V SA/Wa 644/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ł. na czynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie udzielenia dotacji dla przedszkola niepublicznego postanawia odrzucić skargę K. L. (dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynności administracyjne podejmowane przez Prezydenta [...] dotyczące: 1) braku właściwego ustalenia i poinformowania Skarżącej o wysokości stawek dotacji dla Niepublicznego Przedszkola "[...]" w [...] w latach 2012-2016 wyliczonych zgodnie z art. 90 ust. 2b ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2017 r. poz. 2198 z późn. zm. dalej jako u.s.o.); 2) niewskazaniu prawidłowego sposobu ustalenia wysokości stawek dotacji poszczególnych latach; 3) wadliwym ustaleniu wysokości stawek dotacji w poszczególnych latach zgodnie z art. 90 ust. 2b ww. ustawy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w związku z brakiem zachowania terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., a w konsekwencji wniesieniem skargi z naruszeniem terminu przewidzianego w p.p.s.a., ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Pismem z 25 kwietnia 2018 r. pełnomocnik organu poinformował, że Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z 29 marca 2018 r., sygn. akt: [...] odmówił odrzucenia pozwu K. Ł. o zasądzenie od [...] na jej rzecz kwoty 76.000 zł tytułem zaniżonej dotacji dla Przedszkoli Niepublicznych "" i przyjął, że roszczenie może być dochodzone przed sądem powszechnym. Organ oczekuje na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. , poz. 2188), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 późn. zm.), dalej "p.p.s.a.". Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Niemniej jednak, warunkiem dopuszczalności złożenia skargi jest wymóg wyczerpania środków zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdza, że stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., adekwatnym dla rozpoznawanej sprawy (z uwagi na treść przepisu art. 17 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wobec tego, tylko skuteczne dokonanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa uprawnia do wniesienia skargi, co można uczynić wyłącznie w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z naruszeniem przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. W zakresie tego zagadnienia, wyznaczonego treścią powyższego przepisu, sporne pozostają dwie kwestie: po pierwsze: kiedy Skarżąca dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o podjęciu czynności przez organ oraz po drugie, czy jeśli doszło do uchybienia tego terminu, to czy nastąpiło to bez winy Skarżącej. W ocenie Sądu, Skarżąca otrzymując kwoty dotacji przelewem oraz otrzymując kolejno pisma z: - 29 grudnia 2011 r. i 31 maja 2012 r. (dotyczące wysokości stawki dotacji za rok 2012 r.), - 4 stycznia 2013 r. i 29 kwietnia 2013 r. (dotyczące wysokości stawki dotacji za rok 2013 r.), - 3 stycznia 2014 r. i 28 kwietnia 2014 r. (dotyczące wysokości stawki dotacji za rok 2014 r.), - 15 stycznia 2015 r., 15 czerwca 2015 r., 2 listopada 2015 r., 10 grudnia 2015 r. i 31 grudnia 2015 r. (dotyczące wysokości stawki dotacji za rok 2015 r.), - 31 grudnia 2015 r., 21 stycznia 2016 r., 15 lutego 2016 r., 17 maja 2016 r., 14 listopada 2016. i 14 grudnia 2016 r. (dotyczące wysokości stawki dotacji za rok 2016 r.), posiadała wiedzę, w jakiej wysokości została ustalona stawka dotacji w latach 2012-2016. Znając bowiem kwotę otrzymanych dotacji oraz liczbę dzieci w prowadzonym przedszkolu (którą Skarżąca sama podaje organowi dotującemu), obliczenie stawki dotacji było prostą, oczywistą czynnością, nie nastręczającą żadnych trudności. Zatem nie sposób uznać, że uchybienie tego terminu, nastąpiło to bez winy Skarżącej, co mogłoby ewentualnie skutkować możliwością zastosowania przepisu art. 52 § 3 zdanie drugie. Ponadto w Aplikacji ODPN (dot. obsługi dotacji dla placówek niepublicznych uruchomionej od 1 stycznia 2009 r.) dostępne są także informacje o obowiązujących stawkach dotacji użytych do naliczenia dotacji na dany miesiąc. A całość dotacji po zakończeniu roku budżetowego musi zostać rozliczona przez Skarżącą, zatem w kolejnych latach 2012-2016 Skarżąca była zobowiązana do wykazania w sprawozdaniu, jaką kwotę dotacji w danym roku otrzymała i jaką kwotę wydała. Nadto na wniosek Strony, organ jest zobowiązany do udostępnienia danych stanowiących podstawę obliczenia stawek dotacji lub udzielenia wyjaśnień dotyczących sposobu (algorytmu) obliczenia tych stawek. Wobec powyższego, skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło w 2017 r., a skarga dotyczy czynności ustalenia kwoty dotacji w latach 2012-2016, zasadne jest odrzucenie skargi. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi formalny wymóg wniesienia skargi, a jego złożenie po terminie, należy uznać za prawnie nieskuteczne. Upływ terminu dla jego dokonania, wyłącza możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (v. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; LexisNexis; Warszawa 2006, str. 149, teza 6). Wobec tego, wniesienie skargi w niniejszej sprawie należało uznać za niedopuszczalne. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.