V SA/Wa 603/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Irena Jakubiec – Kudiura (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Rada do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu [...] lutego 2011r. (data nadania) A. C., dalej "skarżący" złożył skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2010 r. [...] wydaną w przedmiocie umorzenie postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. W skardze skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania przed WSA w Warszawie stwierdzając, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a zatem wydanie przedmiotowego postanowienia zależy od uznania Sądu. Zaznaczyć przy tym należy, że obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania. Uwzględnione na tym etapie postępowania mogą zostać jednakże tylko te argumenty, które odnoszą się do zasadności złożonego wniosku. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji umarzającej postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że powtórny wniosek skarżącego jest niedopuszczalny. Organy administracji stwierdziły bowiem w toku tego postępowania, że ponowny wniosek skarżący oparł na tych samych podstawach co wniosek pierwszy. W przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana specjalna ochrona przed wydaleniem, tak jak w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy (art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; Dz. U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.). Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski, a zatem bezpośrednim jej skutkiem nie jest wydalenie skarżącego. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał, w jaki sposób wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zagwarantuje ochronę, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro zaskarżona decyzja bezpośrednio nie skutkuje wydaleniem skarżącego z terytorium RP. Sąd podziela pogląd NSA wyrażony w postanowieniu sygn. akt II OZ 707/11 z 31 sierpnia 2011 r., że należy mieć na uwadze to, że co do zasady wstrzymanie wykonania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny nie prowadzi do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium RP. Wstrzymanie wykonania decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie nadania statusu uchodźcy z uwagi na to, że skarżący złożył kolejny wniosek, który zawiera te same podstawy co pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy nie jest uzasadnione. A niniejszej sprawie skarżący nie wskazał żadnych takich okoliczności, które uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.