V SA/Wa 599/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w O. na decyzję Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia ... września 2017 r. nr .... w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz T. Sp. z o.o. w O. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: "Komisja Odwoławcza Rady NCBR") z dnia (...) września 2017 r. nr (...) o odmowie przyznania środków finansowych T. Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka"). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W ramach III Konkursu programu I., Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "G. – technologia platformy do tworzenia zaawansowanych technologicznie gier 2D i 3D". Wniosek ten został poddany ocenie formalnej i merytorycznej, zgodnie z procedurą określoną w Regulaminie ww. Konkursu, w wyniku której projekt Spółki finalnie nie został rekomendowany do dofinansowania i w konsekwencji została w stosunku do niego wydana decyzja nr (...) Dyrektora NCBR z dnia (...) stycznia 2014 r. w sprawie odmowy przyznania środków finansowych. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że wniosek otrzymał ocenę 16,5 pkt i średnia ocen dla każdego z ocenianych kryteriów w ww. wniosku przekroczyła minimalny próg punktowy. Wyjaśniono, iż dofinansowanie uzyskały projekty, które otrzymały oceny w przedziale 17,67-26 punktów na 26 możliwych oraz uzyskały w każdym z kryteriów próg oceny końcowej określony punktowo dla danego kryterium. Spółka odwołała się od powyższej decyzji do Komisji Odwoławczej Rady NCBR. Decyzją nr (...) z dnia (...) maja 2014 r. Komisja Odwoławcza Rady NCBR odmówiła przyznania środków finansowych. W uzasadnieniu Komisja wskazała, że z uwagi na podniesione zarzuty dotyczące oceny merytorycznej wniosku zwróciła się do Dyrektora NCBR o powołanie eksperta, który dokonał oceny zasadności zarzutów w stosunku do oceny merytorycznej wniosku. Dodatkowy ekspert uznał, iż merytoryczną wartość projektu oddaje punktacja na poziomie 13.00 pkt. Komisja uznała dodatkową recenzję za merytorycznie dobrze uzasadnioną, oddającą wartość merytoryczną projektu w poszczególnych kryteriach podlegających ocenie. Na decyzję tę Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 38 i 39 ustawy o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju oraz przepisów proceduralnych Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, w zakresie w jakim: 1. decyzja nie odnosi się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a stanowi jedynie odesłanie do recenzji dodatkowego eksperta; 2. opiera się na recenzji dodatkowego eksperta, z którą wnioskodawca nie został zapoznany na etapie wydawania zaskarżonej decyzji; 3. Komisja oparła się na recenzji dodatkowego eksperta, przy czym ekspertyzy sporządzone w toku procedury odwoławczej mogą być jedynie wskazówką dla Komisji, a Komisja nie ma obowiązku oparcia swoich rozstrzygnięć na tej recenzji; 4. recenzja dodatkowego eksperta powinna zostać zweryfikowana przez Komisję pod względem spójności oraz zgodności z kierunkiem odwołania złożonego przez wnioskodawcę, a Komisja takiej weryfikacji nie przeprowadziła. Zdaniem strony skarżącej recenzent nie był uprawniony do wydawania ocen mniej korzystnych niż pierwotny recenzent, który oceniał wniosek W odpowiedzi na skargę NCBR wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2506/14 uchylił decyzję z dnia (...) maja 2014 r. wskazując w uzasadnieniu, że Komisja Odwoławcza Rady NCBR w zaskarżonej decyzji nie odniosła się do odwołania Skarżącej. Zdaniem Sądu, Komisja nie ustosunkowała się w zaskarżonej decyzji do żadnego z postawionych przez Skarżącą zarzutów, do czego zobowiązana była zgodnie z treścią § 5 ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady NCBR. Prawidłowy efekt ponownej oceny wniosku powinien być należycie uzasadniony, powinny być wyjaśnione wszystkie okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu projektowi konkretnej liczby punktów. Sąd zaznaczył również, że ocena eksperta, jakkolwiek pomocna przy uzasadnianiu stanowiska Komisji, które i dlaczego zarzuty strony są zasadne lub nieuzasadnione, nie może zastępować decyzji Komisji w przedmiocie przyjęcia lub odrzucenia zarzutów podniesionych w odwołaniu. Odnosząc się do punktacji uzyskanej przez projekt Skarżącej Sąd wskazał, że z uwagi na okoliczność, iż eksperci, uczestniczący w procesie oceny projektów zgłoszonych do dofinansowania, dysponują wiedzą specjalistyczną, Sąd nie może kwestionować ilości punktów przyznanych przez nich w ramach danego kryterium i przesądzać, że tych punktów powinno być przyznanych więcej, aniżeli uczynił to ekspert. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia (...) września 2017 r. Komisja Odwoławcza Rady NCBR odmówiła przyznania Spółce środków finansowych na realizację projektu. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ podkreślił w pierwszej kolejności, że na podstawie § 5 ust. 2 Regulaminu Komisja Odwoławcza Rady NCBR, uchwałą nr (...) z dnia 19 kwietnia 2019 r. zwróciła się do Dyrektora NCBR o powołanie, zgodnie z obowiązującymi zasadami eksperta, który dokona oceny zasadności podniesionych w odwołaniu zarzutów w stosunku do oceny wniosku. W oparciu o opinię ww. eksperta oraz o stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2015 r. Komisja odniosła się następnie do poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu. I tak, odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprzyznania punktów w ramach kryterium "Dorobku i potencjału Wykonawcy" z uwagi na brak we wniosku informacji odnośnie dorobku, organ uznał ten zarzut za zasadny. Zaznaczył, że informacje o dorobku wykonawcy zostały wskazane na stronach 40-47, gdzie przedstawiono w wystarczającym stopniu doświadczenie i dorobek trzech kluczowych członków zespołu projektowego, w tym kierownika projektu. Za zasadny uznano również zarzut odnoszący się do oceny kryterium "Przewidywane efekty ekonomiczne projektu". Przypomniano, iż Spółka zakwestionowała w tym zakresie stanowisko Recenzenta nr (...), a na potwierdzenie swoich twierdzeń zwróciła uwagę na ocenę tego aspektu dokonaną przez pozostałych dwóch recenzentów, którzy przyznali każdorazowo po 4 punkty. W opinii organu ocena Recenzenta nr (...) w ramach ww. kryterium była błędna – Recenzent wskazał, iż we wniosku brakuje informacji i danych, które były tam zawarte. Za bezzasadny uznano natomiast zarzut dotyczący aspektu "Innowacyjność rozwiązania będącego rezultatem projektu z uwzględnieniem wartości naukowej projektu". Zdaniem organu informacje przedstawione we wniosku, nie pozwalają na dostrzeżenie istotnej innowacyjności rozwiązań będących rezultatem projektu, jak również nie wskazują na jego istotną wartość naukową. Jak wskazał Recenzent nr (...) "Nie ma opisu na czym ma polegać przełomowość rozwiązania". Brak we wniosku odniesienia się przez Wnioskodawcę do aktualnego stanu wiedzy w zakresie technologii wytwarzania gier. Finalnie wnioskowi przyznano punktację wynoszącą łącznie 17,33 (poprzednio przyznana ocena: 16,5 pkt), uznając tym samym zarzuty podniesione przez Spółkę częściowo za zasadne. Komisja wskazała, że częściowe uwzględnienie zarzutów dotyczyło głównie błędnego uzasadnienia wątpliwości Recenzenta nr (...) i nie wpłynęło na znaczną zmianę oceny we wskazanych kryteriach. Przyznanie powyższej punktacji oznaczało natomiast, iż projekt przekroczył minimalny próg punktowy, lecz nie mógł uzyskać dofinansowania, które w ścieżce Hi-Tech zostało przyznane projektom, które otrzymały oceny w przedziale 17,67-26 pkt. W skardze do WSA w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, przez co Skarżąca bez swojej winy nie brała udziału w rozpoznaniu sprawy, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., - art. 7 w zw. z art. 79 § 1 i 2 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o fakcie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego eksperta wykonanej w dniu (...) lipca 2017 r., a także poprzez uniemożliwienie Skarżącej wypowiedzenia się co do wykonanej ekspertyzy oraz zadawania biegłemu pytań, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, a także stanowić może podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 w zw. z art. 128 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania gruntownej analizy i oceny zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego w postaci ekspertyzy rozstrzygającej z dnia (...) lipca 2017 r. i tym samym niewychwycenie wewnętrznej sprzeczności tejże ekspertyzy, a następnie bezrefleksyjne zaimplementowanie stanowiska eksperta wyrażonego w ekspertyzie do uzasadnienia skarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Uzasadniając tak sformułowane zarzuty Skarżąca podniosła, że od czasu zakończenia poprzedniego postępowania sądowo-administracyjnego nie miała jakiejkolwiek wiedzy o działalności organu w sprawie. Skarżąca w szczególności nie została przez organ powiadomiona o fakcie powołania dodatkowego eksperta, którego zadaniem było dokonanie weryfikacji jej wniosku. Nie miała także wiedzy o wydaniu ekspertyzy rozstrzygającej w dniu (...) lipca 2017 r. Jak również nie poinformowano jej o wydaniu przez organ uchwały nr (...) z dnia (...) kwietnia 2017 r. O fakcie wydania ww. ekspertyzy Skarżąca dowiedziała się z uzasadnienia skarżonej decyzji. W konsekwencji Skarżąca nie miała również możliwości zadania biegłemu pytań oraz złożenia wyjaśnień, a więc nie miała zagwarantowanego należytego udziału w postępowaniu dowodowym. Następnie Spółka zwróciła uwagę na wewnętrzną sprzeczność opinii eksperta, który uznał, że protest Spółki w odniesieniu do kryterium "Przewidywane efekty ekonomiczne projektu" należy uznać za uzasadniony, gdyż twierdzenie Recenzenta nr (...), jakoby "Nie został określony szacunkowy przychód ze sprzedaży" nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Jednocześnie jednak w dalszej części opinii ekspert – przekraczając w ocenie Skarżącej swoje uprawnienia – uznał, że dodatkowe punkty w ramach ww. kryterium nie mogą być przyznane, ponieważ w odwołaniu nie zawarto wniosku w tym zakresie. Zdaniem Skarżącej dla organu odwoławczego wystarczające powinno być to, ze z samej treści wywiedzionego odwołania wynika, ze strona pozostaje niezadowolona w decyzji. Tym samym uznanie przez eksperta, że skoro strona nie wniosła o przyznanie dodatkowych punktów, to punkty te nie powinny zostać przyznane uznać należy za bezprawne. Niezależnie od tego Skarżąca zauważyła, że w treści odwołania wniosła o "zrewidowanie oceny merytorycznej zamieszczonej w recenzji (...) i ponowne przeliczenie średniej liczby punktów uzyskanych przez Wnioskodawcę". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania w stopniu – odpowiednio – mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nadto w kontrolowanej sprawie, z uwagi na ponowne jej rozpatrywanie przez Komisję Odwoławczą Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju wskutek uchylenia poprzedniej decyzji tego organu z (...) maja 2014 r. wyrokiem z 24 marca 2015 r. (sygn. akt V SA/Wa 2506/14) Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju stosownie do art. 153 p.p.s.a. była związana oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi we wskazanych orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której mowa w powołanym przepisie, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, odnoszący się do wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Na tle powołanego przepisu nie może budzić wątpliwości stanowisko, że wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania są konsekwencją oceny prawnej, zwłaszcza konsekwencją oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału dowodowego zebranego w sprawie i jego oceny prawnej. Zmierzają one do uniknięcia błędów już popełnionych i zawierają wskazówki pozwalające na uniknięcie kolejnej wadliwości rozstrzygnięcia. Odstępstwo od tych wskazań może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich jest związana z ewentualną zmianą stanu faktycznego, jeśli w toku ponownego rozpatrywania sprawy zostanie stwierdzone, że jest on odmienny od tego jaki został przyjęty przez Sąd, natomiast druga sytuacja umożliwiająca odstępstwo od zasady związania wyrokiem Sądu w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. wiąże się ze zmianą stanu prawnego już po wydaniu tego wyroku przez Sąd. Sąd podkreśla, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, ugruntowane jest stanowisko o wynikającym ze wskazanego przepisu obowiązku podporządkowania się organów ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wydanego wyroku uchylającego wcześniejszą decyzję, jeśli nie wystąpią wymienione powyżej dwa przypadki zezwalające na takie odstępstwo (por. wyrok z 5 kwietnia 2013 r. II SA/Kr 179/13; z 11 kwietnia 2013 r., I OSK 1790/11, pub. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzić zatem należy naruszenie przez organ art.. 153 p.p.s.a. powoduje konieczność – w razie wniesienia kolejnej skargi – uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż przepis ten stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej zasady związania orzeczeniem Sądu. W świetle przedstawionych rozważań kontrola zaskarżonej decyzji musiała zastać przeprowadzona nie tylko z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 145 par. 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., ale także dodatkowo i tych wynikających z art. 153 p.p.s.a. Organ wywiązał się z podstawowego obowiązku wynikającego z wyroku WSA – obecnie kontrolowana decyzja zawiera uzasadnienie, w którym Komisja Odwoławcza wyjaśnia motywy rozstrzygnięcia i ustosunkowuje się do zarzutów odwołania, czyni więc zadość obowiązkowi wynikającymi z § 5 ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej. , aczkolwiek nie czyni tego w sposób prawidłowy, o czym będzie mowa niżej. Po uchyleniu wyżej opisanej decyzji wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r. Dyrektor NCBiR , na wniosek Komisji Odwoławczej powołał kolejnego eksperta, który ustosunkował się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Należy przypomnieć, że przedmiotem zarzutów w odwołaniu były trzy kryteria merytoryczne : nr 2 - Innowacyjność rozwiązania będącego rezultatem projektu z uwzględnieniem wartości naukowej projektu, nr 3 – dorobek i potencjał wnioskodawcy, nr 4 – przewidywane efekty ekonomiczne projektu. Powołany ekspert uznał za zasadne zarzuty dotyczące kryterium nr 3 i 4 , zaś za niezasadne dotyczące kryterium nr 2. Jednocześnie ekspert , uznając zarzuty dot. oceny kryterium nr 4 za uzasadnione, nie wypowiada się co do oceny punktowej. Jak się wydaje, wynika to z faktu, że wniosku o zmianę punktacji nie zawiera odwołanie, a ekspert tak rozumiał zakres zleconej opinii : przedmiotem oceny eksperta mogą być wyłącznie zarzuty poniesione w odwołaniu. Opinia eksperta nie znalazła się w aktach administracyjnych nadesłanych do Sądu przez organ. Została jednak dołączona do skargi przez stronę. Jak wynika z analizy jej treści , stała się podstawą do podjęcia przez Komisję Odwoławczą kontrolowanej decyzji. Również w decyzji Komisja Odwoławcza, uznając zarzuty dotyczące oceny kryterium nr 4 za uzasadnione, nie tylko nie zmienia oceny punktowej, ale nawet nie wypowiada się w sposób wyraźny dlaczego tego nie robi. Prawdopodobnie z takiego samego powodu jak ekspert – o zmianę punktacji nie wnosi strona w odwołaniu. Jak wynika z Regulaminu Konkursu w kryteriach merytorycznych od 2 do 6 wniosek jest oceniany w skali od 0 do 5 punktów, przy czym dopuszczalne jest przyznawanie ocen całkowitych bądź połówkowych. Jest więc rzeczą aż nadto oczywistą, że uznanie zarzutów co do błędnej oceny powinno mieć swoje odbicie w ocenie punktowej, skoro w taki sposób projekt jest oceniany i ostateczna punktacja decyduje o otrzymaniu, bądź nieotrzymaniu dofinansowania. Trzeba też przypomnieć, że zgodnie z art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2010r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju ( t.j. Dz.U. 2018. 1249 ze zm. ) jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach przyznania środków finansowych na wykonanie projektów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), z wyłączeniem art. 10, art. 13, art. 14, art. 28, art. 31, art. 56, art. 61 § 4, art. 63, art. 64, art. 75-103, art. 107, art. 114-122 oraz art. 123. Ustawa nie wyłącza więc stosowania art.128 k.p.a., zgodnie z którym odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Takich wymogów nie ustanawia ustawa o NCBiR – zgodnie z art. 40 ust. 2 wnioskodawcy przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej Rady w przypadku naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnych . Wystarczy więc , że odwołanie zawiera zarzuty dot. tych kwestii, aby było skuteczne i wymagało rozpoznania wniesionych zarzutów. Skoro zarzuty dotyczyły oceny kryteriów, to jest również rzeczą oczywistą, że strona nie jest zadowolona z uzyskanej punktacji, skoro w taki sposób następuje ocena i wybór projektu do dofinansowania w trybie konkursowym. Nie można więc uznać, że Komisja Odwoławcza w sposób do końca prawidłowy wywiązała się z obowiązku wynikającego z § 5 ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej i w sposób prawidłowy ustosunkowała się do zarzutów odwołania. Za niezasadne należy uznać zarzuty strony dot. naruszenia art. 10, 7, 77 , 81 k.p.a . Należy wskazać, że wyłączenie stosowania przepisów art. 10, 77 i 81 k.p.a. zawiera wyżej cytowany art. 40 ust. 4 ustawy o NCBiR. Przepis ten w wersji zacytowanej został wprowadzony art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. o zmianie ustawy o zasadach finansowania nauki oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. 2017.1556) i obowiązuje od dnia 5 września 2017 r. Ustawa ta nie zawierała przepisów przejściowych dot. spraw w toku , zgodnie więc z ogólną zasadą stosuje się nowe przepisy procedury do spraw wszczętych a niezakończonych w chwili wejścia w życie nowej ustawy. Kontrolowana decyzja została wydana pod rządami art. 40 ust. 4 wyłączającego stosowanie art. 10, 77 i 80 k.p.a. Natomiast treść art. 7 k.p.a. powinna być interpretowana w sposób uwzględniający wyłączenia wynikające z art. 40 ust. 4 ustawy o NCBiR – a więc uwzględniających fakt, że wniosek o dofinansowanie podlega ocenie w procedurze konkursowej, a wobec tego podlega ograniczeniom w prowadzeniu postępowania dowodowego, wynikającymi z procedury konkursowej. W wyroku zapadłym w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2506/14 Sąd wyraził pogląd, że z uwagi na okoliczność, że eksperci, uczestniczący w procesie oceny projektów zgłoszonych do dofinansowania, dysponują wiedzą specjalistyczną, Sąd nie może kwestionować ilości punktów przyznanych przez nich w ramach danego kryterium i przesądzać, że tych punktów powinno być przyznanych więcej, aniżeli uczynił to ekspert. Sądy administracyjne nie kontrolują poprawności opinii ekspertów pod względem merytorycznym, nie wkraczają w szczegółowe rozważania na temat przedłożonych przez wnioskodawcę rozwiązań technicznych w związku z aktualnym stanem wiedzy w tym zakresie. Obecne orzecznictwo sądów administracyjnych w pełni akceptuje powyższe stanowisko. Sąd więc nie chce ingerować w oceny dokonane przez ekspertów. Czym innym jest jednak obowiązek uzasadnienia punktacji i ustosunkowania się do zarzutów odwołania, który to obowiązek był omówiony już wcześniej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozpozna odwołanie i rozważy jak uwzględnienie zarzutu dot. oceny kryterium nr 4 wpływa na punktację tego kryterium. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.