V SA/Wa 638/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący - sędzia WSA – Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) postanawia: odrzucić skargę. A.M. pismem z dnia 26 września 2012 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. wskazując, iż zaskarża decyzję Prezesa ARiMR we W. oraz decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w W. Zarządzeniem z dnia 27 listopada 2012 r. wezwano Skarżącego do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie przedmiotu skargi tj. daty i numeru skarżonej decyzji lub aktu. Odpowiadając na wezwanie do sprecyzowania skargi, pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. Skarżący złożył wyjaśnienia w sprawie. Mając na uwadze treść pisma Skarżącego z dnia 4 grudnia 2012 r. zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 20 grudnia 2012 r. uznano, iż skarga dotyczy decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Zgodnie z treścią przepisu art. 59 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 – t.j.) – zwanej dalej "p.p.s.a." czynności dokonane w sądzie niewłaściwym do rozpoznania sprawy pozostają w mocy. Jak wynika natomiast z treści przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie zaś do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie A.M. wniósł skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) wydaną w obowiązującym wówczas stanie prawnym przez Prezesa ARiMR. Należy zatem uznać, że A.M. skarży decyzję organu I instancji, bowiem w administracyjnym toku instancji od przedmiotowej decyzji z [...] lipca 2010 r. przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy. Kierując się powyższym w ocenie Sądu stwierdzić należy, że skarga złożona w sprawie jest niedopuszczalna. Podkreślić przy tym trzeba, iż jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący został prawidłowo pouczony o prawie i terminie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. oraz o skardze do Sądu od postanowienia z dnia [...] września 2010 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego od ww. decyzji organu I instancji. Jednakże pomimo prawidłowych pouczeń i dodatkowych wezwań o sprecyzowanie żądania skargi, skarżący wniósł skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji, na które z wyżej wskazanych względów skarga nie przysługuje. Pobocznie dodać także należy, iż tut. Sąd związany jest ustaleniem dokonanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w zakresie doprecyzowania przedmiotu złożonej skargi. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.