V SA/Wa 629/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Marek Krawczak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia .... stycznia 2018 r. nr .... w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę. Przedmiotem skargi, złożonej przez M. B. (dalej: Skarżący) jest postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia (...) stycznia 2018 r. znak (...) , utrzymujące w mocy postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia (...) listopada 2017 r., znak (...) w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w postanowieniu Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia (...) października 2017 r., znak (...). Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Szef Krajowej Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia (...) października 2017 r. znak (...) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia (...) sierpnia 2017 r. znak (...) w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w (...) S.A., dokonaną zawiadomieniem z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...). Następnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia (...) listopada 2017 r. znak (...) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w ww. postanowieniu, polegającą na wpisaniu w uzasadnieniu postanowienia w wierszu drugim błędnej daty wystawienia tytułów wykonawczych oraz w wierszu trzecim niewłaściwego numeru granicznego tytułu wykonawczego. Pismem z dnia (...) listopada 2017 r. M. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia (...) października 2017 r. znak (...). Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej z dnia (...) listopada 2017 r. znak (...) zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzią na skargę. M. B. pismem z dnia (...) grudnia 2017 r. wniósł o "ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie postanowienia o zawieszeniu przedmiotowego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia wiążących się spraw". Jednocześnie Skarżący wniósł o wydanie stosownego nowego orzeczenia zgodnie z jego uwagami i argumentami podnoszonymi w pismach kierowanych do organu. Szef Krajowej Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia (...) stycznia 2018 r. znak (...) utrzymał w mocy postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia (...) listopada 2017 r. znak (...) w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w postanowieniu z dnia (...) października 2017 r. znak (...). W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem wydanym na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydawanych przez ten organ decyzjach. Użyte tym przepisie pojęcia "błędów pisarskich i rachunkowych" oraz innych "oczywistych omyłek" nie zawierają ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym stosując ww. przepis należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć. Za omyłkę uznamy zatem widoczne, niewłaściwe użycie np. wyrazu, widocznie mylną pisownię albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Oczywista omyłka to omyłka polegająca na tym, że w rozstrzygnięciu wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów. Oczywistość omyłki można stwierdzić porównując tekst orzeczenia z tekstem niektórych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Ponadto omyłkę należy również uznać za oczywistą, jeżeli nic zmienia ona rozstrzygnięcia i co do istoty stoi na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi. Tym samym w ocenie organu zasadnym i prawidłowym było sprostowanie z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej, zawartej w postanowieniu z dnia [...] października 2017 r., polegającej na wpisaniu w uzasadnieniu postanowienia w wierszu drugim błędnej daty wystawienia tytułów wykonawczych oraz w wierszu trzecim niewłaściwego numeru granicznego tytułu wykonawczego. M. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie z dnia (...) stycznia 2018 r., wnosząc o zmianę przedmiotowego postanowienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz zawieszenie toczącego się postępowania egzekucyjnego. Skarżący uzasadnił skargę tym, że "przedmiotowe postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej dotyczy poszczególnych kwestii postępowania w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w postanowieniu z dnia (...) października 2017 r. znak (...), ale nie rozstrzyga kwestii o istocie meritum sprawy" oraz dodatkowo podniósł, że "toczy się postępowanie restrukturyzacyjne, które jest wiążące z tymi sprawami, aby podjął pracę na swoim po zlikwidowaniu ograniczeń jakie wobec niego zastosowano". W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Na wstępie wskazać należy, że granicę sądowoadministracyjnej kontroli decyzji administracyjnej (postanowienia) wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumiane jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji (postanowienia) uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a). W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy zwrócić uwagę, że zaskarżonymi postanowieniami organ sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą we własnym postanowieniu z dnia (...) października 2017 r., polegającą na wpisaniu w uzasadnieniu postanowienia w wierszu drugim błędnej daty wystawienia tytułów wykonawczych oraz w wierszu trzecim niewłaściwego numeru granicznego tytułu wykonawczego. Należy też podnieść, że Sądowi znane jest z urzędu, że postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia (...) października 2017 r., znak (...) dot. oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, było przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem z dnia 28 września sygn. akt V SA/Wa 2245/17 WSA w Warszawie oddalił skargę M. B. na to postanowienie. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd nie uznał, aby zostało ono wydane z naruszeniem prawa, które na mocy art. 145 p.p.s.a. uzasadniałoby uwzględnienie skargi i uchylenie tego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej (postanowienia) o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (postanowienia). W rozpoznawanej sprawie takie okoliczności zachodzą, albowiem zaskarżonym postanowieniem organ sprostował omyłkę pisarską polegającą na wpisaniu w uzasadnieniu postanowienia w wierszu drugim błędnej daty wystawienia tytułów wykonawczych oraz w wierszu trzecim niewłaściwego numeru granicznego tytułu wykonawczego. Jest to w ocenie Sądu wada oczywista, techniczna i nieistotna. Trzeba też wskazać, że część zarzutów, które podnosi Skarżący, odnosi się do treści postanowienia z dnia (...) października 2017 r., znak (...) dot. oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, które było - jak to wcześniej wskazano - objęte kontrolą sądową, która zakończyła się wyrokiem tut. Sądu z dnia 28 września sygn. akt V SA/Wa 2245/17 oddalającym skargę M. B. na to postanowienie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.