V SA/Wa 589/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia ... lutego 2018 r. nr ... w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności ekologicznych: oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. K. (dalej: "Skarżąca", "Strona") jest decyzja Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie (dalej: "Dyrektor Oddziału") z [...] lutego 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...] (dalej: "Kierownik Biura") z [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności ekologicznych (PROW 2014-2020). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2016 r. do Biura Powiatowego ARiMR w O. wpłynął wniosek P. D. o przyznanie płatności ekologicznej (PROW 2014-2020). W dniu [...] kwietnia 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR w O. wpłynął wniosek P. D. o wpis do ewidencji producentów (zmiana danych). Do wniosku dołączono pełnomocnictwo udzielone M. K. o następującej treści: "do występowania w moim imieniu i załatwiania na moją rzecz wszystkich spraw w postępowaniach przed organami Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a w szczególności do odbioru wszelkich należnych płatności przyznanych mi, jako producentowi w drodze decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa". W sekcji IX wniosku P. D. wskazał numer rachunku bankowego [...], którego posiadaczem była M. K. W dniu [...] maja 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR [...] wpłynął wniosek P. D. o wpis do ewidencji producentów (zmiana danych). Do tego wniosku dołączono pismo informujące o wycofaniu pełnomocnictwa udzielonego M.K. W sekcji IX wniosku P. D. wskazał własny numer rachunku bankowego. Decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...] Kierownik Biura przyznał P. D. płatności ekologiczne w wysokości 73.188 zł. Środki przyznane ww. decyzją zostały przekazane 12 czerwca 2017 r. na rachunek bankowy M.K. - jako pełnomocnika Strony. Pismem z [...] czerwca 2017 r. Kierownik Biura zwrócił się do Skarżącej z prośbą o niezwłoczny zwrot nienależnie wypłaconych płatności, które powinny zostać wypłacone Wnioskodawcy P. D. W odpowiedzi Skarżąca pismem z 29 czerwca 2017 r. wniosła o "dostarczenie w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego pisma (...) dokumentów w celu oceny zasadności żądań formułowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa". Kierownik Biura pismem z [...] lipca 2017 r. przesłał Stronie wtórnik polecenia przelewu na rachunek bankowy M. K. kwoty 73.188 zł z 12 czerwca 2017 r. tytułem "[...] (...) Decyzja z faktycznym doręczeniem". W dniu 7 lipca 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR [...] wpłynęło wezwanie P. D., w którym Beneficjent wniósł o niezwłoczne zrealizowanie należnej mu płatności, zgodnie z treścią jego wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych, wskazując, iż "w dniu 12.06.2017 r. został wykonany przelew na wycofany z wniosku rachunek bankowy odwołanego pełnomocnika". Mając na uwadze powyższe, Kierownik Biura zawiadomieniem nr [...] z [...] września 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia M. K. kwoty nienależnie pobranych środków finansowych wypłaconych w dniu 12 czerwca 2017 r. na jej rachunek bankowy w wysokości wskazanej w decyzji nr [...] z [...] maja 2017 r. skierowanej do P.D. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Kierownik Biura wydał decyzję z [...] grudnia 2017 r. nr [...] o ustaleniu M. K. kwoty nienależnie pobranych płatności ekologicznych (PROW 2014-2020) w wysokości 73.188 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, iż zasadą jest, że płatności nienależnie lub nadmiernie pobrane powinny zostać zwrócone, a przepisy ustanawiające wyjątki od tej zasady powinny być interpretowane zawężająco. W niniejszej sprawie płatności wypłacone 12 czerwca 2017 r., na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego z [...] maja 2017 r., wynikały z pomyłki ARiMR, bowiem w dniu wydawania ww. decyzji ARiMR posiadała informację o złożonej zmianie w zakresie numeru rachunku bankowego, na który mają być przekazywane przyznane P. D. środki. Podkreślono przy tym, iż w przypadku stwierdzenia, iż płatność została dokonana na skutek błędu Agencji, konieczne jest jednoczesne stwierdzenie, iż błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez stronę. M. K., działając jako pełnomocnik P. D. na podstawie pełnomocnictwa z 10 kwietnia 2017 r., dysponowała upoważnieniem do odbioru należnych mu środków finansowych z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego, niemniej zdaniem organu, winna mieć świadomość, że to mocodawca decyduje o kształcie i terminie ważności udzielonego przez siebie pełnomocnictwa oraz, że przedmiotowe pełnomocnictwo może być przez mocodawcę cofnięte, co nastąpiło w niniejszej sprawie 26 maja 2017 r. Otrzymując zatem 12 czerwca 2017 r. na swój numer rachunku bankowego kwotę płatności rolnośrodowiskowych w wysokości 73.188 zł, po 17 dniach od dnia wycofania przez P. D. stosownego upoważnienia, Strona miała możliwość wykrycia tego błędu w zwykłych okolicznościach. Ponadto od dnia wypłaty środków uznanych za nadmiernie pobrane, tj. 12 czerwca 2017 r. do dnia wydania decyzji przez Kierownika Biura nie minął termin 12 miesięcy. A tylko spełnienie łącznie trzech przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31 lipca 2017 r., str. 69) dalej: "rozporządzenie Komisji (UE) Nr 809/2014", pozwala na zwolnienie strony z obowiązku zwrotu nienależnych płatności, tj. płatność została wypłacona wskutek pomyłki organu, rolnik nie był w stanie wykryć tego błędu, a w przypadku gdy błąd dotyczył stanu faktycznego - decyzja o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR nie została wydana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności. W konkluzji stwierdzono, że kwota płatności w wysokości 73.188 zł jest płatnością nienależną w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania, Dyrektor Oddziału decyzją nr [...] z [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji, uznając jego słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie: art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 2137), dalej: "ustawa o ARiMR", poprzez uznanie, że środki wypłacone M. K. są nienależnie lub nadmiernie pobranymi środkami publicznymi w rozumieniu wskazanego przepisu ustawy; art. 130 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej: "K.p.a.", poprzez jego niezastosowanie, art. 8 K.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji wobec podmiotu, któremu nie zapewniono prawa do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności. Rozwijając motywy skargi Skarżąca wskazała, iż w niniejszej sprawie nie można mówić o nienależnie lub nadmiernie pobranych środkach publicznych w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. W ocenie Skarżącej sytuacja ta nie mieści się w zakresie powołanego przepisu, skoro nie mamy do czynienia ze środkami nienależnie lub nadmiernie pobranymi. Ich pobranie przez Skarżącą może być ewentualnie oceniane w zakresie stosunku łączącego mocodawcę i pełnomocnika, nie leży to jednak w zakresie kompetencji organu. Zarówno organ I instancji, jak i II instancji całkowicie pomijają aspekt stosunku prawnego łączącego Skarżącą i P. D. Ponadto, wbrew twierdzeniom organu, Skarżąca nie została poinformowana o odwołaniu udzielonego jej pełnomocnictwa. We wszystkich pismach kierowanych do organu I instancji Skarżąca prosiła o przedłożenie jej dokumentów dotyczących sprawy, w tym oświadczenia o odwołaniu pełnomocnictwa, gdyż mocodawca nie zawiadomił jej o tym. Ponadto, zdaniem Skarżącej żądanie zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych powinno mieć miejsce w oparciu o przepisy postępowania cywilnego, które dają zarówno podmiotowi, do którego kierowane jest żądanie, jak i organowi administracji publicznej, równorzędne uprawnienia procesowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, ustalenia dokonane przez organ są prawidłowe, a oparte na nich wnioski są spójne i logiczne. Stosownie do art. 29 ust. 1, 1a i 2 ustawy o ARiMR, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR właściwy w sprawie przyznania płatności ustala, w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1. pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2. krajowych, przeznaczonych na: a. współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b. finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Z art. 29 ust. 1a ww. ustawy o ARiMR wynika, że przepis ust. 1 stosuje się również do podmiotów niebędących stronami postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej, które nienależnie lub nadmiernie pobrały środki publiczne, o których mowa w ust. 1. Cytowane przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1, ust. 1a i ust. 2 ustawy o ARiMR, przewidują wydanie decyzji w razie dokonania nienależnej lub nadmiernej wypłaty rodzajowo określonych środków publicznych. Przepisy te nie uzależniają konieczności wydania decyzji od przyczyn, z powodu których nastąpiła taka wypłata. Zatem art. 29 ust. 1a ustawy o ARiMR reguluje także kwestię zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności pochodzących ze środków funduszy unijnych oraz krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej na rachunek osoby, która nie była stroną postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej. Wypłacone nienależnie na rachunek bankowy M. K. środki publiczne za rok 2016 pochodzą ze środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie, tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ARiMR. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, płatności ekologiczne na rok 2016 w wysokości 73.188 zł zostały 12 czerwca 2017 r. przekazane na rachunek bankowy M. K., wskazany przez P. D. we wniosku o wpis do ewidencji producentów z 10 kwietnia 2017 r. Powyższa płatność została przekazana na rachunek bankowy M. K. na podstawie decyzji z [...] maja 2017 r. skierowanej do P. D. Jednakże zgodnie z wnioskiem P. D. z 26 maja 2017 r. pełnomocnictwo udzielone M. K. zostało przez mocodawcę cofnięte. Wobec tego organ słusznie uznał, iż środki wypłacone na rachunek bankowy pełnomocnika 12 czerwca 2017 r. stanowią środki nienależne. Organ prawidłowo odniósł się również do kwestii odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 2137), w przypadku, o którym mowa w art. 54 ust. 3 lit. a pkt i rozporządzenia nr 1306/2013, organ, o którym mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o ARiMR, odstępuje od ustalenia nienależnych kwot pomocy. Art. 54 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 stanowi, że w należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą zadecydować o zaprzestaniu odzyskiwania. Taka decyzja może zostać podjęta jedynie w następujących przypadkach: w przypadku, gdy łączna kwota już dokonanych oraz przewidywanych kosztów odzyskiwania przewyższa kwotę do odzyskania; jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie przekracza 100 EUR, nie licząc odsetek; jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia wynosi między 100 a 150 EUR, nie licząc odsetek, a dane państwo członkowskie stosuje próg równy lub wyższy niż kwota, która ma zostać odzyskana zgodnie z jego prawem krajowym w odniesieniu do niedochodzenia należności krajowych; w przypadku, gdy odzyskanie okazuje się niemożliwe z uwagi na niewypłacalność dłużnika lub osób odpowiedzialnych prawnie za nieprawidłowości, stwierdzoną i uznaną zgodnie z prawem krajowym. Organ prawidłowo wykazał, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Równowartość kwoty 100 euro, przeliczonej na złote według kursu na dzień 1-30 czerwca 2017 r. ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C (4,1760 zł), wynosi 417,60 zł. Kwota stanowiąca równowartość 100 euro, od ustalenia której odstępuje kierownik biura powiatowego Agencji, dotyczy sprawy o przyznanie płatności ekologicznej w ramach jednej kampanii, dla tego samego rolnika. W rozpatrywanej sprawie, kwotę nadmiernie pobranych płatności stanowi kwota płatności ekologicznej w wysokości: 73.188 zł przyznanej za rok 2016. A zatem niewątpliwie kwota ta przekracza kwotę stanowiącą równowartości 100 euro. Tym samym w odniesieniu do ww. płatności nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Kolejna przesłanka wykluczająca obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności została określona w art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 809/2014, zgodnie z którym obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. W przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego istotnych dla obliczania przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności. W rozpoznawanej sprawie płatności wypłacone 12 czerwca 2017 r., na podstawie decyzji Kierownika Biura z [...] maja 2017 r., wynikały z pomyłki ARiMR, bowiem w dniu wydawania ww. decyzji ARiMR posiadała informację o złożonej zmianie w zakresie numeru rachunku bankowego, na który mają być przekazywane przyznane P. D. środki. Natomiast w przypadku stwierdzenia, iż płatność została dokonana na skutek błędu Agencji, dla zastosowania przytoczonej powyżej regulacji konieczne jest jednoczesne stwierdzenie, iż błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez stronę. Skarżąca, działając jako pełnomocnik P. D. na podstawie pełnomocnictwa z 10 kwietnia 2017 r. dysponowała upoważnieniem do odbioru należnych mu środków finansowych z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. Jak słusznie jednak podkreślił to organ, Skarżąca winna mieć świadomość, że to mocodawca decyduje o kształcie i terminie ważności udzielonego przez siebie pełnomocnictwa oraz, że przedmiotowe pełnomocnictwo może być przez mocodawcę cofnięte, co nastąpiło w niniejszej sprawie 26 maja 2017 r. Otrzymując zatem 12 czerwca 2017 r. na swój numer rachunku bankowego kwotę płatności rolnośrodowiskowych w wysokości 73.188 zł, po 17 dniach od dnia wycofania przez P. D. stosownego upoważnienia, Skarżąca miała możliwość w zwykłych okolicznościach wykrycia tego błędu. Ponadto od dnia wypłaty środków uznanych za nadmiernie pobrane, tj. 12 czerwca 2017 r. do dnia wydania decyzji przez organ I instancji nie minął termin 12 miesięcy. A tylko spełnienie łącznie trzech przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 809/2014 pozwala na zwolnienie strony z obowiązku zwrotu nienależnych płatności, tj. płatność została wypłacona wskutek pomyłki organu, rolnik nie był w stanie wykryć tego błędu, a w przypadku gdy błąd dotyczył stanu faktycznego - decyzja o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR nie została wydana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności. Prawidłowo zatem organy obu instancji stwierdziły, że przekazana na rachunek bankowy Skarżącej kwota płatności w wysokości 73.188 zł jest płatnością nienależną w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd wskazuje, iż są one bezpodstawne. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1a ustawy o ARiMR przepis art. 29 ust. 1 tej ustawy stosuje się również do podmiotów niebędących stronami postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej, które nienależnie lub nadmiernie pobrały środki publiczne, o których mowa w ust. 1. Adresatem decyzji wydanej w trybie art. 29 ustawy o ARiMR może być każdy, kto pobrał środki publiczne w kwocie nienależnej lub nadmiernej wynikającej ze stosunków publicznoprawnych. Ustalenie osoby zobowiązanej następuje podczas wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Oznacza to, że wszczęte postępowanie zakreślone ramami art. 29 ustawy o ARiMR stanowi nowe i samodzielne postępowanie do wydania decyzji administracyjnej o ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych. Krąg podmiotów, które mogą być adresatami decyzji o ustaleniu nienależnie pobranych środków wyznacza sformułowanie "pobranych środków". Należy zatem rozumieć je jako rzeczywiste pobranie środków w różnych formach. W rozpatrywanej sprawie, na rachunek bankowy Skarżącej zostały wypłacone nienależne środki publiczne w wysokości 73.188 zł, a zatem jest ona zobowiązana do zwrotu ww. kwoty w trybie art. 29 ust. 1 i 1a ustawy o ARiMR. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 130 § 1 K.p.a. należy wyjaśnić, iż zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do organu administracji od dnia zawiadomienia go o tym. Rozpatrując sprawy organ winien mieć na uwadze, że skuteczność czynności procesowych należy oceniać według daty ich podjęcia przez pełnomocnika. Pełnomocnik posiadający umocowanie wynikające z takiego oświadczenia jest uprawniony do działania od chwili ustanowienia do chwili m.in. odwołania pełnomocnictwa. Obowiązek zawiadomienia organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa wyprowadza się z art. 33 § 3 K.p.a. A zatem z dniem wycofania przez P. D. pełnomocnictwa udzielonego Skarżącej, tj. 26 maja 2017 r. organ miał obowiązek, zgodnie z wolą Wnioskodawcy, przekazać należne mu świadczenie pieniężne na wskazany przez niego rachunek bankowy. Ponadto, wbrew twierdzeniom Skarżącej, Strona została poinformowana przez organ o wszystkich dokumentach i czynnościach jakie zostały zgromadzone i wykonane w toku postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Co więcej, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika Strony, organ przekazał na wskazany adres do doręczeń (zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej) wnioskowaną dokumentację, w tym dokument wycofania pełnomocnictwa z 26 maja 2017 r. Z akt administracyjnych wynika, iż Strona już w piśmie z 20 czerwca 2017 r. została poinformowana o fakcie wycofania przez jej mocodawcę pełnomocnictwa oraz konsekwencjach powyższego. Skoro strona postępowania - tj. P. D. wycofał udzielone M. K. pełnomocnictwo do reprezentowania go w postępowaniach prowadzonych przez ARiMR, organ nie miał prawnej możliwości umożliwienia M. K. aktywnego udziału na prawach strony w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z [...] maja 2017 r. Stroną postępowania zakończonego ww. decyzją wobec wniosku z [...] maja 2017 r. był bowiem P. D. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 8 K.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez "wydanie decyzji wobec podmiotu, któremu nie zapewniono prawa do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności" wyjaśnić należy, iż w toku postępowania to organ administracji obowiązany jest przed wydaniem decyzji wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych Skarżąca na każdym etapie postępowania była informowana przez organ o okolicznościach faktycznych i prawnych, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Strona miała zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 29 ustawy o ARiMR, z czego skorzystała. O powyższym świadczy przede wszystkim korespondencja między Skarżącą oraz jej pełnomocnikami a Kierownikiem Biura. Reasumując organy obydwu instancji nie naruszyły przepisów postępowania w sposób uzasadniający uchylenie decyzji. Organy dopełniły powinności tak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, jak i prawidłowej jego oceny, nie naruszając w tym względzie podstawowej zasady postępowania dowodowego, tj. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 K.p.a. Ocena zebranych w sprawie dowodów znalazła swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji i zdaniem Sądu jest ona prawidłowa. Ponieważ nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłoby stać się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, skargę jako bezzasadną oddalono na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).