieg dwóch przesłanek: ważnego interesu dłużnika i interesu publicznego. Beneficjent podkreślił, iż w całości wykonał zobowiązania wynikające z umowy o dofinansowanie, w tym zrealizował cel projektu, a ponad 100 mieszkańców województwa [...] podniosło swoje kwalifikacje i zdobyło zatrudnienie. Z kolei kwota, którą jest zobowiązany zwrócić na mocy przywołanych powyżej decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego, przeznaczył na rzecz należytego wykonania umowy, a poza nieprawidłowościami wykazanymi w decyzjach podczas działań kontrolnych nie stwierdzono innych uchybień. Jak argumentował beneficjent, dzięki jego staraniom bezrobocie w regionie uległo zmniejszeniu, na czym bezpośrednio skorzystał Skarb Państwa, gdyż został zwolniony z obowiązku utrzymywania osób bezrobotnych, a jednocześnie co miesiąc odnotowuje wpływy w budżecie z tytułu zatrudnienia tych osób. Beneficjent dodatkowo swój wniosek uzasadnił sytuacją finansową, powstałą z przyczyn niezawinionych, w tym ograniczonymi możliwościami płatniczymi. Ponadto wskazał, iż na dzień 31 grudnia 2011 r. Spółka odnotowała niewielki zysk, natomiast na dzień 30 czerwca 2012 r. odnotowała stratę w wysokości 25 653,10 zł, z kolei na dzień 31 maja 2013 r. stratę w wysokości 12 745,68 zł. Poza tym, beneficjent przedstawił dowody, iż na dzień złożenia wniosku inne podmioty zalegały z płatnościami na jego rzecz na kwotę co najmniej 78 456,89 zł. Kredyty obrotowe, z których korzysta beneficjent, jak wskazał, zaspokajają bieżące potrzeby, przy czym beneficjent również oświadczył, iż nie jest właścicielem żadnych nieruchomości i nie ma możliwości pozyskania zewnętrznego źródła finansowania w postaci kredytów. Beneficjent ponadto zwrócił uwagę, iż zatrudniając 23 osoby na umowę o pracę, 5 osób na umowy cywilnoprawne oraz 2 osoby w Zarządzie, pozytywnie wpływa na zmniejszenie stanu bezrobocia w regionie, a równocześnie zapewnia Skarbowi "Państwa comiesięczne, regularne wpływy, gdyż pomimo trudności finansowych - nie zalega w opłacaniu składek społecznych i podatków. Beneficjent zaznaczył, iż umorzenie, o które wnioskował, jest niezbędne dla dalszego funkcjonowania Spółki, zaś wszczęcie postępowania celem wyegzekwowania należnej kwoty zmusi Spółkę do zainicjowania postępowania upadłościowego, a co za tym idzie zwolnienia pracowników i rozwiązania umów cywilnoprawnych. Ważnego interesu publicznego w umorzeniu należności beneficjent upatrywał w zatrudnianiu pracowników, przez co zapewnia stałe dochody w Budżecie państwa, a ogranicza ewentualne wydatki na zasiłki dla bezrobotnych czy pomoc społeczną. W związku z przedmiotowym wnioskiem o umorzenie należności Zarząd Województwa [...] w dniu [...] października 2013 r. wydał decyzję (znak: [...]), w której odmówił umorzenia należności. Po rozpoznaniu dowołania, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] grudnia 2013r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przede wszystkim organ odwoławczy podkreślił, że zasadą jest regulowanie należności wobec Skarbu Państwa wynikających z przepisów prawa. Każdy natomiast przypadek braku uiszczania zobowiązań wynikających z przepisów prawa należy traktować jako odstępstwo od ww. reguły, co oznacza, że umorzenie należności wobec Skarbu Państwa ma charakter wyjątkowy (zgodnie z art. 56 ustawy o finansach publicznych), zaś przesłanki umorzenia nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Organ odwoławczy podkreślił, iż wyliczenie zawarte w art. 56 ustawy o finansach publicznych jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż należności są nieściągalne. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z ww. przesłanek daje potencjalną możliwość umorzenia powstałego zadłużenia, nie są to natomiast obligatoryjne przesłanki do umorzenia należności. Minister wskazał, że sformułowana w pkt 5 art. 56 przesłanka "ważnego interesu dłużnika" i "interesu publicznego", to pojęcia niedookreślone, których nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem beneficjenta o potrzebie umorzenia zaległości. Pojęcie ważnego interesu dłużnika należy rozumieć możliwie szeroko, lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązaniach. Trudna sytuacja materialna dłużnika nie może zdaniem Ministra sama w sobie przesądzać automatycznie o konieczności przyznania ulgi w postaci umorzenia zaległości. Organ odwoławczy na podstawie analizy dokumentów finansowych wskazał, iż w latach 2010 i 2011 Spółka odnotowała zysk, ale także uwzględniono informację o stwierdzonej stracie w Rachunku zysków i strat sporządzonym na dzień 30 czerwca 2012 roku, jak również stratę w Rachunku zysków i strat sporządzonym na dzień 31 maja 2013 roku. Jednocześnie, w celu uściślenia organ odwoławczy zauważa, iż kwota należności finansowych na rzecz spółki ze strony jego wierzycieli, zgodnie z dokumentacją postępowania to ponad 78 tys. zł. przy wartości firmy wg bilansu 357 773,90 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że wartość zysku Spółki za 2012 r. wynikająca z Rachunku zysku i strat za 2012 rok to zysk w wysokości 21 749,87 zł. Tymczasem, w opinii organu odwoławczego, beneficjent przedstawia sytuację Spółki w zgoła odmiennej sytuacji finansowej, niż wynika to z dokumentów finansowych Spółki, sporządzonych przez Głównego Księgowego Spółki i zatwierdzonych przez Prezesa E. Sp. z o.o. W opinii organu odwoławczego, należności wobec spółki, strona może dochodzić na drodze postępowania egzekucyjnego p-ko dłużnikom. Ponadto jak zaznaczył Minister, w wyniku przeprowadzonych u strony kontroli planowych wykryto nieprawidłowości w zakresie rozliczania kwot przeznaczonych na wynajem pomieszczeń oraz leasing samochodu ciężarowego. W odniesieniu do powyższego, w opinii organu odwoławczego przede wszystkim należy stwierdzić, iż okoliczności powstania należności objętej wnioskiem zostały wnikliwie przeanalizowane zarówno na etapie działań prowadzonych przez organ I instancji, jak również podczas postępowania odwoławczego, do czego wątpliwości zgłosiła strona. Zakres materiału zgromadzonego i przeanalizowanego na etapie prowadzonych postępowań administracyjnych I i II stopnia przedstawiony został w decyzjach wydanych przez uprawnione organy. Równocześnie, w przywołanych decyzjach dowiedziono naruszenia przez stronę prawa wspólnotowego i zapisów Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL 2007-2013 oraz zasady konkurencyjności określonej w umowie o dofinansowanie projektu, co stanowi naruszenie procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, o których mowa w art. 184 ufp i zwolnienia tym samym strony z obowiązku uiszczenia świadczenia na rzecz Skarbu Państwa. Od tej decyzji Przedsiębiorstwo E. Sp. z o.o. w R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżyła ją w całości i wniosła o uchylenie decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie: 1. art. 56 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 55 ustawy o finansach publicznych poprzez jego błędną wykładnię, czego skutkiem było uznanie, iż w analizowanym przypadku nie istnieje ważny interes dłużnika ani ważny interes publiczny, 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez nie rozpatrzenie w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego sytuacji finansowej i możliwości płatniczych Beneficjenta oraz dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że zapłata przez Beneficjenta kwoty ok. 200 tyś. zł. nie spowoduje konieczności zainicjowania postępowania w stosunku do Beneficjenta postępowania upadłościowego, 3. art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa i zinterpretowanie przepisów bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej oraz nierozważenie skutków prawnych, które wywołują wszelkie ostateczne akty administracyjne funkcjonujące w obrocie prawnym i pozostające w związku z podejmowanym rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie. Autor skargi wskazał przede wszystkim na fakt, że spółka na dzień 31 maja 2013r. odnotowała stratę w wysokości 12.745,68 zł., a problemy finansowe spółki wynikają z nieodzyskania należności w wysokości 78.456,09 zł., które na chwilę obecną są nie do odzyskania, a które wynikają m.in. z popełnienia przez osoby trzecie przestępstw na szkodę skarżącej. Zdaniem pełnomocnika skarżącego dywagacje organu II instancji dotyczącego możliwego ewentualnego – potencjalnie w przyszłości, odzyskania przez beneficjenta należnych mu sum są bezprzedmiotowe, bo nie uwzględniają bieżących realiów i stanu faktycznego, a jedynie przypuszczenia i domniemania. Analiza wskaźników finansowych prowadzi do wyrażenia poglądu, że skoro wskaźniki te uległy w 2013r. pogorszeniu w stosunku do lat poprzednich to umorzenie należności jest uzasadnione istnieniem ważnego interesu dłużnika, jakim jest dalsze istnienie i funkcjonowanie spółki. Ważny interes dłużnika, co podkreślił autor skargi przejawia się w tym, że bez umorzenia wskazanych należności spółka, posiadając tak znaczne niedobory gotówkowe, które wynikną z konieczności zapłaty ok. 200 tys. zł. nie będzie w stanie na bieżąco regulować swoich zobowiązań, tym samym straci płynność finansową i będzie zmuszona do zainicjowania postępowania upadłościowego. Co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla dalszego funkcjonowania spółki, z wszelkimi negatywnymi tego konsekwencjami. W opinii autora skargi organy publiczne powinny chronić każde miejsca pracy, a spółka na dzień dzisiejszy zatrudnia kilkanaście osób. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że kwoty pobrane przez spółkę zostały w całości przeznaczone wyłącznie w celu wykonania umowy o dofinansowanie projektu, nie zostały przez spółkę przywłaszczone ani wykorzystane w innym celu jak tylko ten, który został określony w umowie, jaką skarżąca zawarła z Województwem [...]. Skarżąca, jak wskazał wnoszący skargę zrealizowała w całości projekt, a cele zostały osiągnięte. W wyniku kontroli wykryto jedynie nieprawidłowości w zakresie rozliczenia kwot przeznaczonych na wynajem pomieszczeń oraz leasing samochodu ciężarowego, co wynikało z błędnej interpretacji przez organ przepisów wytycznych dotyczących realizacji projektu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, gdyż decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] grudnia 2011r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. z [...] października 2011r. która określały kwotę przypadającą do zwrotu zostały wyrokiem NSA z 14 lutego 2014r. sygn. akt: II GSK 1857/12 uchylone. Pismem z 19 marca 2014r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę w zakresie, w jakim organ I i II instancji odmówił spółce umorzenia należności objętej decyzją Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] grudnia 2011r. Natomiast, co podkreślił nie cofa skargi w zakresie decyzji odmawiającej skarżącej umorzenia należności objętej decyzją Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] marca 2013r.(gdyż nie została ona uchylona). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wskazać – że skarga została rozpoznana w części dotyczącej decyzji organu z [...] grudnia 2013r. obejmującej należności ustalone decyzją Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] marca 2013r. W pozostałej części skarga obejmująca należności objęte decyzją z [...] grudnia 2011r. - zgodnie z treścią pisma z 19 marca 2014r. – została cofnięta przez pełnomocnika skarżącego. Decyzja z [...] grudnia 2011r. (oraz decyzja I instancji z [...] października 2011r.) została zgodnie z wyrokiem NSA z 14 lutego 2014r. sygn. akt: II GSK 1857/12 uchylona. Zatem wniosek organu o umorzenie postępowania w całości nie mógł zostać uwzględniony wobec faktu, że decyzja z [...] marca 2013r. nie została uchylona i pozostaje w obrocie. Kwestią kluczową w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy organ II instancji zasadnie przyjął, iż w rozpatrywanej sytuacji nie zaszły przesłanki, które mogłyby spowodować wydanie decyzji o umorzeniu należności. A więc Sąd musiał ocenić, czy w sposób prawidłowy został zebrany materiał dowodowy i czy właściwie został on oceniony. Zgodnie z art. 55 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2013, poz. 885 ze zm. dalej ufp.) należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. W myśl art. 64 ustawy o finansach publicznych – właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Zgodnie z art. 60 pkt 6 ufp. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego - należności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Przepis art. 56 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stanowi, że należności, o których mowa w art. 55, mogą być umarzane w całości, jeżeli: 1) osoba fizyczna – zmarła nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiła majątek niepodlegający egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiła przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 6.000 zł; 2) osoba prawna – została wykreślona z właściwego rejestru osób prawnych przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 3) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne; 4) jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej uległa likwidacji; 5) zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny. Użyte w art. 56 pkt 5 ustawy o finansach publicznych pojęcie "ważny interes dłużnika" lub "interes publiczny" mają charakter równorzędny, organ był zatem zobowiązany w trakcie postępowania ustalić, która z nich przeważa i na tej podstawie zadecydować o zastosowaniu przez dłużnika ulgi w spłacie zobowiązań. W tym świetle decyzja organu I i II instancji nie może być uznana za właściwą, skarżąca powoływała się na ważny interes dłużnika, jak również na interes publiczny, który przemawia w jej ocenie za uwzględnieniem wniosku. Podkreśliła, że jako beneficjent wykonała w całości zobowiązania wynikające z umowy o dofinansowanie czyli zrealizowała główny cel, jakim było podniesienie kwalifikacji i znalezienie zatrudnienia przez ponad stu mieszkańców województwa [...]. Jednocześnie uznanie przez organ, że środki przeznaczone na wynajem pomieszczeń oraz umowę leasingu samochodu ciężarowego wykorzystane zostały z naruszeniem procedur prowadzi zdaniem wnioskującego do nieuprawnionego przyznania szczególnej ochrony środkom publicznym. Spółka dowodziła, że odnotowała niewielki zysk na dzień 31 grudnia 2011r., ale też straty w latach następnych, a poza tym wskazała, że na dzień złożenia wniosku o umorzenie inne podmioty zalegały z płatnościami na jej rzecz. Podkreśliła, że wszczęcie postępowania celem egzekwowania należnej kwoty zmusi ją do zainicjowania postępowania upadłościowego, a co za tym idzie zwolnienia pracowników i rozwiązania umów o pracę. A ważnego interesu publicznego w umorzeniu należności spółka upatruje w dalszym zatrudnianiu pracowników, przez co zapewnia stałe dochody w budżecie państwa, tym samym ograniczając ewentualne wydatki pomoc społeczną (zasiłki dla bezrobotnych). Tymczasem organ ograniczył się jedynie do pobieżnej oceny sytuacji skarżącej spółki, nie odnosząc się tak naprawdę do przedłożonych przez nią dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, przytoczył wyroki sądów administracyjnych wskazujących na rozumienie ważnego interesu dłużnika lub interesu publicznego i uznał, że wniosek o umorzenie nie jest zasadny. Interes publiczny winien być oceniony przez organ przez pryzmat rejonu, w jakim spółka się znajduje (wysokie bezrobocie) i dążenie spółki do utrzymania powstałych miejsc pracy (zatrudnia bezpośrednio pracowników, ale też kooperuje z innymi podmiotami), co ma wpływ na poziom rozwoju społeczno-gospodarczego tego regionu. Uzasadnienie decyzji w tym zakresie należy uznać za niewystarczające i nieodpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze należy uznać za konieczne ponowną, wnikliwą ocenę okoliczności przedstawianych przez skarżącą w odniesieniu do powoływanego przez nią, ważnego interesu jak również interesu publicznego, rozważenia jej sytuacji majątkowej przez pryzmat złożonych dokumentów, rzeczywistej a nie hipotetycznej możliwości spłaty należności przy rozważeniu faktu, że dążenie do odzyskania kwot postawi spółkę w stanie niewypłacalności. Zadaniem organu będzie rozważenie czy koszty społeczne w postaci zlikwidowania spółki i tym samym konieczność zwolnionych pracowników (często jednych żywicieli rodziny) do sięgnięcia po pomoc społeczną (zasiłek dla bezrobotnych) będzie właściwą formą dochodzenia należności. Skutki egzekucji należności to nie jest ważny interes dłużnika, ale interes publiczny. Zdaniem Sądu opisane konsekwencje w postaci likwidacji miejsc pracy w wyniku prowadzonej egzekucji są interesem publicznym. Nieustosunkowanie się przez organ do wszystkich zarzutów strony i zaniechanie dokładnej analizy materiału dowodowego w sprawie postrzegane jest jako naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ppsa. W niniejszej sprawie sytuacja prawna jest jednak szczególna. Zgodnie z wyrokiem NSA z 14 lutego 2014r. sygn. akt: II GSK 1857/12 uchylono decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] grudnia 2011 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. z [...] października 2011 r., które określały wysokość zwrotu środków. W przywołanym wyroku NSA uznał, że wydatki poniesione przez spółkę na potrzeby wynajmu pomieszczeń na potrzeby projektu nie mogą zostać uznane za niekwalifikowane. Podobnie raty leasingu za samochód ciężarowy nie przekraczały wysokości rat założonych w projekcie oraz nie były zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych. Trudno jest zatem mówić o tym, iż strona skarżąca wykorzystała przyznane środki na realizację projektu nieracjonalnie bądź też nieefektywnie. Tak przedstawione stanowisko NSA, nie znane organowi w chwili wydawania zaskarżonej decyzji stanowi przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 i 8 kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, ze zm.), orzekł jak w sentencji.