V SA/Wa 647/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) stycznia 2017 r. Nr (...) w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków finansowych wykorzystanych z naruszeniem procedur postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie ostatecznej decyzji ale jeszcze przed jej sądową kontrolą, w sytuacji gdy nie jest wykluczona jeszcze możliwość jej uchylenia przez Sąd, może w konsekwencji doprowadzić do wyrządzenia szkody w postaci obarczenia spółki kosztami takiego postępowania i jego skutkami prawnymi, które mogą zagrozić jej funkcjonowaniu poprzez zablokowanie możliwości zaciągania zobowiązań. Ponadto podniesiono zarzuty względem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r. Sygn. akt GZ 138/04). W tym miejscu zaznaczyć należy, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa na stronie skarżącej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji – w kontekście dalszego działania spółki – może spowodować wystąpienie znacznej szkody oraz trudnych od odwrócenia skutków. Nie przedstawiła jednak żadnych konkretnych argumentów ani dokumentów je potwierdzających. Podobnie za uwzględnieniem wniosku nie może przemawiać ta część jego argumentacji, która wskazuje na prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji. Na obecnym etapie postępowania, tj. poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie skargi, badanie zasadności wniosku przez pryzmat ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalne. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma charakter odwracalny. W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej przez Sąd istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.