V SA/Wa 641/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska- Urbaniak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, , po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione; oddala skargę. Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w W. wszczął wobec I. Sp. z o.o. Sp. komandytowa postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) lipca 2018r. nr (...), wystawionego przez Prezydenta Miasta K., obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu o nr rej. (...), w kwocie należności głównej 50,00zł. Celem wyegzekwowania należności objętej przedmiotowym tytułem wykonawczym organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia (...) sierpnia 2018r. nr (...) dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku (...) S.A. Pełnomocnik Zobowiązanej Spółki złożył na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. zarzuty do przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, wnosząc jednocześnie o jego umorzenie. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, iż [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowa nie jest podmiotem, wobec którego powinno toczyć się niniejsze postępowanie, gdyż Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na wynajmie samochodów różnym podmiotom, a upomnienie, na podstawie którego został następnie wystawiony tytuł wykonawczy przez Prezydenta Miasta K. dotyczył opłaty dodatkowej za postój w dniu, w którym samochód był wynajęty konkretnej osobie fizycznej. Skarżący wskazał, iż osobą, która w danym dniu użytkowała samochód objęty upomnieniem był F. W., a Prezydent Miasta K., mimo posiadania tych informacji nie podjął postępowania przeciwko rzeczywiście zobowiązanemu podmiotowi, lecz wystawił tytuł wykonawczy wobec Spółki, która jest właścicielem samochodu. Ponadto, zgodnie z art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wobec czego to korzystający z drogi publicznej obowiązany jest do ponoszenia opłat za parkowanie w strefach płatnego parkowania. Postanowieniem nr (...), sprostowanym następnie postanowieniem z dnia (...) października 2018r. nr (...) Prezydent Miasta K. uznał zarzut błędu co do osoby zobowiązanego za nieuzasadniony. Uzasadniając swoje stanowisko Wierzyciel wyjaśnił, iż z załączonej do zarzutów umowy najmu pojazdu o nr rej. (...) nie wynika, aby została zachowana forma pisemna dokonania czynności prawnej, dla której zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a., wymagane jest złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli, bowiem na przedłożonej umowie brak jest własnoręcznego podpisu najemcy pojazdu. Przedłożony odpis umowy najmu opatrzony jest jedynie w dwie parafy, które nie identyfikują osób składających oświadczenia woli. Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2018r. nr (...), po rozpatrzeniu zażalenia I. Sp. z o.o. Sp. komandytowa, na postanowienie Prezydenta Miasta K. nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) Naczelnik Drugiego (...) Urzędu Skarbowego w W. na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 34 § 4 uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) lipca 2018r. nr (...). W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, iż Spółka wraz z zarzutami złożyła kserokopię umowy najmu pojazdu. Dodatkowo, Skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych danych użytkownika pojazdu innego, niż Zobowiązana i tym samym nie wyłączyła swojej odpowiedzialności za niezrealizowanie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie. Naczelnik Drugiego (...) Urzędu Skarbowego w W.ponadto wskazał, iż mając na uwadze fakt, że stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące, zarzut błędu co do osoby zobowiązanego należało uznać za nieuzasadniony. Powyższe postanowienie zaskarżyła I. Sp. z o.o. Sp. komandytowa w W. zarzucając mu naruszenie: - art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż skarżący w niniejszej sprawie był podmiotem korzystającym z drogi publicznej, podczas gdy w niniejszym postępowaniu zostało wykazane, że mimo faktu bycia właścicielem pojazdu, który został pozostawiony w strefie płatnego parkowania, skarżący nie korzystał z pojazdu, - art. 13f ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie i pobranie opłaty dodatkowej od podmiotu nie będącego korzystającym z drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy; - art. 34 § 4 w zw. z art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. polegające za niewłaściwym zastosowaniu przez błędne wskazanie skarżącego jako osoby zobowiązanej do zapłaty opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu o nr rej. (...) w strefie płatnego parkowania, gdy w rzeczywistości zobowiązanym do dokonania w/w opłaty był F. W., wynajmujący przedmiotowy samochód, co wynika z dokumentów złożonych do akt sprawy; - art. 6 i art. 7 k.p.a. przez obciążenie Skarżącej obowiązkiem zapłaty przy jednoczesnym zaniechaniu przez organ podjęcia niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia prawdziwego stanu faktycznego i poprzestanie na domniemaniu, że właściciela pojazdu obciąża obowiązek zapłaty za postój auta i w ten sposób wydanie orzeczenia w rażący sposób sprzeczny z interesem Skarżącej, jak i interesem społecznym; - art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i błędne ustalenie, że zgromadzony materiał dowodowy nie jest wystarczający do uznania, że I. Sp. z o.o. Sp. komandytowa nie była korzystającym z drogi publicznej w dniach objętych upomnieniem, na podstawie którego został wystawiony tytuł wykonawczy. Uznając bezzasadność wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z dnia (...) lutego 2019 r. znak: (...) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnego postanowienia organ II instancji przywołał m.in. następującą argumentację: Tryb postępowania w sprawie zarzutów określają przepisy art. 33 - 35 u.p.e.a. W art. 33 § 1 u.p.e.a ustawodawca zawarł zamknięty katalog okoliczności, które mogą stanowić przedmiot zarzutu. Zgodnie z pkt 4 przywołanego przepisu, podstawą wniesienia zarzutów może być błąd co do osoby zobowiązanego. Wskazany zarzut, określony w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., odnosi się do sytuacji, w której błąd co do osoby zobowiązanego zaistniał już na etapie wystawiania tytułu wykonawczego (wskazanie w tytule wykonawczym danych niewłaściwej osoby), bądź też w chwili podjęcia czynności egzekucyjnych wobec innej osoby niż wskazana w tytule wykonawczym, poprzez omyłkowe uznanie jej za tą osobę i jednoczesne doręczenie jej odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a.(...) organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Wola ustawodawcy odnośnie wiążącego charakteru wypowiedzi wierzyciela, wyrażona w art. 34 § 1 u.p.e.a. znajduje potwierdzenie, również w orzecznictwie sądowym. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 lipca 2008 r. (sygn. akt II FSK 1762/06) stwierdził, że wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu. Organ dokonując kontroli prawnej zaskarżonego postanowienia stwierdza, iż podziela rozstrzygnięcie organu I instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tj. błędu co do osoby zobowiązanego objętego tytułem wykonawczym wskazuje, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Wierzyciel wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie Skarżąca przedstawiła dowód na okoliczność korzystania z jej pojazdu samochodowego o nr rej. (...) w dniu (...) marca 2017 r., który w tej dacie był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w K. bez uiszczenia stosownej opłaty przez inne osoby. Niemniej jednak dołączona do zażalenia umowa najmu pojazdu samochodowego o nr rej. (...) rzeczywiście nie jest podpisana przez najemcę pojazdu w sposób zgodny z treścią art. 78 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym dla zachowania formy pisemnej czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. Ponadto, właściciel pojazdu, przekazując pojazd innej osobie bierze na siebie ryzyko, że osoba ta nie wywiąże się z obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej i tym samym musi ponieść skutki zaniechania obowiązku przez tą osobę. Nadto, wierzyciel i organ egzekucyjny nie ma możliwości poszukiwania faktycznego użytkownika samochodu. Organ odwoławczy, rozpoznając żądanie strony oparte o powyższy zarzut, także w zakresie swojego rozstrzygnięcia jest związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu wierzyciela. Wobec stanowiska wierzyciela wyrażonego w ostatecznym postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) grudnia 2018r. nr (...), podnoszony przez pełnomocnika Strony zarzut z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. należy uznać za niezasadny. Jak bowiem wynika z przepisów ustawy egzekucyjnej, w zakresie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, określonego treścią art. 33 § 1 pkt 4 u.p,e.a., wydanie odmiennego orzeczenia, niż wyrażone w stanowisku wierzyciela, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, tj. dyspozycji art. 34 § 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. odnosząc się do podniesionych w treści przedmiotowego zażalenia zarzutów dotyczących naruszenia art. 6, 7, 77 i 80 k.p.a. wyjaśnia, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło do naruszenia zarówno przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jak i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto zauważyć należy, iż rozpatrując zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny, niebędący jednocześnie wierzycielem, nie przeprowadza własnego postępowania wyjaśniającego, gdyż opiera swoje rozstrzygnięcie na wiążącym stanowisku wierzyciela. Wobec powyższego organ egzekucyjny prawidłowo wypełnił dyspozycję wskazaną w art. 6, 7, 77 i 80 k.p.a., wydając postanowienie na podstawie wiążącego stanowisko wierzyciela, do czego obliguje go art. 34 § 4 u.p.e.a. Postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) lutego 2019 r. zaskarżyła I. Sp. z o.o. Sp. komandytowa w W. zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. a) art. 13 ust 1. pkt 1) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżący w niniejszej sprawie był podmiotem korzystającym z drogi publicznej w zdarzeniach, których dotyczy tytuł wykonawczy wystawiony przez Prezydenta K. o nr. (...) podczas gdy w niniejszym postępowaniu zostało wykazane, że mimo faktu bycia właścicielem pojazdów, które zostały pozostawione w strefie płatnego parkowania, zobowiązany nie korzystał z nich w ww. przypadkach, b) art. 13f. ust 1.w zw. z art. - art. 13 ust 1. pkt 1) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie i pobranie opłaty dodatkowej od podmiotu nie będącego korzystającym z drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, c) art. 78 KC poprzez przyjęcie, iż dołączona do zażalenia umowa najmu pojazdu samochodowego o nr rej. (...) rzeczywiście nie jest podpisana przez najemcę w sposób zgody z art. 78 kc. 2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) 34 § 4 w zw. z art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego zgłoszony przez In.Sp. z o.o. Sp.k. za nieuzasadniony, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że spółka I.Sp. z o.o. nie była korzystającym z drogi publicznej, a co za tym idzie organ winien był umorzyć postępowanie wobec błędu co do osoby zobowiązanego, b) art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i błędne uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający dla uznania, że spółka I.Sp. z o.o. Sp.k. nie była korzystającym z drogi publicznej w dniach objętych upomnieniem, na podstawie którego został wystawiony tytuł wykonawczy będący przedmiotem niniejszej sprawy i pominięcie w całości stanowiska i dowodów przedstawionych przez zobowiązanego oraz uznanie że pełnomocnik nie przedłożył żadnej dokumentacji potwierdzającej w sposób wiarygodny użytkowania pojazdu w dacie zdarzenia wskazanego w tytule wykonawczym. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji; 2) zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) lutego 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego (...) Urzędu Skarbowego w W. z dnia (...) stycznia 2019 r. mocą którego uznano za nieuzasadnione zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) lipca 2018 r. wystawionego przez Prezydenta Miasta K.. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa wart. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (...). Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. W niniejszej sprawie Skarżący zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego powołując się na przesłankę wymienioną w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tj. na błąd co do osoby zobowiązanego. Zdaniem Sądu, prawidłowo zatem organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska wobec zgłoszonych przez Stronę zarzutów. Prezydent Miasta K. (wierzyciel) uznał zarzut błędu co do osoby zobowiązanego za nieuzasadniony, a organ odwoławczy (SKO w K.) utrzymał w mocy to postanowienie. Sąd raz jeszcze przypomina, że w przedmiotowej sprawie podstawą prowadzonego postępowania w sprawie zarzutów był zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego Skarżąca uzasadnia faktem, iż I.Sp. z o.o. Sp. komandytowa nie jest podmiotem, wobec którego powinno toczyć się niniejsze postępowanie, gdyż Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na wynajmie samochodów różnym podmiotom, a upomnienie, na podstawie którego został następnie wystawiony tytuł wykonawczy przez Prezydenta Miasta K. dotyczył opłaty dodatkowej za postój w dniu, w którym samochód był wynajęty konkretnej osobie fizycznej, zatem brak jest podstaw do uznania, że tytuł wykonawczy został wystawiony na właściwy podmiot. Sąd podkreśla jednak istotność w przedmiotowej sprawie stanowiska wierzyciela wyrażonego w ostatecznym postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...). W sprawie zakończonej tym postanowieniem skarżąca nie zwolniła się z obowiązku zapłaty obowiązku objętego tytułem wykonawczym, bowiem nie wykazała, kto w konkretnym terminie korzystał z pojazdu. W konsekwencji powyższego Wierzyciel uznał podnoszony przez Stronę zarzut błędu co do osoby zobowiązanego za niezasadny, a to stanowisko wierzyciela było wiążące dla organu egzekucyjnego. Wobec stanowiska wierzyciela wyrażonego w ostatecznym postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, o którym wyżej mowa podnoszony zarzut z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. trafnie uznał za niezasadny. W zakresie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, określonego art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., wydanie odmiennego orzeczenia, niż wyrażone w stanowisku wierzyciela, stanowiłoby naruszenie prawa, tj. art. 34 § 1 u.p.e.a. Sąd podnosi jednocześnie, że skarżąca nie przedstawiła umowy najmu samochodu, której stroną był F. W., która obejmowałaby okres w którym nie uiszczono opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu, o którą chodzi w niniejszej sprawie. W związku z powyższym sąd podkreśla, że w postępowaniu egzekucyjnym chodzi w istocie o wykonanie obowiązków określonych w innym (innych) postępowaniu. Konstrukcja prawna oraz rola zarzutów przewidzianych w art. 33 nie jest tego rodzaju, iż mogłaby doprowadzić do urzeczywistnienia dążenia do zmiany tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę postępowania egzekucyjnego. Tylko bowiem w ściśle określonych wypadkach może dojść do podjęcia przez organy orzekające rozstrzygnięć powodujących, że tytuł wykonawczy straci na znaczeniu. To o czym mowa wiąże się także z art. 29 § 1 u.p.e.a., który zabrania organowi egzekucyjnemu badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W ocenie sądu w niniejszej sprawie nie doszło (w związku z tym o czym była mowa powyżej) do naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Skarżąca stawiając taki zarzut zmierza w istocie do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego ponownego ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za parkowanie pojazdu, a tym samym i za poniesienie opłaty dodatkowej za parkowanie. W sprawie będącej przedmiotem osądu nie jest to jednak dopuszczalne z uwagi chociażby na brak umowy o której wyżej mowa. Zważywszy na powyższe nie mogły zostać uznane za trafne także zrzuty naruszenia przywołanych przez skarżącego przepisów kodeksu cywilnego. Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.