V SA/Wa 629/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 13 grudnia 2024 r. znak BOL.610.214.2024 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu P. P. kwotę 174 zł (słownie: sto siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, zarejestrowanego w rejestrze opłat sądowych WSA w Warszawie w dniu 4 lutego 2025 r. pod pozycją 4562. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 13 grudnia 2024 r. została doręczona w trybie zastępczym. Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w ten sposób, że w dniu 19 grudnia 2024 r. przesyłkę zawierającą tę decyzję pozostawiono na okres 14 dni w Placówce Pocztowej Cegielnia, o czym zawiadomiono adresata. W myśl art. 44 § 4 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej "k.p.a."), doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na który pozostawiono przesyłkę na poczcie. Wobec tego należy stwierdzić, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 2 stycznia 2025 r. Wprawdzie na zwrotnym potwierdzenie odbioru przesyłki widnieje podpis osoby uprawnionej do jej odbioru, która potwierdza odbiór decyzji organu w dniu 7 stycznia 2025 r., jednakże, zdaniem Sądu, okoliczność ta nie ma znaczenia dla istnienia domniemania, że zaskarżoną decyzję doręczono w dniu 2 stycznia 2025 r. Przepis art. 44 § 4 k.p.a. zawiera bowiem domniemanie daty doręczenia pisma, które może być obalone dowodem przeciwnym, jeżeli adresat pisma odebrał je przed upływem przewidzianego w tym przepisie okresu. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1986 r., sygn. akt III ARN 7/86, OSNCP 1987, Nr 9, poz. 143, trafnie przyjęto, że jeżeli w przypadku tzw. doręczenia zastępczego (art. 44 k.p.a.) adresat odbierze pismo w ciągu siedmiu dni od jego złożenia w urzędzie, to datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień jego odbioru. Może się również zdarzyć, że adresat pisma odbierze je upływie określonego w art. 44 k.p.a. terminu, w takiej sytuacji data faktycznego odbioru pisma po upływie tego terminu nie może być uznana za datę doręczenia. Będzie nią dzień upływu czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej lub urzędzie właściwej gminy (v. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2013 r., II FSK 2028/12). W niniejszej sprawie decyzję odebrano po upływie 14 dni od złożenia przesyłki w placówce pocztowej, a zatem przyjąć należy, że domniemanie wynikające z art. 44 § 4 k.p.a. nie może być obalone. W tym stanie rzeczy za datę doręczenia zaskarżonej decyzji należy przyjąć dzień 2 stycznia 2025 r. Badając dopuszczalność wniesionej skargi powtórzyć należy, że w świetle art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie, o czym była mowa powyżej, decyzję ostateczną doręczono skarżącemu w ramach fikcji doręczenia w dniu 2 stycznia 2025 r. (po jej dwukrotnym awizowaniu w dniach 19 i 31 grudnia 2024 r., jak wskazuje rejestr śledzenia przesyłek), zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 3 lutego 2025 r. (z uwagi na to, że 1 i 2 lutego 2025 r. to odpowiednio sobota i niedziela).Tymczasem, w niniejszej sprawie skarga została nadana w dniu 4 lutego 2025 r. (koperta w aktach sprawy, karta 28 akt sądowych). Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę należało odrzucić, o czym postanowiono, jak w sentencji.