V SA/Wa 613/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu dofinansowania do projektu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji M. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Strona") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji niniejszego orzeczenia decyzję Ministra Rozwoju i Finansów wydaną w przedmiocie określenia kwoty zwrotu dofinansowania do projektu. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku podniesiono, iż potencjalne wykonanie decyzji, którą zobowiązano Stronę do zwrotu środków w wysokości 147.226,00 zł, może spowodować niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków oraz szkody w majątku Spółki. Następnie, wskazano, że choć działalność Spółki przynosi zysk, to nie jest on stabilny, a dynamika rynku może działać w najbliższych miesiącach na niekorzyść Skarżącej. Podniesiono, że łączna wartość zobowiązań i rezerw Spółki na koniec 2016 r. wyniosła 18.488.000,00, co oznacza, że wartość zobowiązań Skarżącej znacząco przekracza wartość aktywów trwałych, wycenianych na koniec 2016 r. na kwotę 11.199.000,00 zł. Ponadto, sama obsługa zadłużenia Spółki w 2016 r. wyniosła ok. 483.000,00 zł. W celu udokumentowania sytuacji finansowej Strony do wniosku dołączono kopie sprawozdań finansowych Skarżącej za lata: 2014, 2015, 2016. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.")., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania oznaczonej decyzji Ministra Rozwoju i Finansów, Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Argumentem o podstawowym znaczeniu jest w niniejszej sprawie sama wysokość kwoty, do zwrotu której zobowiązuje przedmiotowa decyzja. Zdaniem Sądu, kwota 147.226,00 zł, jaką musi uiścić Strona (nie wliczając odsetek), stanowi bardzo duże obciążenie dla przedsiębiorcy, który w okresie ostatnich kilkunastu miesięcy notuje regres prowadzonej działalności. Ze sprawozdań finansowych przesłanych do Sądu wynika, że na koniec roku 2016 suma pasywów Spółki wynosiła aż 24.558.851,44 zł (rachunek zysków i strat za rok 2016 – k. 24 akt sądowych). Skarżąca uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu. Nie daje pewności, a jedynie wiarygodność twierdzenia określonych faktów. Dlatego też należy zwrócić uwagę na oświadczenie Strony, w którym wskazano, iż wykonanie decyzji Ministra spowoduje u niej "niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków oraz szkody w majątku". Nałożony na Stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. W ocenie Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, w połączeniu z innymi zobowiązaniami o charakterze finansowym (wynikającymi m.in. z obowiązku bieżącej obsługi zadłużenia), może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca została zobowiązana do zwrotu środków, których wysokość wraz z naliczanymi odsetkami wynosi aktualnie ponad 150 tys. zł. Mając na uwadze to oraz staranność sporządzonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd uznał argumentację strony Skarżącej. Wykonanie oznaczonej decyzji, zagrażające prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.