V SA/Wa 639/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska- Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Michał Sowiński, , po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) lutego 2019r., nr (...), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Drugiego (...) Urzędu Skarbowego w W., nr. (...) z dnia (...) stycznia 2019r. uznające za nieuzasadnione zarzuty wniesione w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Naczelnik Drugiego (...) Urzędu Skarbowego w W., działając na podstawie tytułu wykonawczego o nr. (...) z dnia (...) lipca 2018r., wystawionego przez Prezydenta Miasta K., obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu o nr. rej W(...), w kwocie należności głównej 100,00zł, wszczął postepowanie egzekucyjne wobec I. Sp. z o.o. Sp. komandytowej w W. ( dalej skarżąca, spółka). Dokonał, zawiadomieniem z dnia (...) sierpnia 2018r., zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku(...)S.A. Niniejsze zawiadomienie waz z odpisem tytułu wykonawczego z dnia (...) lipca 2018r. nr (...)zostało doręczone Spółce w dniu 29 sierpnia 2018r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie o zajęciu w dniu (...) sierpnia 2018r W odpowiedzi na to doręczenie skarżąca wniosła w terminie zarzuty do postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 33 § 1 pkt.4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2019r. poz.1438 j.t., dalej u.p.e.a.), podnosząc błąd co do osoby zobowiązanej. Skarżąca wniosła jednocześnie o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska. Wierzyciel - Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia (...)09.2018r. , sprostowanym postanowieniem z dnia (...).10.2019 r. nie uwzględnił zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. W uzasadnieniu wskazał, że istnieje domniemanie, iż kierujący pojazdem obowiązanym do wniesienia opłaty dodatkowej, jest jego właściciel. Właściciel pojazdu może zwolnić się z obowiązku uiszczenia należności z tytułu opłaty dodatkowej poprzez udowodnienie faktu, co do innej osoby wówczas korzystającej z drogi publicznej i nieuiszczającej opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania. W przedmiotowej sprawie ustalono, że właścicielem pojazdu o nr. rej. (...) jest I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W.. Wierzyciel wyjaśnił, iż z załączonej do zarzutów umowy najmu pojazdu o nr rej. (...) nie wynika, aby została zachowana forma pisemna dokonania czynności prawnej, dla której zgodnie z art. 78 § ł k.p.a., wymagane jest złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli, bowiem widnieje na niej jedynie podpis wynajmującego, brak jest natomiast podpisu najemcy Zdaniem wierzyciela nie wystarczyło to do obalenia domniemania prawnego i faktycznego co do odpowiedzialności spółki. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wierzyciela. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia (...) grudnia 2018r., nr. (...)utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. SKO w K. wskazało, że podstawowym aktem prawnym regulującym zasady parkowania (postoju) pojazdów na drogach publicznych jest ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. 2018r. poz. 2068 j.t., dalej ustawa o drogach publicznych), a art. 13 ust.1 tej ustawy stanowi, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Natomiast art. 13f ww. ustawy stanowi: "1. Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. 2. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł. 3. Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi." Organ ten ustalił, że w przedmiotowej sprawie prawem miejscowym regulującym zasady postoju w strefie płatnego parkowania była obowiązująca uchwała Rady Miasta K. nr. (...) z dnia (...) lipca 2011r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat ( Dz. Urz. Woj. Małopol. 2011r. poz. 3099 ze zm.). Według uchwały opłata dodatkowa pobierana była w wysokości 50 zł. Organ podkreślił, że z przytoczonych przepisów ustawowych wynika jednoznacznie, że zarówno obowiązek uiszczenia opłaty za postój pojazdu samochodowego na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój powstają z mocy prawa. Dalej organ wskazał, że Strona przedstawiła dowód na okoliczność korzystania z jej pojazdu samochodowego o nr rej. (...) w dniach (...) i (...) listopada 2016r., który w tej dacie był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w K. bez uiszczenia stosownej opłaty przez inne osoby. Jednak dołączona do zażalenia umowa najmu pojazdu samochodowego o nr rej. (...) zawiera informacje o tym, że najemcą jest Pan M. N.. Z treści przedmiotowej umowy najmu wynika, że Pan M. N. zwrócił pojazd samochodowy w dniu (...) listopada 2016r. o godzinie 17.00, natomiast z zawiadomienia z dnia (...) listopada 2016r. nr (...)o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 50,00zł. wynika, że dotyczy ono godziny 19:41 w dniu (...) listopada 2016r. Wobec powyższego, Skarżąca w dalszym ciągu nie wykazała, kto w dniu (...) i (...) listopada 2016r. zaparkował pojazd samochodowy o nr rej. (...) w strefie płatnego parkowania w K.. Dodatkowo SKO w K. wskazało, iż to na właścicielu pojazdu spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne, a w przedmiotowej sprawie zobowiązana spółka nie zwolniła się z obowiązku zapłaty obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym, bowiem nie wykazała, kto w konkretnym terminie korzystał z w/w pojazdu. W konsekwencji powyższego słusznie wierzyciel uznał podnoszony przez spółkę zarzut błędu co do osoby zobowiązanego za niezasadny. Po otrzymaniu stanowiska wierzyciela Naczelnik Drugiego (...)Urzędu Skarbowego w Warszawie postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019r. uznał zgłoszony zarzut w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadniony. Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca złożyła zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. zaskarżonym postanowieniem utrzymał je w mocy. Wskazał, że zgodnie z treścią art.34 § 1 u.p.e.a stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt. 4 ( błąd co do osoby zobowiązanego) jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Przywołał wszystkie ustalenia faktyczne i prawne zawarte w orzeczeniu SKO w K. z dnia (...) grudnia 2018r. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postepowania administracyjnego wskazał, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło do ich naruszenia, nie zostały też naruszone przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż organ egzekucyjny, nie będący jednocześnie wierzycielem, nie przeprowadza własnego postepowania wyjaśniającego. Opiera swoje rozstrzygniecie na wiążącym stanowisku wierzyciela, do czego obliguje go art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. Pismem z dnia 18 kwietnia 2019r I. Sp. z o.o. Sp. k. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie z dnia (...) października 2018r. zarzucając organowi: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 13 ust 1. pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżący w niniejszej sprawie był podmiotem korzystającym z drogi publicznej, podczas gdy w niniejszym postępowaniu zostało wykazane, że mimo faktu bycia właścicielem pojazdu, który został pozostawiony w strefie płatnego parkowania, zobowiązany nie korzystał z pojazdu, b) art. 13f. ust 1 w zw. z art. 13 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie i pobranie opłaty dodatkowej od podmiotu nie będącego korzystającym z drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, 2. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art 34 § 4 w zw. z art, 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt. 4 u.p.e.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu przez błędne wskazanie skarżącej jako osoby zobowiązanej do zapłaty opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu o nr rej. (...) w strefie płatnego parkowania, gdy w rzeczywistości zobowiązanym do dokonania ww. opłaty był M. N., wynajmujący przedmiotowy samochód, co wynika z dokumentów złożonych do akt sprawy. b) art. 6 i art. 7 k.p.a., przez obciążanie skarżącej obowiązkiem zapłaty przy jednoczesnym zaniechaniu przez organ podjęcia niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia prawdziwego stanu faktycznego, poprzestaniu na domniemaniu, że właściciela pojazdu obciąża obowiązek zapłaty za postój auta i w ten sposób wydanie orzeczenia w rażący sposób sprzeczny z interesem skarżącej, jak i interesem społecznym; c) art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a., poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i błędne uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający dla uznania, że spółka I. Sp. z o.o. Sp.k. nie była korzystającym z drogi publicznej w dniach objętych upomnieniami, na podstawie których został wystawiony tytuł wykonawczy będący przedmiotem niniejszej sprawy i pominięcie w całości stanowiska i dowodów przedstawionych przez zobowiązanego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg. norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Kontrolna rola sądu administracyjnego oznacza, że sąd ten, co do zasady, nie prowadzi postępowania dowodowego w sprawie i nie zastępuję organu administracyjnego w ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Przepis szczególny art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jedynie przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w celu "wyjaśnienia istotnych wątpliwości". Wyjaśnienie wątpliwości nie oznacza dokonywania odrębnych, samodzielnych ustaleń faktycznych w sprawie. Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy też zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U z 2018r. poz. 2096) – dalej jako k.p.a., lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowej wykładni, prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz k.p.a., u.p.e.a jak i z normami prawa materialnego, mającymi zastosowanie w sprawie, sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa postępowanie i środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną w przypadku, gdy zobowiązani uchylają się od ich wykonania. Egzekucją administracyjną objęte są m.in. należności pieniężne przekazane do tej egzekucji na podstawie innych ustaw. Jedną z takich ustaw jest ustawa o drogach publicznych, która w art. 40d ust. 2 przewiduje ściągnięcie w drodze egzekucji administracyjnej opłat dodatkowych przewidzianych w art. 13f ust. 1 u.d.p. za parkowanie w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty. Podstawę prawną działania organu egzekucyjnego stanowi w takim przypadku art. 13f ust. 1 u.d.p. w zw. z art. 40d ust. 2 u.d.p. Z istoty opłat parkingowych wynika ich związek z korzystaniem w obrębie drogi z miejsca postoju pojazdu samochodowego i obowiązek ich ponoszenia związany jest z pozostawieniem tego pojazdu w strefie płatnego parkowania. Natomiast użycie przez ustawodawcę w przytoczonych powyżej regulacjach prawnych sformułowania: "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa (ex lege). W tym zakresie nie jest zatem wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Powstanie obowiązku z mocy prawa oznacza, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa to możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu. Z treści art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 u.d.p. wynika zarazem, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, obciąża korzystającego z dróg publicznych. Użyte przez ustawodawcę pojęcie "korzystający" obejmuje, poza właścicielem pojazdu, również inne osoby, tj. osoby korzystające z pojazdu na podstawie tytułu prawnego, za zgodą właściciela, jak i osoby działające bez takiego tytułu czy zgody. Tym samym wierzyciel ma prawo domniemywać, że korzystającym z drogi publicznej jest z reguły właściciel pojazdu i w związku z tym, to na nim spoczywa obowiązek ponoszenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na domniemaniu prawnym i faktycznym. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, a także wynikająca z prawa własności tzw. triada uprawnień właścicielskich, czyli prawo do: posiadania (ius possidendi), korzystania i rozporządzania (ius disponendi). Tego rodzaju domniemanie ma zatem swoje źródło w definicji prawa własności zawartej w treści art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 j.t.). Pozytywna strona własności obejmuje uprawnienie do posiadania rzeczy, uprawnienie do korzystania z rzeczy i uprawnienie do rozporządzania rzeczą. Wyraźnie zaznaczonym w przytoczonej normie uprawnieniem właściciela jest przysługujące mu uprawnienie do korzystania z rzeczy. Dopiero więc, kiedy właściciel pojazdu wykaże, że z należącego do niego pojazdu korzystał inny - wskazany przez niego - podmiot, który parkował w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty, obowiązek uiszczenia opłaty może obciążyć tego użytkownika drogi. We wszystkich innych przypadkach opłatę ponosi właściciel pojazdu. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to na nim spoczywa ciężar obalenia domniemania, że nie był "korzystającym" z pojazdu stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust.1 ustawy o drogach publicznych. W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego SKO w K. w sposób prawidłowy oceniło, że dłużnik nie wykazał, że w momencie parkowania pojazdu o nr rej. (...) był on w posiadaniu innej osoby. Z przedłożonych dokumentów wynika bowiem, że M. N. zwrócił pojazd w dniu (...).11.2016 r. o godz. 17 , a więc przed chwilą parkowania bez uiszczenia opłaty. Sąd podziela też pogląd, że nie została przedstawiona umowa najmu pojazdu. Złożone kopie dokumentów ( k 10 akt adm. ) dotyczą stanu technicznego pojazdu w momencie odbioru i zwrotu, wzajemnych rozliczeń między Spółką a M. N. itp., a nie wykazują w sposób nie budzący wątpliwości charakteru ew. posiadania i obowiązków posiadacza z tytułu korzystania z pojazdu. Wskazać należy, że prawa dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym są chronione w sposób enumeratywnie wymieniony. Są nimi zarzuty, które można wnieść na zasadach i w przedmiocie określonym w art. 33 u.p.e.a. Jednym z zarzutów możliwych do wniesienia jest zarzut błędu co do osoby zobowiązanej przewidziany treścią art. 33 § 1 pkt. 4 ustawy. Postępowanie w tym przedmiocie jest ściśle określone i podzielone na dwa etapy. Pierwszy etapem, po wniesieniu zarzutu, jest tzw. stanowisko wierzyciela, czyli wystawcy tytułu wykonawczego. Drugim etapem jest wydanie rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny. To na etapie pierwszym, czyli w toku odrębnego postępowania dotyczącego stanowiska wierzyciela, dłużnik ma prawo podnosić i prowadzić skutecznie postępowanie dowodowe mające na celu obalenie ww. domniemania faktycznego i prawnego przyjmującego, że to on był korzystającym z drogi publicznej w dacie upomnienia. Organ egzekucyjny, w tym przypadku Naczelnik Drugiego (...) Urzędu Skarbowego w W., był zobowiązany zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. uzyskać stanowisko wierzyciela w kwestii wniesionego przez skarżącą zarzutu. Prawidłowo zatem zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o zajęcie stanowiska. Stanowisko to zostało wyrażone w formie postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia (...) września 2018r. Wierzyciel nie uwzględnił podniesionego zarzutu. Skarżąca odwołała się od tego postanowienia wnosząc zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. SKO w K. utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela. Prawidłowo zatem organ egzekucyjny ustalił, że posiada ostateczne stanowisko wierzyciela, co dało mu podstawę do wydania własnego rozstrzygnięcia. O tym jaka może być treść rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego stanowi art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a . Zgodnie z jego brzmieniem organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela w tej sprawie. Oznacza to, że skoro Prezydenta Miasta K., jako wierzyciel skarżącej, nie uznał zarzutu to i organowi egzekucyjnemu nie pozostało nic innego, jak tylko nie uznać zgłoszonego zarzutu. Ochrona zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym jest tylko w takim zakresie jak wyraźnie o tym stanowią przepisy. W tym przypadku przepis art. 33 § 1 pkt.4 i art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. Wymienione przepisy zostały prawidłowo zastosowane przez organy egzekucyjne. Jednak, ponieważ postanowienie zawierające ostateczne stanowisko wierzyciela nie podlega zaskarżeniu do sądu ( art. 3 § 1 pkt 3 p.p.s.a ) Sąd kontroluje prawidłowość tego rozstrzygnięcia w toku niniejszego postępowania. Jak wyżej wspomniano , brak jest podstaw do zakwestionowania ich prawidłowości. Reasumując zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Prawidłowe też było postępowanie prowadzące do jego wydania. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.