V SA/Wa 632/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2014 r. W. P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej. Skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania tej decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej – nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej (w 2012 r. zawiesił tę działalność, a w lutym 2014 r. została ona wykreślona). Od momentu zawieszenia działalności gospodarczej, nie posiada stałych dochodów i utrzymuje się z prac dorywczych na umowę o dzieło (w 2013 r. na podstawie umowy dzieło dochód wnioskodawcy wyniósł 7.125 zł). Wobec ciężkiej sytuacji materialnej korzysta z pomocy rodziny w utrzymaniu i spłacie bieżących zobowiązań. Z przedstawionych względów wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się w pierwszej kolejności z utratą i tak zachwianej płynności finansowej skarżącego, a w konsekwencji pozbawieniem go środków utrzymania. Niezależnie od powyższego skarżący wskazał, że posiada zobowiązania z tytułu kredytu z dnia 16 czerwca 2005 r. Z dołączonego do wniosku pisma z B. S.A. wynika, że skarżący zobowiązał się do spłaty rad kredytu w wysokości 300 zł miesięcznie, a uchybienie jakiegokolwiek terminu płatności raty spowoduje nieważność rozłożenia na raty i natychmiastową wymagalność całości należności wraz z całością odsetek oraz podjęcie przez bank działań zmierzających do przymusowego wyegzekwowania tych należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.) sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że strona musi we wniosku w wystarczający sposób uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą określone w ustawie skutki. Zatem warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na postawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidulany charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (zachodzi niebezpieczeństwo), czyli można się ich spodziewać na postawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 2434/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpatrując wniosek skarżącego Sąd nie badał skargi co do istoty, natomiast oceniał jedynie ryzyko wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżący (także w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy) przytoczył szereg argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Wykazał m.in., że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować pozbawieniem go płynności finansowej i spowoduje nieważność rozłożenia na raty należności z tytułu kredytu z dnia 16 czerwca 2005 r. To z kolei spowoduje natychmiastową wymagalność całości należności wraz z całością odsetek oraz podjęcie przez bank działań zmierzających do przymusowego wyegzekwowania należności. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżący uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono w sentencji.