V SA/Wa 598/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant ref. staż. - Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 października 2011 r. sprawy ze skargi T.A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata A.O., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). W dniu [...] grudnia 2007 r. obywatel R., narodowości [...], T.M. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Wnioskiem objęta została żona cudzoziemca i jego małoletnie dzieci. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. o numerze [...] r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców – mając na uwadze, że wnioskodawca nie czekając na zakończenie procedury, wraz z rodziną wyjechał do A. – umorzył postępowanie. Następnie cudzoziemiec został przekazny z A. do Polski, gdzie zwrócił się z wnioskiem o wznowienie procedury dotyczącej nadania statusu uchodźcy. Wobec powyższego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] marca 2009 r. uchylił decyzję z dnia [...] września 2008 r. i podjął postępowanie na nowo. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek, o których mówi Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców, a ponadto w przypadku wnioskodawcy brak przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej jak i zgody na pobyt tolerowany. T.M. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu [...] stycznia 2010 r. cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy. W decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że zołożony przez cudzoziemca wniosek jest niedopuszczalny, ponieważ oparty został na tych samych podstawach co poprzedni wniosek i nie wskazuje na żadne nowe okoliczności sprawy. Wobec powyższego na podstawie art. 40 ust. 1 i ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1695, z późn. zm.) organ umorzył postępowanie w sprawie. Od powyższej dedyzji cudzoziemiec złożył odwołanie. W dniu [...] stycznia 2011 r. w decyzji o numerze [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie z [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 40 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym w sytuacji gdy wnioskodawca po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy złoży nowy wniosek oparły na tych samych podstawach należy wniosek ten uznać za niedopuszczalny (ust. 2 pkt 2). W ocenie oragnu, kolejny wniosek cudzoziemca, oparty był na tych samych podstawach, co poprzedni wniosek, gdyż wnioskodawca powołał w nim te same przyczyny i okoliczności poszukiwania ochrony międzynarodowej, które były już przedmiotem oceny organów. Wobec powyższego zasadnym było umorzenie postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i w skardze, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się o uchylenie wydaniego w dniu [...] stycznia 2011 r. rozstrzygnięcia Rady do Spraw Uchodźców. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz art. 7 w zw. z art. 77 i 78 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.). Wyjaśnił, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił przesłuchania w charakterze świadków U.M. i I.Y., którzy mogli potwierdzić, że obawa cudzoziemca przed powrotem do kraju pochodzenia jest uzasadniona. W ocenie skarżącego takie działanie organu było nieprawidłowe, ponieważ zeznania świadków mogły mieć kluczowe znaczenie dla oceny zasadności żądania strony. Tymczasem Rada do Spraw Uchodźców zamast uchylić rozstrzygnięcie Szefa Urzędu, bądź przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, utrzymała w mocy nieprawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie podniesienia wymaga, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Badając w powyższym świetle zaskarżoną decyzję, tj. oceniając orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami procesowymi, a także z normami prawa materialnego, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do jej uchylenia zgodnie z żądaniem skargi. Wniosek cudzoziemca z [...] stycznia 2010 r. jest drugim wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, który został złożony po otrzymaniu decyzji ostatecznej Rady do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2009 r. nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy i wydaleniu z terytorium RP wobec braku przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej i braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Jako okoliczności uzasadniające ubieganie się po raz kolejny o nadanie statusu uchodźcy wnioskodawca wskazał: "Jestem w C. prześladowany przez K.. Nie mogę tam wrócić, gdyż obawiam się o życie własne i mojej rodziny". Należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 32 ust. 3 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz. U. L 326 z 13.12.2005, str. 13) kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po wycofaniu uprzedniego wniosku lub po podjęciu w sprawie tego wniosku ostatecznej decyzji, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm uznawania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców za uchodźców lub osoby, które z innych względów wymagają ochrony międzynarodowej, statusu tych osób oraz zakresu przyznawanej pomocy (Dz. U. L 304 z 30.9.2004, str. 12). Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Stosownie do art. 40 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. W ocenie Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały, iż wnioskodawca wszczynając kolejną procedurę nie powołał się na żadne nowe fakty czy też okoliczności, które nie istniałyby w momencie składania przez niego pierwszego wniosku uchodźczego. Wnioskodawca w trakcie pierwszego postępowania oświadczył bowiem, że był prześladowany przez milicję i [...]. Wskazał, iż wraz z żoną pomagał bojownikom [...], których ukrywał w piwnicy. Zajmował się dostarczaniem medykamentów, podczas gdy żona, z zawodu lekarz, świadczyła pomoc medyczną. Zaznaczył, że był więziony w osobistym więzieniu R.K. Został zwolniony po wpłaceniu okupu, z zastrzeżeniem, że będzie jeszcze zatrzymywany. Organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały zatem, iż strona powołała się w nowym postępowaniu na te same okoliczności faktyczne, które zostały już uwzględnione w uprzednim postępowaniu uchodźczym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej poprzez nieuwzględnienie żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, wskazać należy, iż Rada pismem z [...] września 2010 r. wezwała skarżącego do wyjaśnienia na jaką okoliczność mają być przesłuchani zaproponowani świadkowie oraz do złożenia oryginałów oświadczeń świadków. W odpowiedzi cudzoziemiec poinformował, iż nie posiada oryginałów powyższych pism. Jednocześnie poinformował o nowych świadkach z jego wsi, nie określając jednakże ich danych personalnych, a także nie wskazując ich miejsca pobytu. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, z późn. zm.).