V SA/Wa 607/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 27 marca 2023 r. znak RzPP-DPW-WPI.431.646.2022 w przedmiocie niestwierdzenia naruszenia praw pacjenta postanawia 1. odrzucić skargę; 2. wypłacić na rzecz G. G. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, wpisanego do rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod poz. 13835 w dniu 2 maja 2023 r. Pismem z 4 kwietnia 2022 r. [...] (dalej: "strona" lub "skarżąca") zgłosiła do Rzecznika Praw Pacjenta (dalej: "Rzecznik", "RPP" lub organ") zastrzeżenia do świadczeń zdrowotnych udzielonych jej mężowi [...] (dalej też "Pacjent") przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] w czasie jego hospitalizacji w ww. podmiocie leczniczym od 8 listopada 2021 r. do 11 grudnia 2021 r. w związku z zachorowaniem na [...] . Na podstawie pisma z 4 kwietnia 2022 r. oraz informacji w nim zawartych, Rzecznik wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie. Rozstrzygnięciem z 14 lutego 2023 r. znak RzPP-DPW-WPI.431.646.2022 Rzecznik nie stwierdził naruszenia prawa pacjenta [...] do świadczeń zdrowotnych. Odrębnym pismem z 14 lutego 2023 r. znak RzPP-DPW-WPI.431.646.2022 organ poinformował stronę, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wszczętego na podstawie jej wniosku z 4 kwietnia 2022 r., nie stwierdził naruszenia prawa Pacjenta do świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 8 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2024 r. poz. 581), dalej: "u.p.p.", przez podmiot leczniczy Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] . Rzecznik dodał, iż informuje stronę wyłącznie o rozstrzygnięciu sprawy bez szczegółowego uzasadnienia z uwagi na ochronę danych osobowych oraz brak przedstawienia przez skarżącą sporządzonego na piśmie oraz podpisanego pełnomocnictwa do reprezentowania przed Rzecznikiem pacjentka [...] oraz brak wskazania w formularzu Oświadczenie Pacjenta przez ww. pacjentka osób do uzyskiwania informacji o jego stanie zdrowia. Organ zobowiązał stronę, jeśli to możliwe, do uzupełnienia ww. braku, a wówczas doręczy jej kopię rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem. Pismem z 6 marca 2023 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi, pismem z 27 marca 2023 r. znak RzPP-DPW-WPI.431.646.2022 Rzecznik ponownie poinformował skarżącą, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wszczętego na podstawie jej wniosku z 4 kwietnia 2022 r., nie stwierdził naruszenia prawa pacjenta [...] do świadczeń zdrowotnych przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] . Organ ponownie, powołując się na ochronę na danych osobowych, poinformował skarżącą wyłącznie o rozstrzygnięciu sprawy bez szczegółowego uzasadnienia z uwagi na brak przestawienia przez stronę sporządzonego na piśmie oraz podpisanego pełnomocnictwa do reprezentowania Pacjenta przed Rzecznikiem Praw Pacjenta oraz brak wskazania przez Pacjenta w formularzu Oświadczenie Pacjenta skarżącej jako uprawionej do uzyskiwania informacji o jego stanie zdrowia. Powtórnie, jeśli to możliwe, organ nakazał uzupełnienie wskazanego braku, a wówczas doręczy stronie kopię rozstrzygnięcia z uzasadnieniem. RPP dodał, że wedle załączonej dokumentacji medycznej osobą wskazaną przez Pacjenta do uzyskiwania informacji o stanie zdrowia jest [...] . Skarżąca występuje w sprawie w imieniu innej osoby, której sprawa dotyczyła. Organ przytoczył treść art. 32 i art. 33 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i wskazał, że jeżeli wolą Pacjenta było reprezentowanie go przez skarżącą, to konieczne jest dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa lub upoważnienia wskazanego np. w formularzu przyjęcia do Szpitala lub innego podmiotu leczniczego, np. lekarz POZ, gdzie skarżąca została wskazana jako osoba upoważniona do uzyskania informacji o stanie zdrowia Pacjenta. Rzeczone pełnomocnictwo powinno być sporządzone na piśmie i zawierać dane osobowe osoby upoważnionej oraz własnoręczny podpis mocodawcy. Pismem z 27 kwietnia 2023 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "rozstrzygnięcie Organu z dnia 23 lutego 2023 r., na mocy którego, po złożeniu przez Skarżącą wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w dniu 6 marca 2023 r., podtrzymał swoje rozstrzygnięcie z dnia 14 lutego 2023 r., w przedmiocie niestwierdzenia przez Rzecznika Praw Pacjenta naruszenia praw pacjenta- mojego zmarłego męża [...] , jak i praw rodziny zmarłego pacjenta.". Wyrokiem z 13 marca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1150/23 WSA w Warszawie oddalił skargę strony na rozstrzygnięcie Rzecznika z 23 lutego 2023 r. nr RzPP-DPW-WPI.431.646.2022 w przedmiocie niestwierdzenia naruszenia praw Pacjenta do świadczeń zdrowotnych. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 27 listopada 2025 r. sygn. akt II GSK 801/25 uchylił ww. wyrok z 13 marca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1150/23 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Sąd kasacyjny stwierdził, iż na podstawie przedstawionego przez Sąd I instancji stanu faktycznego brak jest możliwości ustalenia, jakiego rozstrzygnięcia Rzecznika dotyczy wyrok z 13 marca 2024 r. WSA wskazał, iż rozpatrywał skargę [...] na rozstrzygnięcie RPP z 23 lutego 2023 r. nr RzPP-DPW-WPI.431. 646.2022 w przedmiocie niestwierdzenia naruszenia praw pacjenta, w sytuacji, gdy w aktach administracyjnych sprawy brak jest pisma organu z tej daty. Numer RzPP-DPW-WPI.431.646.2022 jest numerem sprawy prowadzonej przez RPP i wszystkie pisma kierowane do skarżącej opatrzone zostały takim właśnie numerem. W aktach przekazanych NSA znajduje się rozstrzygnięcie Rzecznika "Niestwierdzenie naruszenia praw pacjenta" skierowane do Dyrektora SPZOZ w [...] , ale posiada ono datę 14 lutego 2023 r. i zostało doręczone skarżącej w dniu 21 lutego 2023 r. – jak wynika z wyjaśnień Rzecznika – bez uzasadnienia. Jeżeli Sąd I instancji rozpatrywał skargę na rozstrzygnięcie Rzecznika z 14 lutego 2023 r., to skarga wniesiona przez [...] w dniu 28 kwietnia 2023 r. powinna być uznana za wniesioną po terminie. Dodatkowo z akt sprawy wynika, iż omawiane rozstrzygnięcie z 14 lutego 2023 r. wraz z uzasadnieniem zostało wysłane skarżącej przez Rzecznika dopiero 10 maja 2023 r. (po przedłożeniu przez skarżącą upoważnienia wystawionego przez męża 10 kwietnia 2019 r.), a to z kolei oznacza, iż skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2023 r. byłaby przedwczesna. NSA zacytował art. 53 u.p.p. i wskazał, że skarga do sądu przysługuje na rozstrzygniecie Rzecznika utrzymujące w mocy własne rozstrzygniecie w przedmiocie udzielenia wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy, wyjaśnienia że Rzecznik nie stwierdził naruszenia praw pacjenta. Powyższe, zdaniem NSA oznacza, iż aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego należy po pierwsze być wnioskodawcą w postępowaniu dotyczącym naruszenia praw pacjenta, a po drugie wykorzystać środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niezrozumiałe jest dlaczego WSA rozpatrywał skargę na rozstrzygniecie Rzecznika z 23 lutego 2023 r. (którego nie ma w aktach sprawy), natomiast pominął rozstrzygnięcie wydane przez Rzecznika na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, które zgodnie z art. 53 ust. 3a u.p.p., winno być przedmiotem skargi do sądu. Z treści skargi wynika, iż intencją skarżącej było wniesienie skargi na rozstrzygnięcie Rzecznika utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie z 14 lutego 2023 r., co wskazywałoby na zaskarżenie odpowiedzi Rzecznika z 27 marca 2023 r. na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd I instancji rozpoznał tymczasem skargę na rozstrzygnięcie Rzecznika z 23 lutego 2023 r., bez ustalenia rzeczywistej intencji skarżącej – jeżeli miał wątpliwości co do treści skargi z 27 kwietnia 2023 r. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił zatem istoty sporu faktycznego i prawnego istniejącego w sprawie. Po zwrocie akt z NSA, zarządzeniem z 1 kwietna 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 607/26 WSA w Warszawie wezwał pełnomocnika strony skarżącej do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia, tj. wskazanie czy przedmiotem skargi z 27 kwietnia 2023 r. jest a) rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta z 14 lutego 2023 r. informujące o niestwierdzeniu naruszenia praw pacjenta czy b) pismo Rzecznika Praw Pacjenta z 27 marca 2023 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącej z 6 marca 2023 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy i informujące ponownie, że po wszczęciu postępowania wyjaśniającego Rzecznik nie stwierdził naruszenia praw pacjenta, oraz odmawiające szczegółowego uzasadnienia z uwagi na brak pełnomocnictwa lub upoważnienia od pacjenta, pod rygorem uznania, że przedmiotem skargi jest ww. pismo Rzecznika Praw Pacjenta z 27 marca 2023 r. stanowiące odpowiedź na wniosek z 6 marca 2023 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy gdyż wskazuje na to chronologia podjętych czynności oraz treść skargi (cyt. "zaskarżam w całości rozstrzygnięcie Organu (...) na mocy którego, po złożeniu przez Skarżącą wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w dniu 6 marca 2023 r., podtrzymał swoje rozstrzygnięcie z dnia 14 lutego 2023 r., w przedmiocie niestwierdzenia przez Rzecznika Prawa Pacjenta naruszenia praw pacjenta"). W odpowiedzi, pismem z 13 kwietnia 2026 r., pełnomocnik skarżącej oświadczył, że przedmiotem skargi z 27 kwietnia 2023 r. jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Rzecznika Praw Pacjenta z 27 marca 2023 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącej z 6 marca 2023 r. o ponownie rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodne z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej: ".p.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie zaś do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Podkreślić należy, że wykładnia prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą także strony postępowania. Art. 153 oraz art. 190 p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez NSA w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 190 oraz art. 153 p.p.s.a. pozostawał związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku NSA z 27 listopada 2025 r. sygn. akt II GSK 801/25. Sąd kasacyjny stwierdził, iż Sąd I instancji nie ustalił jaki akt został zaskarżony skargą z 27 kwietnia 2023 r. i z niezrozumiałych przyczyn rozpatrywał skargę na rozstrzygniecie Rzecznika z 23 lutego 2023 r. (którego nie ma w aktach sprawy), a pominął rozstrzygnięcie wydane przez Rzecznika na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku wezwania Sądu, pełnomocnik Skarżącej sprecyzował, że przedmiotem skargi z 27 kwietnia 2023 r. jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Rzecznika Praw Pacjenta z 27 marca 2023 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącej z 6 marca 2023 r. o ponownie rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu skarga na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z 27 marca 2023 r. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Każde merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedzone jest dokonaniem przez Sąd oceny czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest bowiem pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 5722025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 27602025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), jak również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 4 p.p.s.a.). Zaskarżone pismo RPP z 27 marca 2023 r. bezsprzecznie nie jest ani decyzją ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, postanowieniem kończącym postępowanie, postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty ani postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym oraz zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Pisma RPP z 27 marca 2023 r. nie można uznać również za akt z zakresu administracji publicznej o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że za rozstrzygnięcia opisane w cytowanym przepisie uważa się akty i czynności, które spełniają następujące warunki: 1) akt lub czynność nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydawanych w postępowaniach jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym oraz zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., 2) akt lub czynność musi mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie, ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność (por. wyrok NSA z 4 lutego 1998 r. II SA 1367/97, ONSA 1998, nr 4, poz. 139), 3) akt lub czynność musi być skierowana do indywidualnego podmiotu, 4) akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny, a więc skarga może dotyczyć aktów i czynności tych państwowych i niepaństwowych jednostek organizacyjnych, które są uprawnione do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia "działalność administracji publicznej", 5) akt lub czynność musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co oznacza, że dany akt lub czynność powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa. Zaskarżone pismo nie spełnia przede wszystkim kryterium 5, tj. nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Działania o charakterze władczym podejmowane przez organy administracji rozstrzygają o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługują określone uprawnienia wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. W zaskarżonym piśmie Rzecznik nie stwierdził/odmówił stwierdzenia, ani nie przyznał/odmówił przyznania uprawnień skarżącej, jak również nie stwierdził/odmówił stwierdzenia jej obowiązków wynikających z przepisu prawa, ani nie skonkretyzował żadnej normy prawnej. Przepisy prawa materialnego przewidują niejednokrotnie decyzyjną formę załatwienia sprawy nie tylko w sposób bezpośredni, lecz także przez określenie w formie czasownikowej kompetencji organu do rozstrzygania sprawy, np. "zezwala", "stwierdza", "przydziela" (por. uchwała NSA z 15 listopada 1999 r. OPK 24/99), jednakże w przedmiotowym przypadku pismo Rzecznika ma charakter informacji, która nie zawiera władczych określeń np. "zezwalać", "stwierdzać", czy "przydzielać". Zaskarżone pismo Rzecznika z 27 marca 2023 r. ma charakter informacyjny. RPP informuje w nim skarżącą o wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego na jej wniosek, tj. o niestwierdzeniu naruszenia praw Pacjenta, i wyjaśnia powody dla których odmawia doręczenia jej rozstrzygnięcia kończącego to postępowanie, tj. rozstrzygnięcia niestwierdzającego prawa Pacjenta i zawierającego uzasadnienie takiego stanowiska. Rozstrzygnięciem kończącym jest akt z 14 lutego 2023 r., którego doręczenia również wcześniej stronie odmówiono. W odrębnym piśmie z 14 lutego 2023 r. organ poinformował skarżącą o wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego wskutek jej wniosku, tj. o niestwierdzeniu naruszenia praw Pacjenta, i wyjaśnia powody dla których odmawia doręczenia jej rozstrzygnięcia z 14 lutego 2023 r. kończącego to postępowanie. Trudno nie zauważyć, że pismo z 27 marca 2023 r. jest tożsame w treści z pismem z 14 lutego 2023 r. Oba zawierają informację o wyniku postępowania wyjaśniającego i wyjaśnienie powodów braku doręczenia skarżącej kończącego to postępowanie rozstrzygnięcia o niestwierdzeniu naruszenia praw Pacjenta. Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.p. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik może: 1) wyjaśnić wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy, że nie stwierdził naruszenia praw pacjenta; 2) skierować wystąpienie do podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, organu, organizacji lub instytucji, w których działalności stwierdził naruszenie praw pacjenta; wystąpienie takie nie może naruszać niezawisłości sędziowskiej; 3) zwrócić się do organu nadrzędnego nad jednostką, o której mowa w pkt 2, z wnioskiem o zastosowanie środków przewidzianych w przepisach prawa. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Rzecznik informuje o niestwierdzeniu naruszenia praw pacjenta także podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, którego zarzut naruszenia tych praw dotyczył (art. 53 ust. 2 u.p.p.). W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wnioskodawcy przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (art. 53 ust. 3 u.p.p.). W przypadku utrzymania w mocy rozstrzygnięcia Rzecznika wydanego po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 53 ust. 3a u.p.p.). W wystąpieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Rzecznik formułuje opinie lub wnioski co do sposobu załatwiania sprawy, a także może żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub zastosowania sankcji służbowych (art. 53 ust. 4 u.p.p.). Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, organ, organizacja lub instytucja, do których zostało skierowane wystąpienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, są obowiązane niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni, poinformować Rzecznika o podjętych działaniach lub zajętym stanowisku. W przypadku gdy Rzecznik nie podziela tego stanowiska, może zwrócić się do właściwego organu nadrzędnego z wnioskiem o zastosowanie środków przewidzianych w przepisach prawa (art. 53 ust. 5 u.p.p.). Jak wskazał NSA w ww. wyroku z 27 listopada 2025 r. sygn. akt II GSK 801/25 skarga do sądu przysługuje na rozstrzygniecie Rzecznika utrzymujące w mocy własne rozstrzygniecie w przedmiocie udzielenia wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy, wyjaśnienia że Rzecznik nie stwierdził naruszenia praw pacjenta. Powyższe oznacza, że aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego należy po pierwsze być wnioskodawcą w postępowaniu dotyczącym naruszenia praw pacjenta, a po drugie wykorzystać środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie tut. Sądu pod pojęciem "rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy, wyjaśnienia że Rzecznik nie stwierdził naruszenia praw pacjenta", należy rozumieć rozstrzygnięcie merytoryczne, którym organ władczo nie stwierdza naruszenia praw pacjenta i uzasadnia swoje stanowisko. Kluczowe jest tu użycie przez ustawodawcę, w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.p.p., terminu "wyjaśnić", który oznacza "uczynić coś zrozumiałym", "podać powody, motywy" (por.: Słownik języka polskiego PWN: https://sjp.pwn.pl) oraz "mówiąc lub pisząc, spowodować, że coś staje się bardziej zrozumiałe" (por.: Wielki Słownik Języka Polskiego: https://wsjp.pl). Takim rozstrzygnięciem nie jest pismo informujące o wyniku zakończonego postępowania wyjaśniającego, które jedynie informuje, że Rzecznik nie stwierdził naruszenia praw pacjenta. Pismo z 27 marca 2023 r. nie spełnia kryteriów władczego rozstrzygnięcia, jakie winien spełniać akt wydany na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, jak tego wymaga art. 53 ust. 3 u.p.p. Z żadnego fragmentu pisma z 27 marca 2023 r. nie wynika, aby Rzecznik dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy, zarówno w znaczeniu merytorycznym jak i procesowym, nie wynika, aby Rzecznik utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie, jak również nie wynika, aby pismo to mogło stanowić inny akt kończący postępowanie odwoławcze, które de facto uruchamia złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W konkretnym wypadku, jeżeli organ podtrzymuje stanowisko, że skarżącej nie przysługiwało, na datę wydania aktu uprawnienie do otrzymywania informacji o stanie zdrowia Pacjenta, to winien to uzewnętrznić w odpowiednim akcie władczym wydanym w trybie art. 134 w zw. z art. 127 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 u.p.p. Aktu spełniającego te kryteria próżno szukać w aktach administracyjnych sprawy. Istnieje uzasadniona wątpliwość, czy organ rozpatrzył wniosek skarżącej z 6 marca 2023 r. o ponownie rozpatrzenie sprawy, i wydał odpowiedni akt w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd zwraca uwagę, że w przypadku bezczynności organu stronie przysługuje skarga w trybie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. W świetle powyższego stwierdzić należy brak kognicji Sądu do rozpoznania niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca również skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego (punkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.