V SA/Wa 583/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. sprawy ze skargi K.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu cła; 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz K.J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi K.J. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] stycznia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] października 2008 r. uznającej, że kwota długu celnego została zaksięgowana w kwocie prawnie należnej i odmawiającej zwrotu cła w wysokości 112 zł. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym : W dniu [...].06.2008r. zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu na obszar celny Wspólnoty Europejskiej towar w postaci dwóch złotych pierścionków z diamentami, których odbiorcą był K.J. Powyższe zgłoszenie zostało przyjęte przez organ celny i zarejestrowane pod numerem [...] wg dokumentu potwierdzającego dokonanie zgłoszenia celnego – obrót pocztowy (przywóz). W treści deklaracji [...] wskazano wartość towaru do ubezpieczenia [...] oraz koszt opłat pocztowych [...]. Dodatkowo strona przedstawiła dokument dotyczący płatności z serwisu [...] na kwotę [...], na którym naniosła informację, iż rachunek dotyczy przesyłki [...]; w przesyłce znajdują się dwa złote pierścionki, a kwota [...] jest kwotą za towar łącznie z kosztami transportu. Ponieważ de facto przedstawiony dokument dotyczył płatności za 1 złoty pierścionek, zaś przesyłce towarzyszyły dwa certyfikaty z dnia 28.05.2008r. odnoszące się do zakupionego towaru i wystawione przez dostawcę zagranicznego – [...] firmę A., A.A., organ celny przyjął za wartość transakcyjną wartość podaną w w/w dokumentach: dla złotego pierścionka z diamentem o masie 0,61[...] – [...], dla pierścionka z diamentem o masie 0,76 [...] – [...] + koszty transportu (opłaty pocztowe) w kwocie [...]. Ustalona w ten sposób wartość celna towaru – [...] stanowiła podstawę wymiaru należności celnych i podatkowych. W odniesieniu do towaru wymierzono kwotę długu celnego wysokości 134,00 zł i określono podatek VAT należny z tytułu importu towaru w kwocie 1500,00 zł. Przedmiotowe zgłoszenie celne spełniało wymogi formalne określone w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, stosownie do postanowień art. 63 zostało przyjęte przez organ celny. Towar został zwolniony do wnioskowanej procedury po uprzednim zaksięgowaniu kwoty należności przywozowych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Pismem z dnia 30.06.2008r. strona złożyła "odwołanie" do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego W. od "decyzji nr [...], doręczonej [...].06.2008r., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym materiałem dowodowym". Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego W. przekazał, zgodnie z właściwością rzeczową przedmiotową sprawę Naczelnikowi Urzędu Celnego [...] w W. Po analizie dowodów zgromadzonych w sprawie organ celny l instancji pismem z dnia 25.07.2008 r. zwrócił się do strony prośbą o nadesłanie m.in. urzędowego tłumaczenia jednego z certyfikatów odnoszących się do zakupionego towaru. Jednocześnie wyjaśniono stronie, że żaden przepis Prawa celnego nie nadaje zgłoszeniu celnemu charakteru decyzji administracyjnej, z tego też względu "odwołanie" z dnia 30.06.2008r. zostanie potraktowane jako wniosek o wszczęcie postępowania. W odpowiedzi na pismo Urzędu Celnego [...] w W., przy piśmie z dnia 04.08.2008r., strona nadesłała urzędowe tłumaczenie certyfikatu dotyczącego złotego pierścionka z diamentem o masie 0,76 [...] Wyjaśniła również, że wartość złotych pierścionków podana na certyfikatach została znacznie zawyżona. W piśmie z dnia 29.09.2008r. oświadczyła, iż kwota widniejąca na załączonych przez nią potwierdzeniach transakcji jest kwotą całkowitą zapłaconą na rzecz firmy A. za dwa złote pierścionki i jest równowartością kwoty [...] przeliczonych zgodnie z kursem Banku [...] z dnia realizacji transakcji. Dodatkowo przesłała szczegóły transakcji z konta [...], będącego bezpośrednio powiązanym z kontem w banku [...] oraz z portalem aukcyjnym www.[...]., na którym dokonała zakupu w drodze aukcji. Decyzją nr [...] z dnia [...].10.2008r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. stwierdził, że kwota długu celnego została zaksięgowana w kwocie prawni należnej dla towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na obszar celny Wspólnoty Europejskiej wg dokumentu potwierdzającego dokonanie zgłoszenia celnego – obrót pocztowy(przywóz) zarejestrowanego pod nr [...] z dnia [...].06.2008r. i brak jest podstaw do jej korygowania oraz odmówił zwrotu cła w wysokości 112,00 zł. Od powyższej decyzji strona odwołała się pismem z dnia 03.11.2008r, uzupełnionym pismem z dnia 10.12.2008r. wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją nr [...] z dnia [...].01.2010 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] W. Dyrektor nie zgodził się ze stanowiskiem strony, iż wartość celna sprowadzonych pierścionków winna być ustalona zgodnie z potwierdzeniami transakcji z konta [...] oraz Banku [...] w łącznej kwocie [...]. Organ II instancji zwrócił uwagę, iż certyfikaty z dnia 28.05.2008r. wystawione zostały przez dostawcę zagranicznego firmę A. Z przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego języka [...] dokumentu dotyczącego pierścionka o wartości [...] wynika, iż jest to autentyczny pierścionek zaręczynowy z pojedynczym kamieniem z 14-karatowego złota z 76-karatowym diamentem. Wyceny dokonano na potrzeby ubezpieczenia lub inne, według obecnej wartości detalicznej. Organ podkreślił, iż firma A. prowadzi działalność związaną z biżuterią, zakupem, sprzedażą oraz wycenami diamentów i biżuterii kamieniami szlachetnymi wszelkiego rodzaju. Niewątpliwie zatem posiada gruntowną wiedzę w tej dziedzinie. Wskazał też, iż rzeczoznawstwo jest działalnością zawodową wykonywaną przez biegłych, a więc osoby, które posiadają specjalistyczną wiedzę w danej dziedzinie. Rzeczoznawca dokonując wyceny musi postępować według określonych procedur i zasad. Jest zobowiązany do wykonywania czynności szacowania zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się przy tym zasadą bezstronności. Organ odwoławczy zauważył wprawdzie, że w spornym certyfikacie z dnia [...].05.2008r. wskazano, iż wycena biżuterii nie jest nauką ścisłą, a zatem jest subiektywna, w związku z czym szacunkowa wartość może być różna według różnych wycen, a taka różnica nie stanowi koniecznie błędu ze strony rzeczoznawcy. Wskazał jednak, iż strona, pomimo deklaracji przedłożenia własnej ekspertyzy, żadnego dokumentu wskazującego odmienną od wskazanej w certyfikatach, cenę pierścionków nie przedstawiła. W takiej sytuacji brak jest podstaw do odmowy wiarygodności cenie widniejącej w załączonych do zgłoszenia celnego certyfikatach. Ponadto Dyrektor podniósł, iż wartość celna towaru powinna odzwierciedlać jego rzeczywistą wartość w dniu zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu. Cena faktycznie zapłacona lub należna za towar może być inna niż wynikająca z dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego. Jednak uwiarygodnienie takiej ceny spoczywa na importerze, który odpowiedzialny jest za prawidłowe deklarowanie wartości celnej sprowadzonego towaru. W ocenie organu odwoławczego strona nie przedłożyła wiarygodnych dokumentów potwierdzających, że należną ceną za sprowadzony towar jest kwota [...]. Takimi dowodami nie mogą być wydruki płatności kartą z konta w Banku [...], potwierdzające płatność na rzecz firmy A. w kwotach [...] oraz [...]. Przekazanie za pośrednictwem banku należności nie przesądza, że za kwotę wynikającą z dowodu bankowego Strona nabyła za granicą towar. Zdaniem organu nie można bowiem wykluczyć, że uregulowano różnicę między cenami z dwóch dokumentów w inny sposób, bez udziału banku . Od powyższej decyzji K.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagał się w niej stwierdzenia nieważności lub uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie : 1) przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 29 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: WKC), poprzez niezastosowanie faktycznie zapłaconej ceny za importowany przedmiot i błędne przyjęcie ceny transakcyjnej wynikającej z "certyfikatów", 2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania i brak wyjaśnienia wątpliwości mających w sprawie podstawowe znaczenie oraz pominięcie dowodu w postaci przedstawionych potwierdzeń transakcji oraz przelewów bankowych. Skarżący w pierwszym rzędzie zwrócił uwagę na fakt, iż organy celne nie miały podstaw do odmowy przyjęcia wartości transakcyjnej, skoro dostarczył im dowody jaka kwota za sprowadzany towar została uiszczona, a ponadto fakturę z serwisu [...] za zakupione pierścionki. Wskazał też, że dokumenty nazwane "certyfikatami" nie pochodzą od żadnej oficjalnej instytucji zajmującej się wyceną biżuterii, a od samego sprzedającego, co czyni te dokumenty bezwartościowymi. Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( Dz.U. nr 68, poz. 622 ze zm.), ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz.U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.) oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania celnego doszło do naruszeń prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które skutkują koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela zarzuty skargi dotyczące braku podstaw do odrzucenia wskazywanej przez skarżącego wartości transakcyjnej jako podstawy do obliczenia należności celnych. K.J. przedstawił zarówno faktury z serwisu [...], jak też dowody zapłaty za pierścionki dokonane za pośrednictwem serwisu [...]. Wynikające z tych dokumentów kwoty za jakie pierścionki zostały kupione nie budzą żadnych wątpliwości i, w ocenie Sądu, brak było podstaw do ich zakwestionowania. Należy wskazać, że tak naprawdę organy celne nie przedstawiły żadnych powodów dla których odmówiono zastosowania wskazanej przez skarżącego wartości transakcyjnej, poza przypuszczeniem, że część ceny mogła zostać zapłacona poza serwisem [...]. W czasach, gdy sprzedaż internetowa, w tym za pośrednictwem największego serwisu aukcyjnego na świecie, jakim jest [...], jest coraz popularniejsza, organy celne, winny zadać sobie trud zapoznania się z zasadami działania takiego serwisu i zasadami płatności za pośrednictwem systemu [...]. Gdyby to zrobiły, nie wysuwałyby takich, całkowicie bezpodstawnych przypuszczeń. Po prostu wiedziałyby, że jest to niemożliwe. Z dokumentów przedstawionych przez stronę wynika, że zapłacona przez stronę cena obejmowała także koszty transportu tj. opłaty pocztowe, koszty opakowania. Niezależnie od powyższego, skoro wskazana przez importera wartość transakcyjna jest kwestionowana, to na organach celnych leży obowiązek wykazania prawidłowej wartości celnej. Organy celne oparły się na załączonych przez sprzedawcę do przesyłki "certyfikatach". Uznały, że są to dokumenty wiarygodne, gdyż firma A. prowadzi zawodowo działalność związaną z biżuterią, więc niewątpliwie posiada gruntowną wiedzę na ten temat. Jak wynika z uzasadnienia decyzji z tych powodów osoba podpisana na "certyfikatach" została potraktowana jako rzeczoznawca. W ocenie Sądu brak jest całkowicie podstaw do opierania się w ustaleniu wartości celnej na powyższych dokumentach. Organ celny nie miał żadnych informacji, które pozwoliłyby nadać owym "certyfikatom" takie znaczenie, a ich wystawcę obdarzyć przymiotem "rzeczoznawcy". Organ celny wiedział tylko, iż wystawca tych dokumentów jest jednym ze sprzedających w serwisie [...], co nie oznacza wcale, że można mu nadać przymiot osoby zawodowo trudniącej się handlem biżuterią. Z samej ich treści wynika, że wystawca nie bierze żadnej odpowiedzialności za jakiekolwiek działania podjęte na ich podstawie. Realnie oceniając wartość owych "certyfikatów" należy stwierdzić, że mają one znaczenie jedynie marketingowe. Organ całkowicie pominął przy ocenie w/w dokumentów także fakt, iż sam sprzedający wskazał wartość towaru w deklaracji celnej na [...]. Reasumując organy celne obu instancji w sposób całkowicie bezpodstawny zakwestionowały wskazywaną przez stronę wartość transakcyjną i przy ustalaniu wartości celnej oparły się na całkowicie niemiarodajnych dokumentach, co powoduje, że ocena dowodów została przeprowadzona w sposób dowolny, a więc z naruszeniem art. 191 Ordynacji podatkowej, a w rezultacie wartość celna została ustalona z naruszeniem art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "c" p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.