V SA/Wa 622/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA - Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. R. na pismo ... Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia ... grudnia 2011 r. nr ... w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się postanawia: odrzucić skargę Opisanym w komparycji zawiadomieniem organ poinformował skarżącą o pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Strona w dniu ... stycznia 2012 r. złożyła pismo do Wojewody ... zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Pismo to organ potraktował jako zażalenie i w dniu 11 stycznia 2012 r. przekazał je do organu drugiej instancji – Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu 16 lutego 2012 r. strona złożyła skargę do Sądu na powyższe zawiadomienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.". Zgodnie z art. 3 § 2 p. p. s. a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia, a jest to czynność techniczna, o której należy poinformować stronę (por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00, OSNP 2000/19/702 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1041/06, niepubl. i z dnia 4 stycznia 2000 r., sygn. akt I SAB 133/99, niepubl.). W myśl art. 104 § 2 k. p. a. decyzje rozstrzygają sprawę co do istoty albo w inny sposób kończą sprawę w instancji, a takim rozstrzygnięciem nie jest pozostawienie sprawy bez rozpoznania. Decyzje są "zarezerwowane" dla aktów rzeczywiście kończących sprawę w danej instancji, zaś pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest w ogóle rozstrzygnięciem (aktem) administracyjnym, gdyż jest dokonaniem czynności nie powodujących żadnych skutków zarówno materialnoprawnych, jak i procesowych. Pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że podanie stało się bezskuteczne w mocy prawa. Jako że pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest decyzją, postanowieniem ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie podlega w związku z tym kontroli sądów administracyjnych. Kontroli takiej podlega natomiast bezczynność organu polegająca na zaniechaniu wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego podania i niewydaniu rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. W tym celu skarżąca może wnieść skargę na bezczynność organu w powyższym przedmiocie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt II SAB 267/03, niepubl.), po uprzednim wyczerpaniu trybu z art. 37 § 1 k. p. a. Wobec powyższego skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a.