V SA/Wa 606/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. na M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. na M. na decyzję Ministra Finansów z dnia ... stycznia 2018 r. nr ... w przedmiocie wpisu do rejestru domen służących oferowaniu gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Finansów B. z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek Spółka podniosła, iż wydanie przez Ministra decyzji w przedmiocie pozostawienia nazw domen w rejestrze naraża ją na niebezpieczeństwo poniesienia poważnych szkód finansowych i wizerunkowych. Szkody wywołane pozostawieniem nazw domen w rejestrze związane będą przede wszystkim z utratą przez Spółkę renomy zdobytej w trakcie wielu lat świadczenia usług na rzecz graczy na całym świecie, a w konsekwencji także zaufania dotychczasowych oraz potencjalnych graczy. Skarżąca wskazała, że już sam fakt umieszczenia nazw domen w rejestrze może spowodować, iż prowadzona przez nią działalność postrzegana będzie jako "nielegalna" pomimo, iż podmiot ten świadczy usługi w oparciu o licencję udzieloną mu w państwie siedziby oraz w oparciu o swobodę świadczenia usług gwarantowaną przez art. 56 TFUE. Skutkiem pozostawienia domen w rejestrze może być rezygnacja przez dotychczasowych oraz potencjalnych graczy z korzystania z usług oferowanych przez stronę z wykorzystaniem domen. Skarżąca zaznaczyła, że z dniem wejścia w życie przepisu art. 15f ust. 5 ustawy o grach hazardowych tj. z dniem 1 lipca 2017 r. została pozbawiona możliwości świadczenia usług na rzecz usługobiorców na terytorium RP, gdyż przedsiębiorcy telekomunikacyjni zobowiązani są do blokowania stron internetowych wykorzystujących nazwy domen wpisanych do rejestru. W konsekwencji wejścia w życie powyższej regulacji, Spółka od 1 lipca 2017 r. ponosi znaczne straty majątkowe związane z brakiem możliwości świadczenia usług na rzecz usługobiorców na terytorium RP. Ponoszone straty znacznie osłabiają jej ogólną kondycję finansową, jako że rynek polski stanowi bardzo istotną część prowadzonej przez Spółkę działalności. Skarżąca wyjaśniła, że na skutek zablokowania stron internetowych wykorzystujących nazwy domen, może ona ponieść także szkody niemajątkowe w postaci utraty renomy i dobrego imienia. Co więcej komunikat, który od 1 lipca 2017 r. wyświetlany jest pod adresem domen, informujący o możliwej odpowiedzialności karnoskarbowej za korzystanie z usług oferowanych przez Spółkę oraz o ich rzekomo nielegalnym charakterze, spowodować może utratę zaufania dotychczasowych oraz potencjalnych graczy. Dodała, iż nawet w przypadku późniejszego wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego niniejszą skargę Spółka może nigdy nie odzyskać utraconej pozycji. W przekonaniu Skarżącej okolicznością dodatkowo przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest fakt, iż istnieją poważne wątpliwości co do zgodności art. 15f ustawy o grach hazardowych z prawem UE oraz że w przypadku uwzględnienia skargi lub późniejszego orzeczenia o niezgodności ustawy o grach hazardowych z prawem UE stronie będzie przysługiwało wobec Skarbu Państwa roszczenie odszkodowawcze o znacznej wysokości. Ponadto w ocenie Skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skutkować powinno wykreśleniem nazw domen z rejestru. Oznacza to, że tut. Sąd wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji uprawniony jest do usunięcia nazw domen z rejestru. Tylko bowiem w ten sposób mogą zostać uchylone, na czas postępowania, skutki zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) dalej jako "p.p.s.a.", i ma on charakter zamknięty. Zgodnie z tym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści powołanego przepisu wynika, że aby skorzystać z instytucji wstrzymania wykonania decyzji konieczne jest uprawdopodobnienia zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej, przy czym należy mieć na uwadze, iż orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny. Świadczy o tym użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotu "sąd może", co oznacza, że Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet, jeżeli stwierdzi, iż w danej sprawie występują przesłanki określone w ww. przepisie. Zaznaczyć też trzeba, iż na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc wykonanie aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. W rozpoznawanej sprawie wniosek zawarty w skardze dotyczy wstrzymania wykonania decyzji wydanej na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej jako "O.p.") w zw. z art. 15f ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 471 ze zm., dalej jako "u.g.h."), po rozpatrzeniu sprzeciwu od wpisania domen o nazwie [...] oraz [...] do Rejestru domen służących oferowaniu gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych, na mocy której Minister Finansów postanowił pozostawić ww. domeny w Rejestrze domen służących oferowaniu gier hazardowych niezgodnie z ustawą. W ocenie Sądu powyższa decyzja nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, a z faktem jej wydania obowiązujące przepisy prawa nie łączą obowiązku podjęcia działań lub zaniechania określonego działania (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II GZ 891/17 i sygn. akt II GZ 908/17, oraz z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II GZ 922/17 dostępne na stronie internetowej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To, że zaskarżona decyzja pozostawia nazwy domen w Rejestrze nie oznacza, że wywołuje ona skutki materialnoprawne, na które powołuje się Skarżąca. Wskazać bowiem należy, że wpisu nazw domen do Rejestru dokonuje się z urzędu, po ich uprzednim zatwierdzeniu przez właściwy organ, co wyraźnie wynika z art. 15f ust. 6 u.g.h. Zatem nazwy domen zostają wpisane (umieszczone) w Rejestrze nie tylko przed wydaniem decyzji o pozostawieniu nazw domen w Rejestrze, ale jeszcze przed wniesieniem sprzeciwu od tego wpisu, co wynika z art. 15f ust. 7 u.g.h. Skutki prawne związane z obowiązkami przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi dostępu do sieci Internet (określone w art. 15f ust. 5 u.g.h.) oraz obowiązkami dostawców usług płatniczych (określone w art. 15g u.g.h.), na które wskazuje Spółka, są konsekwencją dokonanego wpisu nazw domen do Rejestru, co z kolei jest następstwem uprzedniego zatwierdzenia dokonania tego wpisu przez właściwy organ. Decyzja wydana na podstawie art. 15f ust. 9 u.g.h. o pozostawieniu nazw domen w Rejestrze potwierdza co prawda uprzednio dokonany wpis do Rejestru, jednakże nie powoduje żadnych innych skutków materialnoprawnych niż te wynikające z uprzednio zatwierdzonego i dokonanego następnie z urzędu wpisu nazw domen do Rejestru. Innymi słowy, z faktem wydania zaskarżonej decyzji nie jest związana skuteczność materialnoprawna zatwierdzonego i dokonanego wpisu nazw domen do Rejestru. Wydanie zaskarżonej decyzji nie wymaga spowodowania, aby rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadał stanowi określonemu w tej decyzji, w sytuacji gdy nazwy domen pozostają wpisane w Rejestrze przed jej wydaniem (vide: postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II GZ 891/17). W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.