V SA/Wa 631/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na czynności Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie udzielenia dotacji dla przedszkola niepublicznego postanawia: odrzucić skargę I.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynności administracyjne podejmowane przez Prezydenta Miasta [...] dotyczące: 1) braku właściwego ustalenia i poinformowania Skarżącego o wysokości stawek dotacji dla N. [...] w W. w latach 2011-2016 wyliczonych zgodnie z art. 90 ust. 2b ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2017 r. poz. 2198 z późn. zm. dalej jako u.s.o.); 2) niewskazaniu prawidłowego sposobu ustalenia wysokości stawek dotacji poszczególnych latach; 3) wadliwym ustaleniu wysokości stawek dotacji w poszczególnych latach zgodnie z art. 90 ust. 2b ww. ustawy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z brakiem zachowania terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., a w konsekwencji wniesieniem skargi z naruszeniem terminu przewidzianego w p.p.s.a., ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Pismem z 25 kwietnia 2018 r. pełnomocnik organu poinformował, że Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z [...] marca 2018 r. sygn. akt: [...] odrzucił pozew I.K. o zasądzenie od M. na jego rzecz kwoty 123.873,55 zł tytułem zaniżonej dotacji dla P., z uwagi na niedopuszczalność dochodzenia tego roszczenia przed sądem powszechnym. Do pisma załączono kopię postanowienia Sądu Okręgowego w W. z [...] marca 2018 r. oraz zażalenia z 6 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Niemniej jednak, warunkiem dopuszczalności skargi, jest wymóg wyczerpania środków zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdza, że stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., adekwatnym dla rozpoznawanej sprawy (z uwagi na treść przepisu art. 17 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wobec tego, tylko skuteczne dokonanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa uprawnia do wniesienia skargi, co można uczynić wyłącznie w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z naruszeniem przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. W zakresie tego zagadnienia, wyznaczonego treścią powyższego przepisu, sporne pozostają dwie kwestie: po pierwsze: kiedy Skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności przez organ oaz po drugie, czy jeśli doszło do uchybienia tego terminu, to czy nastąpiło to bez winy Skarżącego. W ocenie Sądu, datę tę wyznacza dzień ustalenia i poinformowania Skarżącego (co wynika z treści skargi) o wysokości stawki dotacji dokonane w pismach: a) z 6 maja 2011 r. w odniesieniu do stawki dotacji na 2011 r, b) z 29 grudnia 2011 r. oraz 31 maja 2012 r. w odniesieniu do stawki dotacji na 2012 r., c) z 4 stycznia 2013 r. oraz 29 kwietnia 2013 r. w odniesieniu do stawki dotacji na 2013 r., d) z 3 stycznia 2014 r. oraz 28 kwietnia 2014 r. w odniesieniu do stawki dotacji na 2014 r., e) z 15 stycznia 2015 r., 15 czerwca 2015 r., 2 listopada 2015 r., 10 grudnia 2015 r. i 31 grudnia 2015 r. w odniesieniu do stawki dotacji na 2015 r., f) z 31 grudnia 2015 r., 21 stycznia 2016 r., 15 lutego 2016 r., 17 maja 2016 r., 14 listopada 2016 r. i 14 grudnia 2016 r. w odniesieniu do stawki dotacji na 2016 r. Zdaniem Sądu przyjąć należy, że Skarżący otrzymując kwoty dotacji przelewem oraz otrzymując ww. pisma, posiadał wiedzę, w jakiej wysokości została ustalona stawka dotacji w latach 2011-2016. Znając bowiem kwotę otrzymanych dotacji oraz liczbę dzieci w prowadzonym przedszkolu (którą Skarżący sam podaje organowi dotującemu), obliczenie stawki dotacji było prostą, oczywistą czynnością, nie nastręczającą żadnych trudności. Zatem nie sposób uznać, że uchybienie tego terminu, nastąpiło to bez winy Skarżącego, co mogłoby ewentualnie skutkować możliwością zastosowania przepisu art. 52 § 3 zdanie drugie. Ponadto w Aplikacji ODPN (obsługa dotacji dla placówek niepublicznych) dostępne są także informacje o obowiązujących stawkach dotacji użytych do naliczenia dotacji na dany miesiąc. A całość dotacji po zakończeniu roku budżetowego musi zostać rozliczona przez Stronę, zatem w kolejnych latach 2011-2016 Strona była zobowiązana do wykazania w sprawozdaniu jaką kwotę dotacji w danym roku otrzymała i jaką kwotę wydała. Nadto na wniosek Strony, organ jest zobowiązany do udostępnienia danych stanowiących podstawę obliczenia stawek dotacji lub udzielenia wyjaśnień dotyczących sposobu (algorytmu) obliczenia tych stawek. Wobec powyższego, skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło w 2017 r., a skarga dotyczy czynności ustalenia kwoty dotacji w latach 2011-2016 zasadne jest odrzucenie skargi. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi formalny wymóg wniesienia skargi, a jego złożenie po terminie, należy uznać za prawnie nieskuteczne. Upływ terminu dla jego dokonania, wyłącza możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (v. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; LexisNexis; Warszawa 2006, str. 149, teza 6). Wobec tego, wniesienie skargi w niniejszej sprawie należało uznać za niedopuszczalne, a zatem skarga podlega odrzuceniu. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.