V SA/Wa 628/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2009 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; skargę oddala. W dniu 24 lutego 2008 r. I.B. obywatel [...], został zatrzymany na terenie targowiska w K. przez funkcjonariuszy Policji. W chwili zatrzymania Cudzoziemiec nie posiadał przy sobie dokumentu podróży oraz oferował do sprzedaży rzeczy z podrobionymi znakami towarowymi. Pismem z dnia [...] września 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1175 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą o cudzoziemcach", zwrócił się do Wojewody [...] o wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej I.B. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1, art. 90 ust. 1 pkt 1, art. 92 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.", Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu I.B. i zobowiązaniu Go do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 14 dni od dnia doręczenia decyzji, przez przejście graniczne - Placówka Straży Granicznej. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż Cudzoziemiec został zatrzymany w związku z popełnieniem przez niego czynu zabronionego określonego przepisem art. 305 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej. Podkreślono, iż Cudzoziemiec przyznał się do przedstawionych mu zarzutów i poddał się dobrowolnie karze ustalonej z właściwą Prokuraturą Rejonową. Organ administracyjny powołując się na poczynione ustalenia wskazał także, iż Cudzoziemiec po raz ostatni przyjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w 2005 r. na podstawie wizy, której termin ważności upłynął w roku 2006, natomiast od tego czasu przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnoty Europejskiej. W ocenie organu brak było także podstaw do udzielenia Cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany, określonej w art. 97 ust. 1, pkt 1 pkt 1a lub pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r. nr 234, poz. 1695 ze zm.) – zwanej dalej ustawą "o udzielaniu cudzoziemcom ochrony" Pismem z dnia 1 października 2008 r. I.B. odwołał się od ww. decyzji organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie podniósł, iż dobrowolnie poddał się karze za popełniony czyn zabroniony jednakże, nie jest pewny czy dobrze uczynił. Podkreślił, iż chce naprawić swój błąd i postępować zgodnie z prawem, tj. założyć firmę i po zalegalizowaniu swojego pobytu zaprosić do Polski swoją rodzinę. Wyjaśnił, iż do Polski przyjechał aby godnie żyć oraz pomóc rodzinie, która przebywa [...]. Wskazał także, iż z uwagi na powołanie jego ojca do Wojska Polskiego w 1945 r. po zebraniu kompletu dokumentów potwierdzających tą okoliczność, starać się będzie o Kartę Polaka. Decyzji organu I instancji zarzucił, iż była przedwczesna. Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytoczył ustalony w sprawie stan faktyczny oraz powołał przepisy prawa dotyczące wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku stwierdzenia pobytu nielegalnego jak również przepisy dotyczące zgody na pobyt tolerowany. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, iż I.B. przebywa na terytorium Polski nielegalnie, czym wypełnia przesłankę określoną przepisem art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nadto z poczynionych ustaleń wynika, iż nie zachodzą w sprawie przesłanki udzielenia Cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu Cudzoziemca okoliczności, organ odwoławczy wskazał, iż wobec obligatoryjnego obowiązku organu określonego art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, uwzględnienie wniosku o uchylenie wydanej w sprawie decyzji Wojewody [...] stanowiłoby rażące naruszenie tego przepisu. Ustosunkowując się natomiast do starań Cudzoziemca o uzyskanie Karty Polaka, organ odwoławczy wyjaśnił, iż organem właściwym do rozpoznania takiego wniosku jest konsul miejsca zamieszkania wnioskodawcy, a zasady i tryb jej przyznawania reguluje ustawa z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz. U. z 2007 r. Nr 180, poz. 1280). W skardze złożonej na powyższą decyzję z dnia [...] lutego 2009 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I.B. wskazał, iż nie zgadza się z wydaną w jego sprawie decyzją. Przyznał, iż popełnił błąd przekraczając prawo, ale nie jest kryminalistą, którego pobyt w Polsce mógłby zaszkodzić ,,państwu polskiemu". Wskazał, iż chciałby pozostać w Polsce założyć legalny interes i sprowadzić tutaj swoją rodzinę. Podkreślił, iż w ojczystym kraju nie widzi swojej przyszłości bowiem brak jest tam podstaw do normalnego życia. Podniósł także, iż jeśli będą takie możliwości starał się będzie o Kartę Polaka. Jako okoliczność istotną powołał to, iż jego ojciec powołany do Wojska Polskiego bronił granic terytorium. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2009 r. wydanej przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie o cudzoziemcach, Sąd uznał, iż decyzja ta odpowiada prawu i dlatego też skargę - jako niezasadną - oddalił. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji przede wszystkim wskazać należy, iż ustalony w toku postępowania administracyjnego stan faktyczny sprawy jest pomiędzy stronami niesporny i budzi żadnych wątpliwości Sądu. Skarżący po raz ostatni przyjechał na terytorium Polski w 2005 roku na podstawie wizy, której termin ważności upłynął w roku 2006 i od tego czasu przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694) cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jeżeli: 1) przebywa na tym terytorium bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnoty Europejskiej; 2) wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszej sprawie organy administracji ustaliły, iż I.B. w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie legitymował się żadnym z wyżej dokumentów, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. Z akt sprawy wynika, iż wcześniej (w roku 2005) przebywał na terytorium RP na podstawie wizy, lecz jak wskazano powyżej utraciła ona ważność z końcem roku 2006. Niespornym jest, iż nowej podstawy prawnej do legalnego przebywania na terytorium RP Skarżący nie uzyskał. Powyższe okoliczności wskazują, iż spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. Podkreślić należy, co prawidłowo w toku postępowania administracyjnego sygnalizował organ administracyjny, iż decyzja o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nosi cechy decyzji związanej. Organ administracji nie ma swobody w zakresie wyboru treści rozstrzygnięcia, ustaliwszy stan faktyczny wypełniający dyspozycję art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, organ zobowiązany jest orzec o wydaleniu cudzoziemca z kraju. Okoliczności wskazywane w skardze, takie jak duża motywacja skarżącego do pozostania w Polsce, trudne warunki życia [...] staranie o Kartę Polaka, w świetle przepisów ww. ustawy z 13 czerwca 2003 r., nie mają znaczenia dla treści decyzji w przedmiocie wydalenia cudzoziemca. Liczy się wyłącznie posiadanie jednego z dokumentów wymienionych w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z 23 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Podstawy do wydalenia cudzoziemca nie stanowiła natomiast okoliczność znaczenia wykazanego w toku postępowania karnego czynu zabronionego, czy też samego faktu jego popełnienia przez Skarżącego. Wobec tego nie mają żadnego znaczenia zawarte w skardze jak i w toku postępowania administracyjnego wyjaśnienia dotyczące tego, iż skarżący co prawda przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu jednakże uczynił tak, bowiem nie wiedział jak powinien postąpić w zaistniałych okolicznościach. Reasumując w ocenie Sądu na gruncie powyższych unormowań prawnych i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organ administracji zasadnie zobowiązał Skarżącego do opuszczenia terytorium RP. Zdaniem Sądu nie doszło także w sprawie do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy obu instancji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.