V SA/Wa 600/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska- Urbaniak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skargi T. i P. M. – wspólników T. s.c. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia .... lutego 2019 r. nr w przedmiocie zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; uchyla zaskarżoną decyzję. Prezes zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: także jako: organ, PFRON, Fundusz) uzyskał Informację z kompleksowego systemu informatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zwanego dalej: "ZUS", iż strona – "T." T. M., P. M. Spółka Cywilna - nie opłaciła składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP w terminie wynikającym z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778 ze zm.) zwanej dalej: "ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych" za okres rozliczeniowy: kwiecień 2018 r. W celu weryfikacji spełniania przez ww. płatnika przesłanek do otrzymywania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w okresie rozliczeniowym Fundusz pismem z dnia (...) czerwca 2018 r., zwrócił się do właściwego oddziału ZUS, z prośbą o udzielenie informacji, czy strona opłaciła terminowo i w całości obowiązkowe składki na FUS, FUZ oraz FP i FGŚP za wskazany powyżej okres rozliczeniowy. W dniu (...) lipca 2018 r. do Funduszu wpłynęła odpowiedź udzielona przez Oddział ZUS w P. z dnia (...) lipca 2018 r" znak: (...), z której wynika, iż składki na FUS, FUZ oraz FP i FGŚP za okres rozliczeniowy: kwiecień 2018 r., nie zostały opłacone, a obowiązującym płatnika terminem płatności składek według deklaracji i stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest termin do 15-go każdego m-ca za m-c ubiegły. Z danych znajdujących się w posiadaniu organu wynika, że strona otrzymała środki PFRON przekazane tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy: kwiecień 2018 r., w wysokości 6 450,00 zł. Mając na uwadze powyższe, strona pismem z dnia (...) lipca 2018 r., została wezwana do zwrotu środków Funduszu. W powyższym wezwaniu wyznaczono 3 miesięczny termin na dokonanie stosownej spłaty, pod rygorem wszczęcia postępowania administracyjnego. Wyznaczony termin upłynął w dniu (...) października 2018 r. do tego dnia nie nastąpiła wpłata środków wskazanych w wezwaniu do zapłaty. Pismem z dnia (...) października 2018 r., Fundusz na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy: kwiecień 2018 r. Jednocześnie, działając na podstawie art. 7 i art. 77 k.p.a., strona została wezwana do przedstawienia w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia wszelkich wniosków, uwag i informacji mających w jej ocenie znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy, jednakże strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa, a także nie skorzystała z przysługującego uprawnienia polegającego na możliwości przeglądania akt sprawy przed wydaniem decyzji, zapoznania się oraz wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego. Decyzją z dnia (...) grudnia 2018 r., znak: (...), Prezes Zarządu PFRON nakazał stronie zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy w PFRON kwiecień 2018 r. w kwocie 6 450,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Strona zwróciła się z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy. Według wyjaśnień strony dofinansowanie, które Fundusz przekazał za okres kwiecień 2018 r., zostało uznane przez stronę za dofinansowanie wypłacone za okresy styczeń albo luty 2018 r., ponieważ składki ZUS za te okresy zostały uiszczone w terminie. Do przedmiotowego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona załączyła potwierdzenia o opłaceniu składek ZUS z dnia (...) lutego 2018 r. oraz (...) marca 2018 r. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia (...) lutego 2019 r. znak: (...) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnej decyzji organ przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków PFRON przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z treścią art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Koszty płacy wg art. 2 ust. 4a ustawy o rehabilitacji oznaczają wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne rentowe i wypadkowe oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Analizując definicję kosztów płacy w kontekście art. art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji należy stwierdzić, że uzyskanie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie jest możliwe m.in., gdy nie zostały opłacone składki na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe, obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jak również zaliczka na podatek dochodowy naliczone od tego wynagrodzenia. Przepis art. 26a ust. 1a1 ustawy o rehabilitacji zawiera jednoznaczny i nie budzący wątpliwości zapis, z którego wynika, że miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego nie będzie przysługiwało, jeśli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, przekraczającym 14 dni. Zgodnie z art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...) w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c, Prezes Zarządu PFRON wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Zgodnie natomiast z art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji (...) stanowiącym podstawę wydania zaskarżonej decyzji, środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Organ zauważa, że wnioskowi Wn-D za kwiecień 2018 r. odpowiada deklaracja w ZUS za kwiecień 2018 r. gdyż strona dokonała wypłaty wynagrodzeń na rzecz pracowników niepełnosprawnych w miesiącu, za który wynagrodzenia były należne. Zastosowanie mają w tym przypadku przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361), dalej jako: "PDOF". Zgodnie z art. 11 ust. 1 PDOF przychodami (także ze stosunku pracy) są otrzymane bądź pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne. Podstawę naliczenia składek ZUS stanowi przychód w rozumieniu PDOF z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy. W związku z powyższym obowiązek zapłaty składek powstaje z chwilą wypłaty wynagrodzenia. W związku z powyższym na podstawie informacji z ZUS, tj. pisma z dnia (...) lipca 2018 r., należy uznać, iż składki na FUS, FUZ oraz FP i FGŚP za okres rozliczeniowy: kwiecień 2018 r., nie zostały opłacone, wobec czego miesięczne dofinansowanie za okres sprawozdawczy: kwiecień 2018 r. zostało w całości pobrane nienależnie. Organ wskazuje, że z przepisów ustawy o rehabilitacji wynika, iż funkcjonujący system wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych w formie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych uznaje koszty płacy jako całość i nie ma możliwości wnioskowania o dofinansowanie jedynie do części tych kosztów. Poza tym poniesienie przez pracodawcę kosztów płacy związanych z wypłatą wynagrodzenia wiąże się ściśle również z poniesieniem pozostałych kosztów płacy tj. m.in. kosztów ubezpieczenia społecznego, składek na Fundusz Pracy i FGŚP. Zatem korzystając z uprawnienia w postaci dofinansowania beneficjent powinien spełniać określone przepisami prawa warunki zawarte w ustawie o rehabilitacji oraz rozporządzeniu w sprawie dofinansowania, tj. terminowo opłacać obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i składać odpowiednie dokumenty do Funduszu w ustalonych przepisami prawa terminach. W tym stanie rzeczy regulowanie należności wobec ZUS z tytułu opłacania składek z uchybieniem terminu przekraczającym 14 dni względem terminu ustalonego lub brak opłacenia tych składek, skutkuje brakiem możliwości ubiegania się o dofinansowanie a w przypadku gdy doszło do otrzymania środków PFRON, tj. dofinansowania, skutkuje zwrotem całości otrzymanej kwoty, co do okresu, w stosunku do którego stwierdzono nieprawidłowości. Odnosząc się do wyjaśnień strony, iż dofinansowanie, które Fundusz przekazał za okres kwiecień 2018 r., zostało uznane przez stronę za dofinansowanie za okresy styczeń albo luty 2018 r., ponieważ składki ZUS zostały za te okresy uiszczone w terminie, Fundusz nie uznaje powyższych wyjaśnień, gdyż pracodawca w związku ze szczególnym uprawnieniem w postaci możliwości uzyskania dofinansowania, winien dołożyć szczególnej staranności w spełnieniu wszelkich warunków, z którymi wiąże się wypłata dofinansowania oraz mieć świadomość za które okresy dofinansowanie faktycznie było należne oraz, czy zostało wypłacone lub nie wypłacone. Organ wskazuje w nawiązaniu do prośby strony, że aby wypłata dofinansowania za okres kwiecień 2018 r. była zaksięgowana jako wypłata dofinasowania za miesiąc luty, to obowiązujące przepisy dotyczące udzielania pomocy publicznej nie zawierają podstawy prawnej, zgodnie z którą Fundusz mógłby kompensować kwoty zobowiązań powstałych w związku z ubieganiem się o dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, wypłacanych na podstawie art. 26a-c ustawy o rehabilitacji, z kwotami należności wynikających ze złożonych wniosków Wn-D za inne okresy sprawozdawcze. Wyżej opisaną decyzją zaskarżyli T. M. i P. M. wspólnicy spółki cywilnej "T." – zob. k. 30 akt sądowych, wnosząc o jej uchylenie w całości na podstawie art. 7, 8 i 9 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że PFRON przekazał skarżącym pisemną informację, że nie przysługuje im dofinansowanie ponieważ przekroczyli termin zapłaty składek do ZUS, mimo tego iż telefonicznie złożyli wyjaśnienia, że ich zdaniem w miesiącach styczniu, lutym i kwietniu termin zapłaty został dochowany. Skarżący przyznają, iż firma powinna zapłacić składki ZUS do 15-go każdego miesiąca, a zapłaciła (...) lutego i (...) marca, co oznacza że zostało zachowane dopuszczalne spóźnienie 14 dni. Poza tym gdy otrzymali decyzję o zwrocie dofinansowania wysłali pismo z prośbą o przeksięgowanie dofinansowania za miesiąc kwiecień na miesiąc styczeń lub luty. Skarżący podkreślił, że ich firma ma charakter rodzinny działa od 25 lat i zawsze starała się spełniać obowiązki i zobowiązania wobec pracowników i państwa rzetelnie. Wskazano także, iż T. M. jest osobą niepełnosprawną a jednak pracuje. Prezes PFRON w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2018 r, poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że Prezes PFRON naruszył przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy sąd zauważa, że Unia Europejska w sposób szczególny wspiera osoby niepełnosprawne, co znajduje także odzwierciedlenie w preambule rozporządzenia 651/2014. Zgodnie bowiem z motywem 52 i 54 tego rozporządzenia wspieranie (...) pracowników niepełnosprawnych to niezwykle istotne cele polityki gospodarczej i społecznej Unii i jej państw członkowskich. Pewne kategorie pracowników (...) niepełnosprawnych wciąż mają trudności z wejściem na rynek pracy i pozostaniu na nim. W związku z tym organy publiczne mogą stosować środki mające na celu zachęcenie przedsiębiorstw do zwiększenia poziomów zatrudnienia tych kategorii pracowników, zwłaszcza osób młodych. Jako że koszty zatrudnienia stanowią część zwykłych kosztów operacyjnych każdego przedsiębiorstwa, pomoc na zatrudnienie (...) pracowników niepełnosprawnych powinna mieć pozytywny wpływ na poziomy zatrudnienia wspomnianych kategorii pracowników i nie powinna zaledwie umożliwiać przedsiębiorstwom ograniczenie kosztów, które musiałyby ponieść w przypadku nieotrzymania pomocy. Pomoc taka powinna być więc wyłączona z obowiązku zgłoszenia, jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że przyczyni się ona do wejścia lub ponownego wejścia tych kategorii pracowników na rynek pracy i pozostania na nim. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji. Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 651/2014. Art. 2 pkt 3 rozporządzenia 651/2014 pracownika niepełnosprawnego definiuje jako każdą osobę, która: a) jest uznana za osobę niepełnosprawną na mocy prawa krajowego; lub b) ma długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełne i skuteczne uczestnictwo w środowisku pracy na równych zasadach z innymi pracownikami. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji niepełnosprawność to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Natomiast osobą niepełnosprawną zgodnie z art. 1 ustawy o rehabilitacji jest osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia. Art. 33 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 stanowi, że pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych art. 33 ust. 5. Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. W myśl art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie i terminowo poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zwanego dalej "pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą", 75% tych kosztów. Tym samym art. 26a ust. 4 w zakresie intensywności pomocy dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest odzwierciedleniem 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014. Koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Należy zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń). Sąd podkreślił, że nieterminowe pokrywanie przez pracodawców miesięcznych kosztów koszty płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji odnosi się wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie pracowników ogółem. Sąd wyjaśnia, że rola Prezesa PFRON jest ograniczona do kontroli działalności pracodawcy w zakresie odnoszącym się tylko do osób niepełnosprawnych, a nie w całej rozciągłości, która nie ma wpływu na wynagrodzenie osób niepełnosprawnych. W wypadku, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że koszty płacy osoby niepełnosprawnej zostały pokryte w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, to niepokrywania kosztów płacy osób pełnosprawnych w wymaganych terminach organ nie może oceniać w kontekście art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji. W tym miejscu sąd zwraca uwagę, iż zarówno z zaskarżonej decyzji jak i z decyzji która ją poprzedzała nie wynika czy skarżąca zatrudniała wyłącznie pracowników niepełnosprawnych, czy także pełnosprawnych, a nadto jak to zatrudnienie kształtowało się w spornym okresie tzn. w miesiącu kwietniu 2018 r. Nie jest wiadomym czy status zatrudnionych mieli też obaj wspólnicy spółki T. i czy oba byli niepełnosprawni. Z treści skargi wynika, że skarżąca starała się spełniać obowiązki wobec swoich pracowników, a nadto że T. M. jest osobą niepełnosprawną, emerytem, która stara się pracować. Okoliczności o których mowa będą wymagały precyzyjnego wyjaśnienia w toku postępowania przed organem, co będzie wiązało się z koniecznością zażądania od skarżącej oraz ZUS stosownych dokumentów (informacji). Powyższe oznacza, iż wydanie zaskarżonej decyzji należało uznać za przedwczesne, co skutkuje tym samym przyjęciem przez Sąd, iż sprawa nie została wyjaśniona w sposób pozwalający na jej ostateczne rozstrzygnięcie. Istotne jest bowiem to czy świadczenia w postaci składek były płacone terminowo w związku z zatrudnieniem pracowników niepełnosprawnych, nie zaś wszystkich pracowników, a więc także tych pełnosprawnych. Podstawą wyroku jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.