V SA/Wa 603/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez T. Sp. z o.o. w W. jest decyzja Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] uchylająca decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w części dotyczącej zwrotu kwoty 8.400 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia i w tym zakresie umarzająca postępowanie w I instancji, a w pozostałym zakresie utrzymująca mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] grudnia 2012 r. została zawarta pomiędzy T. Sp. z o.o. w W. a Województwem [...] – Wojewódzkim Urzędem Pracy w S. umowa o dofinansowanie projektu pn. "Certyfikowani administratorzy IT dla MMP ICT w woj. [...]" (nr [...]). Celem głównym projektu było wzmocnienie potencjału kadrowego 100 przedsiębiorstw MMP ICT poprzez podniesienie kwalifikacji 120 pracowników w zakresie administrowania IT (min. 20% K, min. 30% z max średnim wykształceniem) w woj. [...] do listopada 2014 r. W dniach 19-20 grudnia 2013 r. w siedzibie Beneficjenta projektu przeprowadzono kontrolę planową. W dniu 25 kwietnia 2014 r. przeprowadzono natomiast w siedzibie WUP w S. kontrolę dokumentów. Zakres przeprowadzonych kontroli obejmował m.in. weryfikację zgodności realizacji projektu z jego założeniami określonymi w umowie o dofinansowanie projektu oraz we wniosku o dofinansowanie projektu, a w szczególności rozliczeń finansowych. W wyniku kontroli organ ustalił, że projekt kwalifikuje się do kategorii nr 2 (według zapisów Zasad kontroli w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013), tj. projekt jest realizowany co do zasady w sposób poprawny, ale potrzebne są usprawnienia. Beneficjent nie podpisał informacji pokontrolnej z dnia 16 stycznia 2014 r. ani też powtórnej informacji pokontrolnej z dnia 16 maja 2014 r. Następnie w dniu 17 czerwca 2014 r. WUP w S. wydał zalecenia pokontrolne zobowiązujące Beneficjenta do zwrotu kosztów niekwalifikowanych stanowiących nieprawidłowości w rozumieniu Zasad raportowania o nieprawidłowościach w ramach PO KL, w kwocie 18.800 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych. Za nieprawidłowości zostały uznane koszty zarządu ujęte w kosztach pośrednich. Beneficjent został przy tym poinformowany, że w przypadku rozliczania tych wydatków w dotychczasowej formie poniesione koszty zarządu zostaną uznane przez Instytucję Pośredniczącą za wydatki niekwalifikowalne. W dniu 11 sierpnia 2013 r. organ I instancji wezwał Beneficjenta do zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych. W związku z bezskutecznym upływem terminu zwrotu wydatków niekwalifikowalnych Dyrektor WUP w S. w dniu [...] września 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie w tej sprawie a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. zobowiązał beneficjenta do zwrotu części przyznanego dofinansowania w kwocie 18.800,00 zł. wraz z odsetkami. Na wskazaną kwotę składało się wynagrodzenie wypłacane A. C. i D. S. Na podstawie analizy umów i pełnomocnictw udzielonych tym osobom przez Skarżącą Spółkę organ I instancji uznał, że Beneficjent nie rozliczał w projekcie kosztów zarządu jednostki, lecz koszty zarządzania poszczególnymi projektami. W sytuacji braku realizacji projektów ani A. C. ani D. S. nie otrzymaliby żadnego wynagrodzenia. Następnie organ I instancji wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w podrozdziale 4.4 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL z dnia 14 sierpnia 2012 r. obowiązującej w dniu podpisania umowy oraz w dniu podpisania umowy zawartej pomiędzy Skarżącą a A. C., koszty pośrednie stanowią zamknięty katalog kosztów administracyjnych związanych z funkcjonowaniem Beneficjenta, zaś w ich ramach – koszty zarządu to koszty wynagrodzenia osób uprawnionych do reprezentowania jednostki, których zakresy czynności nie są przypisane wyłącznie do projektu, np. kierownik projektu. Zgodnie z ustaleniami IP Beneficjent podpisał umowy cywilnoprawne specjalnie na realizację projektu. Zakres umowy zawartej pomiędzy Beneficjentem a A. C. oraz zakres umowy zawartej pomiędzy Beneficjentem a D. S. w sposób bezpośredni dotyczy czynności związanych z projektem. W ocenie Organu I instancji oznacza to, że do powołanych umów nie może znaleźć zastosowania pkt 1 podrozdziału 4.4 Wytycznych. W tej sytuacji rozliczając w oparciu o ww. zapis Wytycznych wydatki związane z realizacją umów zlecenia łączących Beneficjenta z A. C. i D. S. Beneficjent naruszył § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu. Po rozpoznaniu odwołania Beneficjenta organ II instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej zwrotu kwoty 8.400 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie w I instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora WUP w S. Kwota objęta uchyleniem dotyczyła wynagrodzenia wypłaconego D. S., które zostało rozliczone jako koszty pośrednie. Organ II instancji powołując się na orzecznictwo WSA w Warszawie uznał bowiem, że skoro D. S. był pełnomocnikiem zarządu Skarżącej Spółki, a w związku z tym był osobą zarządzającą realizowanymi przez stronę projektami i zobowiązany był pełnić rolę nadzorczą i zarządczą nad personelem bezpośrednio zaangażowanym w realizację projektów (i wynagradzanym w ramach kosztów zarządzania tych projektów), to koszty te mogły zostać rozliczone jako koszty pośrednie. Obowiązki D. S. dotyczyły nadzoru nad realizacją wielu projektów i miały na celu przede wszystkim realizację założeń biznesowych Skarżącej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na który składały się w szczególności: umowa zlecenia z dnia [...] kwietnia 2012 r., pełnomocnictwo z dnia [...] marca 2012 r. i uchwała zarządu z tej samej daty w żaden sposób nie wynikało, że jego czynności przypisane są tylko do projektu pn. "Certyfikowani administratorzy IT dla MMP ICT w woj. [...]". Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że czynności wykonywane przez D. S. zostały wykazane podpisami na kluczowych dla realizacji projektu dokumentach m.in. umowie o dofinasowanie projektu, wnioskach o płatność oraz umowach z personelem projektu. W tej sytuacji w ocenie organu II instancji koszty wynagrodzenia D. S. mogły być rozliczone jako koszty pośrednie. Zdaniem organu II instancji inaczej należało ocenić wydatki poniesione na realizację usług świadczonych w ramach projektu przez A. C. Organ zaznaczył, że pomimo pobierania wynagrodzenia przez A. C. w ramach kosztów zarządu w projekcie, nie podpisywała ona żadnych dokumentów z nim związanych, w związku z czym wobec niej nie został spełniony obowiązek udokumentowania kosztów pośrednich oraz spełnienia wymogów ogólnych i szczegółowych kwalifikowalności wydatków określonych przez Wytyczne. Skarżąca nie przedstawiła też żadnych innych dokumentów, które mogłyby potwierdzać, że A. C. realizowała usługi, za które pobierała wynagrodzenie rozliczone następnie w ramach kosztów pośrednich. W ocenie organu umowa cywilnoprawna zawarta z A. C. oraz udzielone jej pełnomocnictwo z dnia 1 lutego 2013 r. nie stanowi potwierdzenia wykonania tych obowiązków. Dokumenty te świadczą jedynie o tym, że osoba ta miała formalną i prawną podstawę do tego, by reprezentować beneficjenta i podejmować w jego imieniu (w zakresie udzielonego pełnomocnictwa) określone czynności faktyczne i prawne. Udzielenie pełnomocnictwa nie oznaczało jednak, że pełnomocnictwo to po pierwsze, kiedykolwiek zostało zrealizowane oraz że jego realizacja wiązała się z realizacją projektu przez Panią C. Ponadto powołując się na zakres czynności, do podejmowania których A. C. została zobowiązana umową z dnia 1 lutego 2013 r. organ odwoławczy stwierdził, że czynności te niewątpliwie wymagały formy pisemnej. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji oraz o ewentualne uchylenie decyzji organu I instancji w części, która nie została uchylona decyzją organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. polegające na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, dokonaniu dowolnej, wybiórczej oceny dowodów i wyprowadzeniu wniosków sprzecznych z materiałem dowodowym sprawy, w szczególności uznaniu, iż Skarżąca nie udowodniła, aby A. C. faktycznie wykonywała obowiązki zarządu w Skarżącej spółce w ramach Projektu, ponieważ na dokumentacji projektowej nie widnieją jej podpisy, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przedłożone umowy o współpracy, pełnomocnictwo oraz zeznania świadka potwierdzają powyższą okoliczność, a w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznał formę zaangażowania A. C. w Projekcie, jako zgodną z określonymi procedurami; - art. 107 § 3 k.p.a. polegające na przedstawieniu niedostatecznego i niepełnego, zawierającego zbyt ogólne stwierdzenia, uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w szczególności zaniechaniu wyjaśnienia podstaw prawnych, które nakładałyby na Skarżącą obowiązek gromadzenia potwierdzeń faktycznego realizowania usług innych niż umowy dotyczące współpracy, czy dokumenty finansowo-księgowe potwierdzające poniesienie wydatku, jak również braku odniesienia się przez organ do zarzutów podniesionych przez Skarżącą w treści odwołania od decyzji organu I instancji; - art. 8, art. 11 i art. 12 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji wadliwej, naruszającej zasadę zaufania do organów administracji publicznej, nie dość wnikliwej i niedostatecznie wyjaśniającej Skarżącej podstawy utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w części w mocy decyzji Dyrektora WUP w S. z dnia [...] grudnia 2014 r., podczas gdy decyzja ta jako naruszająca przepisy postępowania oraz postanowienia Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL, powinna zostać w całości uchylona. W ocenie Skarżącej powyższe naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadziły do dokonania przez organ błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że pomimo zawarcia stosownych umów i pobierania wynagrodzenia przez A. C. w ramach kosztów zarządu w Projekcie, to ze względu na fakt, iż nie podpisywała ona żadnych dokumentów z nim związanych, należy uznać, że usługi nie były przez nią faktycznie wykonywane, a zatem wynagrodzenie A. C. rozliczane w ramach kosztów pośrednich w Projekcie nie było niezbędne dla realizacji Projektu i nie miało z nim bezpośredniego związku. Ponadto Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 207 ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, ze zm., dalej jako "u.f.p.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że otrzymane w ramach dofinansowania środki zostały wykorzystane przez Skarżącą z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., będące konsekwencją naruszenia przez organ: pkt 1) Podrozdziału 1 - Podstawowe zasady kwalifikowania Wydatków Rozdziału 3 - Ogólne zasady kwalifikowania wydatków Wytycznych w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez uznanie, że wynagrodzenie wypłacone A. C. rozliczone częściowo w Projekcie w ramach kosztów pośrednich (kosztów zarządu) zostało wypłacone za usługę, która nie została wykonana, a poniesione wydatki nie były niezbędne dla realizacji projektu i nie miały z nim bezpośredniego związku, podczas gdy wydatki te spełniały wszystkie wskazane w powyższym przepisie warunki niezbędne dla uznania je za kwalifikowalne do dofinansowania; pkt 1) lit. a) Podrozdziału 4 - Koszty pośrednie Rozdziału 4 — Szczegółowe zasady kwalifikowania wydatków Wytycznych w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez uznanie, iż wynagrodzenie wypłacone A. C. rozliczone częściowo w Projekcie w ramach kosztów pośrednich (kosztów zarządu) jest wydatkiem niekwalifikowalnymi narusza § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie Projektu podczas, gdy przedmiotowe wynagrodzenie spełnia wszystkie przesłanki konieczne dla uznania, iż jest to wydatek kwalifikowalny w ramach kosztów pośrednich - kosztów zarządu; - pkt 2.1.2.2. Zasad finansowania POKL poprzez uznanie, iż Skarżąca nieprawidłowo rozliczała koszty pośrednie na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków wobec braku udokumentowania faktu wykonywania czynności w Projekcie przez A. C., podczas gdy Zasady finansowania POKL nie wymagają dla prawidłowości rozliczania tego rodzaju kosztów gromadzenia dokumentacji wskazywanej przez Organ, a zatem Skarżąca rozliczała koszty pośrednie zgodnie z obowiązującymi procedurami wydatkowania środków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w ocenie Sądu istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozbieżnie interpretowanych przez Skarżącą i organ ustaleń faktycznych. Skarżąca powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy twierdzi, że wydatki poniesione na wynagrodzenie A. C. mogły być rozliczone jako koszty pośrednie. Organ odwoławczy stoi zaś na stanowisku przeciwnym wskazując w szczególności, że poniesienie tych wydatków nie zostało udokumentowane, czego wymagały Wytyczne. W tak zarysowanym sporze Sąd uznaje, że prawidłowe jest stanowisko organu. Przechodząc do wyjaśnienia powodów, dla których Sąd podzielił argumentację organu wskazać należy, że na podstawie § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu pn. "Certyfikowani administratorzy IT dla MMP ICT w woj. [...]" Skarżąca zobowiązała się do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL. Wytyczne mające zastosowanie w niniejszej sprawie (wydane w dniu 14 sierpnia 2012 r.) dawały możliwość dwojakiego rozliczenia kosztów pośrednich, tj. ryczałtem w oparciu o podane w Wytycznych wskaźniki oraz na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, czyli bez stawki ryczałtowej, z pełnym udokumentowaniem wydatków. Wybór sposobu rozliczenia kosztów pośrednich spoczywał na Beneficjencie. Z treści wniosku o dofinansowanie wynika, że Skarżąca zdecydowała o wyborze rozliczenia na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, a skoro tak, to powinna zastosować się do wymogów związanych z takim sposobem rozliczenia. Wymogi te wynikają natomiast już z samego określenia wybranego przez Skarżącą sposobu rozliczenia, gdzie mowa jest o "pełnym udokumentowaniu wydatków". Poza tym również z treści podrozdziału 3.1 pkt 1 lit. a-d oraz lit. g Wytycznych wynika, że wszystkie wydatki poniesione w ramach projektu są kwalifikowalne, o ile są niezbędne dla realizacji projektu, zostały faktycznie poniesione, dotyczą towarów dostarczonych lub usług wykonanych, a także, są udokumentowane. Obowiązek udokumentowania wydatków wynika zatem jednoznacznie z samej treści Wytycznych. Inaczej mówiąc organ musi dysponować dowodem, że osoba, której wynagrodzenie zostało rozliczone przez beneficjenta w ramach projektu jako koszty pośrednie – koszty zarządu, rzeczywiście świadczyła usługi na rzecz projektu/projektów. Wprowadzenie do Wytycznych zapisu dotyczącego udokumentowania ww. wydatków miało na celu uniknięcie sytuacji, w których beneficjent dokonywałby rozliczenia kosztów pośrednich na podstawie stworzonych przez siebie dokumentów księgowych, potwierdzających wypłaty określonych kwot na rzecz osób mających świadczyć usługi na rzecz projektu, pomimo tego, że usługi takie nie były realizowane. W związku z powyższym pozbawione uzasadnienia jest twierdzenie Skarżącej jakoby organ domagając się od niej udokumentowania wykonania usług związanych z wynagrodzeniem wypłaconym A. C., rozliczonym następnie jako koszty pośrednie, domagał się od niej czegoś więcej niż to, do czego została zobowiązana. Skarżąca opiera swą argumentację w tej kwestii na twierdzeniu, że czynności wykonywane przez A. C. (doradztwo związane z komunikacją interpersonalną, rozwiązywanie konfliktów na linii pracownik-pracownik i pracownik-uczestnik) nie wymagały dla swej skuteczności formy pisemnej. Odnosząc się do tej argumentacji wskazać należy, że Skarżąca nie może tracić z pola widzenia tego, że obowiązywały ją Wytyczne zobowiązujące do wypłaty wyłącznie za usługi wykonane i udokumentowane. Brak udokumentowania czynności rzekomo zrealizowanych przez A. C. nie pozwalał na sfinansowanie wydatku poniesionego na ten cel przez Skarżącą ze środków publicznych. Podkreślić należy, że Skarżąca sama podjęła decyzję o sposobie rozliczenia kosztów pośrednich i powinna przewidzieć konsekwencje jakie się z tym wyborem wiązały, tym bardziej, że – jak wskazano powyżej – konsekwencje te wprost wynikały z treści Wytycznych. Skarżąca powołuje się ponadto na pkt 5 podrozdziału 4.4 Wytycznych zgodnie z którym w przypadku rozliczania kosztów pośrednich na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, Beneficjent rozlicza wydatki poniesione na podstawie dokumentów księgowych. Z powyższego zapisu wynika w ocenie Skarżącej, że brak jest jakichkolwiek podstaw do nakładania na Beneficjenta obowiązku dokumentowania pracy wykonywanej w ramach kosztów zarządu, za wyjątkiem stosownej dokumentacji księgowej. Taką zaś dokumentację Skarżąca przedstawiła. W ocenie Sądu Skarżąca z analizy powołanego powyżej fragmentu Wytycznych wyciąga zbyt daleko idące wnioski, ponieważ nie dokonuje jego interpretacji w połączeniu z innymi przepisami Wytycznych. W konsekwencji Skarżąca nie dostrzega różnicy pomiędzy dowodami na poniesienie wydatków, które zostały wskazane jako koszty pośrednie (pkt 5 podrozdziału 4.4 Wytycznych) i które to Skarżąca istotnie przedstawiła, od dowodów potwierdzających realizację usług, na które wydatki te zostały poniesione (pkt 1 lit. g podrozdziału 3.1 Wytycznych oraz pkt 3 lit. b podrozdziału 4.4 Wytycznych), których Skarżąca nie przedstawiła. Wskazać w tym miejscu należy, że fakt, iż Wytyczne nie precyzują jakimi dowodami należy wykazać okoliczność realizacji ww. usług nie zwalniał Skarżącej od przedstawienia dowodów na tę okoliczność. W rozpoznawanej sprawie takimi dowodami mogły być np. protokoły lub sprawozdania sporządzone przez A. C. z wykonanych zadań i czynności, które według własnych zeznań zrealizowała. Dowodów takich nie mogły natomiast stanowić ani umowa ani pełnomocnictwo z dnia 1 lutego 2013 r. Dokumenty te świadczyły jedynie o tym, że A. C. miała formalną i prawną podstawę do tego, by reprezentować Skarżącą i podejmować w jej imieniu określone czynności faktyczne i prawne. Spółka nie wykazała jednak, iż ww. podejmowała jakiekolwiek czynności, aby usługi te zrealizować. Dowodu na faktyczne wykonanie tych usług nie stanowią też faktury wystawione przez A. C. Wynika z nich bowiem jedynie ogólnie, że zostały wystawione za świadczenie usług z zakresu zarządzania realizowanymi przez zleceniodawcę projektami współfinansowanymi z UE w ramach EFS – PO KL. Tytuł wystawienia faktury był zatem zbieżny z zakresem umowy zlecenia zawartej pomiędzy A. C. i Skarżącą Spółką w dniu [...] lutego 2013 r. Organ zasadnie powołał się przy tym na okoliczność, iż wszystkie zgromadzone dokumenty związane z realizacją projektu były w imieniu Spółki podpisywane przez inną osobę, tj. zazwyczaj przez D. S. Niemniej jednak podkreślić należy, że wbrew zarzutom Skarżącej to nie brak podpisów A. C. pod dokumentacją projektową, lecz brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających realizację przez nią usług na rzecz Skarżącej był kluczowy dla wydania zaskarżonej decyzji. Końcowo wskazać należy, że w ocenie Sądu z okoliczności, iż forma zaangażowania do projektu A. C. nie budziła wątpliwości organu II instancji nie można – tak jak czyni to Skarżąca – wnioskować o uznaniu wydatków poniesionych na wynagrodzenie tej osoby za kwalifikowalne. Czym innym jest bowiem uznanie, że zakres czynności, do podejmowania których A. C. została umocowana przez zarząd Skarżącej Spółki, był zgodny z określonymi w PO KL procedurami, a czym innym udokumentowanie, że czynności mieszczące się w tym zakresie faktycznie były podejmowane. Wskazać w tym miejscu należy, że organ uznał, iż A. C. została prawidłowo zaangażowana do projektu na podstawie analizy zadań jakie miała ona realizować. W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (umowa pomiędzy Zarządem T. Sp. z o.o. a A. C. z dnia 1 lutego 2013 r., Uchwała Zarządu Spółki z dnia 1 lutego 2013 r. o udzieleniu A. C. pełnomocnictwa) organ ustalił jedynie, że zadania do których upoważniona była A. C. miały wykraczać poza zakres jednego projektu. Tym samym – podobnie jak było to w przypadku D. S. – koszty poniesione na realizację tych zadań mogły zostać uznane za koszty zarządu i w konsekwencji zostać zakwalifikowane jako koszty pośrednie. Aby tak się stało konieczne było jednak udokumentowanie tego, że A. C. faktycznie wykonała zadania, do których była upoważniona. Takiej dokumentacji Skarżąca jednak nie przedstawiła. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, za niezasadne uznać należy zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania. W szczególności nieuprawnione jest twierdzenie, iż organ nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego. Należy jeszcze raz podkreślić, że Skarżąca podpisując umowę o dofinansowanie projektu zdecydowała o rozliczaniu kosztów pośrednich, w tym kosztów zarządu na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków. Tym samym potwierdziła, iż to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wydatki te zostały przez nią faktycznie poniesione i okoliczność ta powinna zostać przez Skarżącą udokumentowana. Również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy uznać za bezpodstawny. Organ odwoławczy opisał bowiem wyczerpująco okoliczności faktyczne sprawy i wyjaśnił podstawę prawną wydanej decyzji. Skarżąca nie wykazała ponadto aby wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył zasady: pogłębiania zaufania do władzy publicznej, przekonywania oraz szybkości postępowania. Wyczerpujące odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz wykazanie argumentów przemawiających za prawidłowością wydanej decyzji wypełnia w należyty sposób dyrektywy art. 8 i art. 11 k.p.a. Organ w żaden sposób nie naruszył również wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości, przeprowadzając postępowanie w sposób sprawny, jednocześnie wnikliwie badając stan faktyczny i prawny sprawy. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez uznanie, że wynagrodzenie wypłacone A. C. rozliczone częściowo w Projekcie w ramach kosztów pośrednich (kosztów zarządu) zostało wypłacone za usługę, która nie została wykonana, a poniesione wydatki nie były niezbędne dla realizacji projektu i nie miały z nim bezpośredniego związku, podczas gdy wydatki te spełniały wszystkie wskazane w powyższym przepisie warunki niezbędne dla uznania je za kwalifikowalne do dofinansowania. Jak wyjaśniono powyżej Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie, że usługi na które wydatki rozliczono w ramach kosztów pośrednich zostały przez A. C. zrealizowane. Tym samym, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia podrozdziału 3.1.1. Wytycznych w zw. z art. 184 u.f.p. Z analogicznych powodów niezasadne są również pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego. Podsumowując uznać należy, iż organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego uznając wydatki poczynione przez Skarżącą na wynagrodzenie A. C. za dokonane w sposób sprzeczny z obowiązującymi procedurami, w tym umową o dofinansowanie i postanowieniami Wytycznych, a także przestrzegał wskazanych reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji wynika, że zbadał on wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.