V SA/Wa 642/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant: - sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności: oddala skargę. Po rozpatrzeniu odwołania M. I., od decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr ... z dnia ... października 2015 r. o odmowie umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności ustalonej decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. Nr ... z dnia ... lipca 2015 roku powiększonej o odsetki, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia ... lutego 2016 roku Nr ... utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie. W uzasadnieniu własnej decyzji organ II instancji przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne : Decyzją Nr ... z dnia ... października 2015 roku Prezes ARiMR odmówił umorzenia należności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego ustalonej w odrębnym postępowaniu. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wskazał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka warunkująca umorzenie należności określona w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. Nr 258, poz. 1747). Zgodnie bowiem z powyższym przepisem właściwy organ agencji płatniczej, umarza z urzędu kwotę należności, jeżeli należność nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość kwoty 100 euro. Organ I instancji wyjaśnił, że zadłużenie Strony ustalone decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. Nr ... z dnia ... lipca 2015 roku , wynosi 10091,40 zł na którą składają się kwoty : • 3502,80 zł nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za rok 2010; • 3294,30 zł nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za rok 2011; • 3294,30 zł nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za rok 2012. Organ I instancji powołał się ponadto na § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym ust. 1 dopuszczający możliwość umarzania kwot należności przypadających agencjom płatniczym w przypadku ich całkowitej nieściągalności ma zastosowanie do należności z tytułu wypłaconych przez agencje płatnicze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tego funduszu po zakończeniu realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Przepis § 3 ust. 1 nie znajduje zatem zastosowania w stosunku do kwoty nienależnie pobranych płatności ustalonych Stronie w ramach PROW 2007-2013 na mocy decyzji Nr ... z dnia ... lipca 2015 roku. Ponadto w myśl art. 33 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 roku w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. UE L 209 z 11 sierpnia 2005 r., str. 1), Państwo Członkowskie może zdecydować o wstrzymaniu procedury windykacji po zakończeniu programu rozwoju obszarów wiejskich na warunkach przewidzianych w art. 32 ust. 6. Zatem również brzmienie tego przepisu wskazuje, że umorzenie kwot nienależnie pobranych płatności ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie, możliwe jest dopiero po zakończeniu realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W tej sytuacji organ I instancji wyjaśnił, że w sprawie niniejszej nie zachodzi konieczność badania sytuacji majątkowej Strony w kontekście wystąpienia przesłanek określonych w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. W dniu ... listopada 2015 roku do Centrali ARiMR wpłynęło skierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie Strony. Pismem nr ... z dnia ... grudnia 2015 roku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wezwał Stronę do przedstawienia aktualnej sytuacji materialnej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu ... stycznia 2016 r. do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpłynęło pismo Strony, w którym wskazała m. in., że: "nie ma żadnych dochodów z figurującej n a nią ziemi 2.60 ha (... )". Strona wskazała ponadto, że posiada zadłużenie w wysokości 180.000,00 zł, nie posiada żadnych dochodów ani sprzętu mechanicznego. Wskazała również, że nie jest w stanie przedstawić dokumentów obrazujących jej stan majątkowy. W ocenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniesione odwołanie okazało się niezasadne. Organ wyjaśnia, że stosownie do art. 209 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, z późn. zm.) należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Wbrew stanowisku Strony powołany powyżej przepis nie stanowi samoistnej przesłanki umarzania kwot należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Szczegółowe zasady i tryb umarzania w całości lub w części, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności i wierzytelności, przesłanki zastosowania tych instytucji, a także organy do tego uprawnione, przekazane zostały do uregulowania w drodze rozporządzenia Radzie Ministrów. Delegacja ta została wykonana przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258, poz. 1747, Dz. U z 2015 r., poz. 1652). W dniu 4 listopada 2015 r., w związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U z 2015 r., poz. 1652) zmianie uległo brzmienie powołanego przez organ I instancji § 4 ust. 1 rozporządzenia wskazującego na jedyny przypadek, w którym właściwy prezes agencji płatniczej zobligowany jest do umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach WPR. Zgodnie z powołanym przepisem prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności, o których mowa w § 1 pkt 1, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro. W związku z powyższym organ wskazał, że zadłużenie strony wynosiło 10091.40 zł i składały się na nie następujące kwoty: 1) 3502. 80 zł nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za rok 2010, 2) 3294,30 zł nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za rok 2011, 3) 3294.30 zł nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za rok 2012. Każda z ww. kwot wielokrotnie przekroczyła zatem równowartość 100 euro. Organ przypomniał, że przywołane wyżej rozporządzenie przewidziało także przypadki fakultatywnego umarzania całości lub części należności wypłaconych beneficjentom. Otóż chodzi tu o przypadki całkowitej ich nieściągalności pod warunkiem wszakże, występowania jednej z przesłanek wymienionych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, a mianowicie: należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego (pkt 1), dłużnik będący osobą fizyczną zmarł nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości nie podlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w dniu poprzedzającym umorzenie (pkt 2), dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie (pkt 3) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym (pkt 4), zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji należności (pkt 5), postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne (pkt 6). Zdaniem organu II instancji w sprawie niniejszej oceny wymagało jedynie to, czy spełniona została przesłanka wymieniona w pkt 5 cytowanego paragrafu 3. (Powołany przepis ma charakter uznaniowy.) Organ podkreśla, że strona figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako właściciel działek położonych w obrębie T. gmina P. oznaczonych numerami ..., ..., ... i .. o łącznej powierzchni 1,2975 ha, działki położonej w obrębie P. gmina P. oznaczonej numerem ... o powierzchni 0.2027 ha oraz jako współwłaściciel w 1/2 części działki nr ... o powierzchni 0,5920 ha położonej w obrębie T. gmina P. Ponadto M. I. figuruje jako współwłaściciel w 1/2 części działki oznaczonej numerem ... o powierzchni 0.3540 ha położonej w obrębie T. i właściciel działki nr ... o powierzchni 0.8897 ha położonej w obrębię K. gmina P. Strona jest zatem właścicielem nieruchomości, które mogą zostać zajęte przez organ egzekucyjny, a nadto posiada ustalone prawo do emerytury rolniczej. Zdaniem organu mając na uwadze powyższe, a także, że koszty postępowania egzekucyjnego w administracji stosownie do art. 64 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r.. poz. 1619, z póżn. zm.) określone zostały procentowo, proporcjonalnie do egzekwowanej kwoty należności, brak jest podstaw do przyjęcia, że w wyniku prowadzonej wobec Strony egzekucji nie uda się odzyskać kosztów dochodzenia i egzekucji kwoty 10091.40 zł. W skardze na wyżej opisaną decyzję M. I. wskazał, iż jego zdaniem decyzja ta jest ,,błędnie określona dla niego", a nadto jest mocno krzywdząca ponieważ ,,błędnie oceniono jego sytuację". W piśmie procesowym z dnia ... września 2016 roku ustanowiony dla skarżącego już po wniesieniu skargi pełnomocnik z urzędu podniósł, że w niniejszej sprawie powinny znaleźć zastosowanie następujące zarzuty skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji : a) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepełne rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, niedostateczne zbadanie sytuacji materialnej Skarżącego skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego i w konsekwencji błędną decyzją o odmowie umorzenia kwot pobranych płatności, b) naruszenie § 3 ust. 1 pkt 5 w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 września 2015 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1652), nieuznanie, iż zasadnym jest umorzenie względem Skarżącego kwot pobranych płatności bowiem w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tych płatności. Sąd zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że szczegółowe zasady i tryb umarzania przez właściwy organ należności od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej reguluje obowiązujące w sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258, poz. 1747), dalej jako: "rozporządzenie", wydane na podstawie art. 209 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz .U. Nr 157, poz. 1240 ze zm). Rozpatrując niniejszą sprawę należy mieć również na względzie art. 54 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/20Ó8 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.). W paragrafie 3 ust. 1 rozporządzenia zawarto umocowanie dla Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i Prezesa Agencji Rynku Rolnego do umarzania w całości lub w części należności z tytułu wypłaconych przez te agencje środków w ramach ww. funduszy, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek: 1. należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego; 2. dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski’ do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych; 3. dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 4. kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5. zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; 6. postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Natomiast zgodnie z art. 54 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.), w należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą zadecydować o zaprzestaniu odzyskiwania. Taka decyzja może zostać podjęta jedynie w następujących przypadkach: a) w przypadku gdy łączna kwota już dokonanych oraz przewidywanych kosztów odzyskiwania przewyższa kwotę do odzyskania; warunek ten uznaje się za spełniony (i) jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie przekracza 100 EUR, nie licząc odsetek; lub (ii) jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia wynosi między 100 a 150 EUR, nie licząc odsetek, a dane państwo członkowskie stosuje próg równy lub wyższy niż kwota, która ma zostać odzyskana zgodnie z jego prawem krajowym w odniesieniu do niedochodzenia należności krajowych; b) w przypadku gdy odzyskanie okazuje się niemożliwe z uwagi na niewypłacalność dłużnika lub osób odpowiedzialnych prawnie za nieprawidłowości, stwierdzoną i uznaną zgodnie z prawem krajowym. Art. 54 ust. 3 rozporządzenia 1306/2013 stanowi upoważnienie dla państw członkowskich do wprowadzenia w przepisach krajowych odpowiednich regulacji w zakresie nieodzyskiwania kwot pomocy wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości, w tym, jeżeli państwo członkowskie zadecydowało o wprowadzeniu instytucji nieodzyskiwania należności, do określenia należycie uzasadnionych przypadków, w których państwa członkowskie mogą zadecydować o zaprzestaniu odzyskiwania kwot. Przypadki te zostały określone w § 3 ust. 1 przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. Zatem umorzenie kwoty może nastąpić w przypadku spełnienia przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, z tym że do kwoty wymienionej w art. 54 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013 (tzn. do 100 EUR w kontekście płatności indywidualnej). Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umarza z urzędu należności o ile należność w ramach jednego programu pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.). Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r., o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r., zostało uchylone z dniem 4 września 2014r. na mocy art. 44 akapit pierwszy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.8.2014, str. 18). Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 907/2014 zawiera jednak tożsame regulacje odnoszące się do kursu. Jak już wskazano powyżej w dniu ... lipca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał wobec Strony decyzję nr ... o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w kwocie 10091,40 zł na którą składają się kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za lata 2010, 2011 i 2020 odpowiednio w kwotach 3502,80 zł, 3294,30 zł oraz 3294,30 zł. Każda wymieniona kwota przekracza równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014. Z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit. g rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, iż organ orzekający prawidłowo ustalił, że w sprawie brak podstaw do umorzenia zadłużenia w oparciu o te przesłankę, ponieważ kwota przypadająca do zwrotu wielokrotnie przekracza równowartość 100 euro. Pozostałe przesłanki umorzenia wymienione w § 3 ust. 1 rozporządzenia nie mogły mieć w sprawie zastosowania ponieważ dłużnik żyje, nie było w stosunku do niego prowadzone postepowanie egzekucyjne, likwidacyjne ani upadłościowe, kwota należności jest w sposób oczywisty większa niż koszty upomnienia. Ponadto, koszty postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do kwoty dochodzonej należności określone zostały w formie procentowej (tj. opłata manipulacyjna w wysokości 1% oraz opłata za czynności egzekucyjne pobierana w wysokości od 4% do 8% w zależności od rodzaju dokonanego zajęcia) w stosunku do egzekwowanej należności, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty w odniesieniu do każdej czynności podjętej przez egzekutora. Zgodnie z § 6 rozporządzenia, umorzenie odsetek za zwłokę może nastąpić tylko w sytuacji, w której spełnione zostały przesłanki do umorzenia należności głównej. Odnosząc się do podniesionej przez stronę trudnej sytuacji materialnej Sąd, wyjaśnia, że okoliczności te nie mogą być podstawą umorzenia posiadanego przez Skarżącego zadłużenia, ponieważ przepisy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia) takiej możliwości nie przewidują. Względy społeczne albo gospodarcze oraz możliwości płatnicze dłużnika mogą być tylko, stosownie do § 7 rozporządzenia, podstawą odroczenia terminu spłaty należności lub rozłożenia jej na raty. Stąd brak jest możliwości po stronie organów uwzględnienia okoliczności podnoszonych przez Skarżącego. Jeszcze raz należy przy tym podkreślić, że okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej Skarżącego nie stanowiły - albowiem nie mogły stanowić - bezpośredniej podstawy dla podjęcia decyzji o umorzeniu lub nie, a jedynie pozwalały na dokonanie oceny dotyczącej zasadności podejmowania postępowania egzekucyjnego. Na marginesie Sąd zwraca uwagę Skarżącemu na możliwość skorzystania z innych ulg w spłacie orzeczonych należności, wskazując na uregulowaną w § 7 instytucję odroczenia terminu spłaty całości lub części należności lub rozłożenia ich płatności na raty, podnosząc, że okoliczności dotyczące jego stanu majątkowego mogą mieć większą wagę w rozpoznawaniu takiego wniosku. Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów proceduralnych oraz prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.