V SA/Wa 648/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia przez grupę warunków uznania i wykreślenia z rejestru grup producentów rolnych oddala skargę. Przedmiotem skargi [...]A. sp. z o.o. w K. (dalej: strona, spółka, Grupa lub skarżąca) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy lub II instancji) z (...) lutego 2019 r., nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w G. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR lub organ I instancji) z (...) czerwca 2018 r., nr (...) o stwierdzeniu niespełniania przez stronę warunków uznania w zakresie produkcji produktu lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wykreśleniu jej z rejestru grup. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Marszałek Województwa (...) decyzją z (...) września 2010 r. stwierdził spełnienie przez Grupę warunków określonych w art. 3 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1026, dalej: ustawa o grupach) oraz wpisał stronę do rejestru grup producentów rolnych województwa (...) pod nr 39 ze względu na grupę produktów: ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych. Mocą ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich z dnia 11 września 2015 r. (Dz. U z 2015, poz. 1888, dalej: ustawa z 11 września 2015 r.) grupy producentów rolnych zostały zobowiązane do złożenia do dnia 18 grudnia 2016 r. wniosku o potwierdzenie spełniania warunków uznania określonych w art. 3 albo 3a oraz przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy o grupach i ich związkach. W dniu (...) grudnia 2016 r. do Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w G. (dalej: Dyrektor ARR) wpłynął wniosek Grupy o potwierdzenie spełniania warunków uznania wraz z załącznikami (dalej: wniosek o potwierdzenie). W odpowiedzi na ww. wezwanie organu z (...) lutego 2017 r. strona złożyła wyjaśnienia wraz z kopią aktu notarialnego (repertorium A nr (...) ) z [...] grudnia 2016 r. zmieniającego § 2, § 5 ust. 5, § 7 ust. 3 umowy spółki oraz dodającego § 3 ust. 9 umowy spółki, oświadczeniem Grupy o produkcji i sprzedaży co najmniej 80% produktów lub grup produktów, wyprodukowanych przez członków grupy (Gprl_W7), wykazem faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego stan na dzień (...) luty 2017 r. W dniach(...) czerwca – (...) lipca 2017 r. przeprowadzono kontrolę na miejscu. Konfrontacja wyników kontroli z danymi przedstawionymi przez stronę ujawniła niespójności. W związku z powyższym właściwy w sprawie Dyrektor Oddziału ARiMR pismami z (...) lutego i (...) marca 2018 r. poinformował skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W dniu (...) kwietnia 2018 r. wpłynęły dokumenty Grupy tj. oświadczenie grupy o corocznych przychodach ze sprzedaży, oświadczenie grupy o produkcji i sprzedaży co najmniej 80% produktów lub grup produktów, wyprodukowanych przez członków grupy, informacja o wielkości i wartości produkcji produktu lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona oraz stosowne wyjaśnienia Grupy. Decyzją z (...) czerwca 2018 r. Dyrektor Oddziału ARiMR stwierdził niespełnienie przez Grupę warunków uznania i wykreślił ją z rejestru grup. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono spełnienie przesłanek zawartych w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy o grupach. W ocenie Dyrektora Oddziału ARiMR strona natomiast niespełniania warunków określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach, gdyż nie realizuje celów określonych w art. 2 ustawy o grupach, a w szczególności celu dostosowania produktów rolnych i procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. W wyniku rozpoznania odwołania Prezes ARiMR decyzją z (...) lutego 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR z (...) czerwca 2018 r. W uzasadnieniu organ podał, że Grupa składa się z 6 członków reprezentujących samodzielnie spółkę: M. A. - Prezes Zarządu, T. A. - Wiceprezes Zarządu, Ł. A., R. A., P. A., L. G.. Wskazał, że z oświadczenia Grupy o corocznych przychodach ze sprzedaży (załącznik do wniosku o potwierdzenie) oraz z raportu z kontroli na miejscu wynika, iż przychód Grupy ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które Grupa została uznana pochodzących od członków, w okresie działalności Grupy przypadającym od dnia (...) września 2015 r. do dnia (...) września 2016 r. wynosi 4.245.632,69 zł. Z informacji o wielkości i wartości produkcji produktu lub grupy produktów, ze względu na które Grupa została utworzona oraz z raportu z kontroli nr (...) wynika, że w okresie ww. działalności Grupa sprzedała 10.290,02 tony produktów ze względu na które została uznana, a ich wartość sprzedaży wynosiła 6.305.614,43 zł. Z zestawienia "Sprzedaż wg kontrahentów i asortymentu" z (...) grudnia 2016 r. wynika, że w ww. okresie Grupa sprzedała do przedsiębiorstwa A. (...) sp. z o.o. 8.914,57 ton produktów, ze względu na które Grupa została uznana o wartości 5.594.775,93 zł. Stanowi to, w stosunku do ogólnych przychodów netto Grupy osiągniętych w podanym okresie, 88,73% wartości całkowitej sprzedaży. Pozostałą produkcję Grupa wprowadziła do obrotu (sprzedała do innych podmiotów 1.375,45 ton produktów o wartości 710.838,50 zł, co stanowi 11,27 % wartości całkowitej sprzedaży Grupy). Organ odwoławczy zauważył, że Grupa kupuje produkty od członków Grupy i sprzedaje, m.in. spółce prawa handlowego A. (...) sp. z o.o., której wspólnikami są: R. A. - Prezes Zarządu, posiadający 105.508 udziałów o łącznej wartości 10.550.800 zł co stanowi 98,6% udziałów, T. A. - członek Zarządu, posiadający 1.498 udziałów o łącznej wartości 149.800 zł co stanowi 1,4% udziałów. Osoby te są upoważnione samodzielnie do reprezentacji tej spółki. Ponadto organ II instancji stwierdził, że w KRS w rubryce 1 - Przedmiot działalności, pkt 1, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności 2007 (dalej: "PKD") zawarto informację, iż przeważającą działalnością przedsiębiorcy jest chów i hodowla drobiu (PKP 01.47.Z). Zdaniem Prezesa ARiMR można zatem stwierdzić, że formalnie produkcja członków Grupy trafiła na rynek producentów drobiu. Istotnym w sprawie jest jednak fakt, iż w przedmiotowym przypadku nie można mówić o zmianie po stronie właściciela rzeczy, gdyż pomimo, że Grupa oraz A. (...) sp. z o.o. są odrębnymi podmiotami prawnymi, to z uwagi na powiązania pomiędzy spółkami produkty pozostają pośrednio we władaniu tych samych osób. A zatem prowadzony przez Grupę obrót nie ma charakteru rzeczywistego obrotu rynkowego. Ponadto organ zwrócił uwagę, że członkowie Grupy są właścicielami gospodarstw, w których wytwarzane są produkty sprzedawane przez Grupę do spółki, której właścicielami są dwaj członkowie Grupy. W takiej sytuacji grupa producentów rolnych pełni jedynie funkcję pośredniczącą. Taka działalność Grupy świadczy o tym, że jej istnienie i funkcjonowanie na rynku, jako odrębny przedmiot gospodarczy ma charakter pozorny. Dodatkowo Prezes ARiMR stwierdził na podstawie obu odpisów KRS-ów spółek, że zarówno strona, jak również A. (...) sp. z o.o. mają swoje siedziby w tej samej miejscowości, pod tym samym adresem, tj. K., ul. (...) , (...) K.. Organ II instancji zauważył, że R. A. będąc jednocześnie członkiem Grupy, pełni funkcje Prezesa Zarządu w spółce A. (...) sp. z o.o., a T. A. będąc jednocześnie członkiem Grupy i pełniąc w niej funkcję wiceprezesa Zarządu Grupy jest również członkiem Zarządu A. (...) sp. z o.o. Powyższe, w jego ocenie, świadczy o wywieraniu decydującego wpływu przedsiębiorstwa, a tym samym świadczy o występowaniu relacji "powiązania" za pośrednictwem tych osób, jeśli wywierają one także decydujący wpływ na inne przedsiębiorstwa prowadzące swoją działalność na tym samym rynku właściwym lub na rynkach pokrewnych. Fakt "powiązań" osobowych między A. (...) sp. z o.o. a Grupą, powoduje, że Grupa dokonuje transakcji, które jednak nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu. Grupa dokonuje sprzedaży jedynie pomiędzy wzajemnie "powiązanymi" podmiotami. Osoby zawiązujące spółkę z.o.o. pod firmą [...]A. sp. z o.o. z łatwością mogły dojść do porozumienia między sobą z uwagi na fakt istnienia powiązań osobowych pomiędzy Grupą a podmiotem, do których sprzedane zostały produkty wytworzone przez członków Grupy (A. (...) sp. z o.o.). Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że dwóch z członków Grupy (R. A. oraz T. A.) jest w zarządzie spółki A. (...) sp. z o.o., będącym większościowym odbiorcą produktu, świadczy, iż ta sama grupa osób zarządza ww. podmiotami, tym samym produktem, gdyż osoby te mają bezpośredni wpływ na jego dystrybucję. Ponadto, biorąc pod uwagę przyjętą formę współpracy pomiędzy Grupą a przedsiębiorstwem A. (...) sp. z o.o., dostosowanie produkcji może dotyczyć wymogów określonych głównie przez większościowego odbiorcę (88,73 % produktów), tj. spółkę A. (...) . W przedmiotowej sprawie mamy więc do czynienia ze spółkami, które występują w stosunku dominująco-zależnym o którym mowa w art. 4 § 1 pkt 4 lit. d) ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1577, ze zm., dalej: ksh). Organ II instancji stwierdził, nie można uznać spółki A (...) sp. z o.o. za odbiorcę hurtowego, zajmującego się sprzedażą hurtową, bowiem zakupione od Grupy produkty, są przez nią przetwarzane na paszę dla kur. Tym samym A. (...) sp. z o.o. nie podejmuje czynności związanych z handlem np. pakowanie, dzielenie na mniejsze partie w celu dystrybucji w mniejszych partiach, przechowywanie, lecz zajmuje się przede wszystkim chowem i hodowlą drobiu. W świetle powyższego, Grupa nie spełnia podstawowego celu, dla którego została utworzona a mianowicie wspólnego wprowadzania do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Prezes ARiMR stwierdził, że Grupa aktem notarialnym z (...) grudnia 2016 r. repertorium A numer (...) , co prawda dostosowała zapisy w umowie spółki w tym cele do znowelizowanej ustawy o grupach, które są zgodne z celami zapisanymi w ustawie o grupach, w brzmieniu nadanym ustawą o zmianach, jednakże faktycznie nie realizuje ona celów ze względu na które została zawiązana a mianowicie m.in. wspólnego wprowadzenia towarów do obrotu. Pismem z (...) marca 2019 r. strona złożyła skargę wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: A. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: kpa) poprzez dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy na potrzeby jej rozstrzygnięcia, polegające na niezasadnym przyjęciu, że produkty nabywane przez Grupę od członków Grupy, nie były wprowadzane przez Grupę na rynek i do obrotu, a A. (...) sp. z o.o. nie jest odbiorcą hurtowym, gdy tymczasem nie potwierdzają tego dowody zgromadzone w aktach sprawy, jak również poprzez dokonanie ustaleń, które są ze sobą wewnętrznie sprzeczne poprzez niezasadne przyjęcie, że Grupa nie została utworzona w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, przy jednoczesnym, ustaleniu przez organ II instancji, że Grupa wprowadziła do obrotu 1.375,45 ton produktów ze względu, na które została utworzona, spełniając przy tym warunek minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej, 2) art. 107 § 3 oraz art. 11 kpa polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn, dla których organ uznał, że spółka nie spełnia celu, dla którego została utworzona, tj. wspólnego wprowadzania do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, zwłaszcza, że w treści uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wprost wskazał, że Grupa wprowadziła do obrotu 1.375,45 ton produktów ze względu, na które została utworzona, więc twierdzenia o braku realizacji celów przez Grupę są nielogiczne, przez co naruszona została zasada przekonywania, z której wynika obowiązek organów administracji publicznej wyjaśniania stronom w sposób jasny, zrozumiały i logiczny przyczyn podejmowania określonych działań przez te organy; B. przepisów prawa materialnego: 3) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o grupach poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, że sprzedaż produktów do odrębnego podmiotu jakim jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w którym udziały posiadają niektórzy członkowie tej grupy stanowi transakcję, która nie powoduje wprowadzenia produktów do obrotu, podczas gdy wprowadzanie do obrotu na gruncie powyższego przepisu należy interpretować jako zbywanie towarów, a zatem należało uznać, że Grupa dokonując sprzedaży (zbywając) produktów na rzecz odrębnego podmiotu (osoby prawnej), niebędącego członkiem Grupy, wprowadziła produkty do obrotu i na rynek, a także poprzez błędną wykładnię pojęcia odbiorca hurtowy i jego zrównanie z pojęciem sprzedawcy hurtowego, podczas gdy są to dwa zupełnie różne terminy o odmiennym znaczeniu, 4) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o grupach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Grupa nie spełnia celu wspólnego wprowadzania do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, podczas gdy organ odwoławczy ustalił, że Grupa poprzez sprzedaż produkcji do podmiotów innych niż A. (...) sp. z o.o. wprowadziła do obrotu 1.375,45 ton produktów ze względu, na które została utworzona, a zatem znacznie więcej niż minimalna roczna wielkość produkcji towarowej dla województwa (...) określona w załączniku do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, ze względu na które mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 577, dalej: rozporządzenia w sprawie wykazu produktów), w konsekwencji, już chociażby z tego względu nie sposób uznać, że nie realizuje ona celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, 5) art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy z 11 września 2015 r. poprzez jego zastosowanie oraz art. 4 ust. 6 ustawy z 11 września 2015 r. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy zaistniały w sprawie wszelkie przesłanki niezbędne do wydania spółce zaświadczenia potwierdzającego spełnianie przez Grupę warunków określonych wart. 3 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy o grupach. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie jest bezsporne, że skarżąca została na mocy decyzji z (...) września 2010 r., uznana za grupę producentów rolnych dla produktu: ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych i wpisana pod nr (...) do Rejestru grup producentów. Grupa działała na mocy ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach. Obecnie realizowany jest PROW na lata 2014-2020. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (DZ.U. UE L nr. 347 str. 671, dalej: rozporządzenie 1308/2013), a rozporządzenie nr 1698/2005 zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. U. UE L nr. 347 str. 487, dalej: rozporządzenie 1305/2013). Przepisy unijne rozszerzyły podstawowe cele powstania i działania grup producentów. W art. 27 ust. 1 rozporządzenia 1305/2013 wyjaśniono, że wsparcia w ramach tego działania udziela się w celu ułatwienia tworzenia grup i organizacji producentów w sektorach rolnictwa i leśnictwa do celów: a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produktów producentów, którzy są członkami takich grup lub organizacji; b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności; oraz d) innych zadań, które mogą być prowadzane przez grupy i organizacje producentów, takich jak rozwijanie umiejętności biznesowych i marketingowych oraz organizowanie i ułatwianie procesów wprowadzania innowacji. Art. 27 ust. 2 rozporządzenia 1305/2013, stanowi, że "Wsparcia udziela się grupom i organizacjom producentów, które zostały oficjalnie uznane przez właściwy organ państwa członkowskiego na podstawie planu biznesowego. Wsparcie to ogranicza się do grup i organizacji producentów, które są MŚP", zaś ust. 5 stanowi, że "Państwa członkowskie mogą nadal udzielać wsparcia na rozpoczęcie działalności grupom producentów nawet po uznaniu ich za organizacje producentów na warunkach rozporządzenia (UE) 1308/2013"). Ponadto w rozporządzeniu 1308/2013, w przepisach art. 152 – 154, uregulowano definicję, uznawanie i statut organizacji producentów. W art. 154 ust. 2, w wersji obowiązującej do 31 grudnia 2017 r., wskazano, że "Państwa członkowskie mogą zadecydować, że organizacje producentów, które zostały uznane na mocy prawa krajowego przed dniem 1 stycznia 2014 r., i które spełniają warunki określone w ust. 1 niniejszego artykułu, są uznawane za organizacje producentów zgodnie z art. 152". Jednym z warunków działania organizacji producentów było istnienie koncentracji podaży i wprowadzanie do obrotu produktów swoich członków, bez względu na to, czy ma miejsce przeniesienie prawa własności do produktów rolnych przez producentów na organizację producentów oraz zastrzeżenie, że dani producenci nie są członkami jakiejkolwiek innej organizacji producentów w odniesieniu do produktów objętych działalnością, o której mowa w akapicie pierwszym (art. 152 ust.1 a lit b, d). Nadto w art. 153 ust. 1 lit. a, ust. 2 lit. c, d, e wskazano na potrzebę istnienia w statucie organizacji producentów przepisów dotyczących: obowiązku stosowania przez producentów będących członkami grupy, przepisów przyjętych przez organizację, a dotyczących m.in. produkcji, wprowadzania do obrotu, umożliwiających członkom grupy demokratyczną kontrolę ich organizacji i jej decyzji, dotyczących kar za naruszenie obowiązków określonych w statucie, w szczególności za nieuiszczenie składek lub naruszenie zasad ustalonych przez organizację producentów, ustalenia zasad przyjmowania nowych członków, w szczególności minimalnego okresu członkostwa, który nie może wynosić mniej niż rok. Ustawą z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach PROW na lata 2014-2020 dokonana została zmiana w przepisach krajowych, zgodnych z wymaganiami przepisów unijnych. Wymieniona nowelizacja ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach, weszła w życie 18 grudnia 2015 r. W ramach nowelizacji m.in. został zmieniony przepis art. 3 ustawy zmienianej (zmieniono jego ust. 1 pkt. 3 i 4 oraz dodano do niego punkt 6 i 7), przepis art. 4 (w ust.1 wykreślono punkty 3 i 4 oraz zmieniono treść punktu 7), przepis art. 6 (zmieniono jego treść). Przepis art. 3 ust. 1 uzyskał brzmienie: " Art. 3. 1. Grupa producentów rolnych, zwana dalej "grupą", prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem że: 1) została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego, zwanego dalej "produktem", lub grupy produktów w celach określonych w art. 2, 2) działa na podstawie statutu lub umowy, zwanych dalej "aktem założycielskim", spełniających wymagania określone w art. 4, 3) żaden z członków, udziałowców lub akcjonariuszy, zwanych dalej "członkami grupy", nie może mieć więcej niż 20% głosów na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników lub walnym zebraniu członków, także pośrednio: a) przez dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów: – na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników albo walnym zebraniu członków, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innej osoby prawnej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub – w spółce osobowej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami, b) gdy członkowie zarządu osoby prawnej będącej członkiem grupy stanowią więcej niż połowę członków zarządu innej osoby prawnej będącej członkiem grupy, 4) coroczne przychody ze sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach lub działach specjalnych produkcji rolnej członków grupy stanowią więcej niż połowę przychodów grupy ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona, 5) określi obowiązujące członków grupy zasady produkcji, w tym dotyczące jakości i ilości produktów lub grup produktów oraz sposoby przygotowania produktów do sprzedaży, 6) każdy z członków grupy w każdym roku działalności grupy produkuje oraz sprzedaje do grupy co najmniej 80% wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona, 7) każdy z członków grupy przynależy tylko do jednej grupy w zakresie danego produktu lub grupy produktów." Natomiast przepis art. 4 otrzymał brzmienie: "Art. 4. 1. Akt założycielski grupy oprócz wymagań określonych w odrębnych przepisach powinien zawierać w szczególności: 1) zasady przyjmowania do grupy nowych członków oraz występowania członków z grupy, przy czym minimalny okres członkostwa, który liczy się od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 7, nie może być krótszy niż trzy lata działalności grupy, a informacja o zamiarze wystąpienia z grupy powinna być złożona na piśmie co najmniej na 12 miesięcy przed końcem danego roku działalności grupy, 2) zasady zbywania akcji lub udziałów w spółce akcyjnej lub spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, 3) (uchylony), 4) (uchylony), 5) zasady dostarczania przez członków grupy informacji dotyczących wielkości sprzedaży i cen uzyskiwanych za produkty, z uwagi na które grupa została powołana, a są sprzedawane poza grupą, 6) zasady tworzenia i wykorzystania funduszu specjalnego, o którym mowa w art. 5, jeżeli będzie on utworzony, 7) sankcje wobec członka grupy, który: a) nie wypełnia nałożonych na niego obowiązków, b) nie spełnia warunków określonych w art. 2 i art. 3 albo art. 2 i art. 3a. 1a. Obowiązek złożenia na piśmie informacji o zamiarze wystąpienia z grupy co najmniej na 12 miesięcy przed końcem danego roku działalności grupy nie dotyczy członków grupy, którzy otrzymali postanowienie o spełnieniu warunków określonych w przepisach w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. 2. W akcie założycielskim mogą być również zawarte postanowienia dotyczące w szczególności: 1) zaopatrzenia członków grupy w środki produkcji, 2) zasad wspólnego użytkowania sprzętu rolniczego, 3) promocji produktów lub grupy produktów wprowadzanych do obrotu, 4) przechowywania, konfekcjonowania i standaryzacji produktów lub grupy produktów." W świetle przywołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że akt założycielski (statut, umowa), jest tym dokumentem, w oparciu o który działa grupa i że akt ten musi zawierać podstawowe treści wymienione w przepisach unijnych i przepisach krajowych. Treści te są wiążące dla grupy i jej członków i nie mogą być one dowolnie regulowane, z pominięciem lub naruszeniem zasad wskazanych w przywołanych przepisach. Ustawa z 11 września 2015r. nowelizująca z dniem 18 grudnia 2015 r., ustawę z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych, zawierała przepis art. 4 ust. 1 odnoszący się do grup już wpisanych do rejestru, określający roczny termin, liczony od dnia wejścia w życie zmian wprowadzonych tą nowelą, do złożenia do organu wniosku o potwierdzenie spełniania przez nich warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym tą nowelą. Do wniosku zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z 11 września 2015r. należało dołączyć m.in. akt założycielski grupy oraz informacje o wielkości i wartości produkcji produktu lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona: a) sprzedanych przez tę grupę, b) sprzedanych przez tę grupę, pochodzących od członków tej grupy, z wyszczególnieniem produkcji poszczególnych członków tej grupy, c) produktów sprzedanych przez poszczególnych członków do grupy, d) każdego z członków grupy - w poprzednim i danym roku działalności grupy (art. 4 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z 11 września 2015 r.). Oznacza to, że zarejestrowana grupa producentów rolnych powinna złożyć we wskazanym terminie wniosek o jakim jest mowa w art. 4 ust. 1 wraz z załącznikami o jakich mowa w art. 4 ust. 3 oraz dokonać koniecznych zmian w akcie założycielskim, dostosowując treść swojego aktu do treści przepisów w wersji obowiązującej od 18 grudnia 2015 r. Termin dostosowania tych zmian i złożenia właściwego wniosku został określony jako roczny, liczony od dnia wejścia w życie zmian wprowadzonych omawianą nowelą. Zatem termin ten upływał zarówno na dokonanie zmian w akcie założycielskim jak i na zgłoszenie stosownego wniosku w dniu 18 grudnia 2016 r. Nie ulega też wątpliwości, że był to termin prawa materialnego, a nie prawa procesowego. Nowela do ustawy określiła skutki prawne zachowania terminu. W przypadku złożenia wniosku z zachowaniem terminu i zachowaniem zmian w akcie założycielskim zgodnie z nowymi, prawnymi wymaganiami, organ wydawał grupie zaświadczenie potwierdzające spełnianie przez grupę warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym nowelą do ustawy (art. 4 ust. 6). Natomiast w przypadku nie złożenia wniosku w terminie bądź złożenia wniosku w terminie ale stwierdzenia, że warunki określone w art. 3 albo art. 3a lub w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy o grupach w brzmieniu nadanym ustawą z 11 września 2015 r. nie są spełniane przez grupę, organ na podstawie art. 4 ust. 5 ustawy z 11 września 2015 r., wydawał decyzję o stwierdzeniu niespełniania przez grupę warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy i wykreślał ją z rejestru grup. W sprawie powyższy przepis art. 4 ust. 5 ustawy z 11 września 2015 r. został zastosowany przez Dyrektora Oddziału ARiMR i prawidłowość jego zastosowania została potwierdzona przez Prezesa ARiMR. Organy ARiMR bowiem jednoznacznie stwierdziły, że strona złożyła wniosek o potwierdzenie spełniania warunków uznania wraz z załącznikami i co więcej spełnia warunki uznania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy o grupach. Jednakże ich zdaniem Grupa faktycznie nie spełnia warunków określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z ar. 2 ust. 1 ustawy o grupach, tj. nie realizuje celów dla których Grupy producentów rolnych mogą się organizować. Zgodnie z tym co zostało już wskazane wyżej zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów rolnych oraz ich funkcjonowanie określa ustawa o grupach. Ustawa ta określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, m.in. grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów w określonych w art. 2 celach (art. 3 ust. 1 pkt 1). W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o grupach, osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne, które w ramach działalności rolniczej prowadzą: 1) gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub 2) dział specjalny produkcji rolnej - mogą organizować się w grupy producentów rolnych, w celu dostosowania produktów rolnych i procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności produktów rolnych, rozwijania umiejętności biznesowych, marketingowych oraz organizowania i ułatwiania procesów wprowadzania innowacji, a także ochrony środowiska naturalnego. Organy ARiMR zarzuciły stronie, że nie realizuje celu dostosowania produktów rolnych i procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Skarżąca powyższemu zaprzecza. W ocenie sądu prawidłowe jest stanowisko organów ARiMR w tym zakresie. Prezes ARiMR, a wcześniej Dyrektor Oddziału ARiMR na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wykazali, że Grupa de facto nie realizuje powyższego celu określonego w ustawie o grupach i stanowi sztuczny twór w powstały w celu uzyskania nienależnych płatności, co zostało także potwierdzone nieprawomocnymi wyrokami WSA w Warszawie z 18 stycznia 2017 r., (sprawy V SA/Wa 4497-4498/15 i V SA/Wa 983/16). W sprawie, wbrew twierdzeniom strony, nie jest sporny stan faktyczny, tylko sporna jest jego ocena. W toku bowiem postępowania ustalono, na podstawie złożonych przez stronę dokumentów, że Grupa w okresie działalności Grupy przypadającym od dnia (...) września 2015 r. do dnia (...) września 2016 r. sprzedała ona 10.290,02 tony produktów ze względu na które została uznana, a ich wartość sprzedaży wynosiła 6.305.614,43 zł. Z zestawienia "Sprzedaż wg kontrahentów i asortymentu" z (...) grudnia 2016 r. wynika, że w ww. okresie Grupa sprzedała do przedsiębiorstwa A. (...) sp. z o.o. 8.914,57 ton produktów, ze względu na które Grupa została uznana o wartości 5.594.775,93 zł, co stanowi 88,73% wartości całkowitej sprzedaży. Pozostała produkcja Grupy w wysokości 1375,45 ton o wartości 710.838,50 zł (11,27 % całości sprzedaży) została sprzedana do innych niż ww. podmiot. Ustalono również, że Grupa składała się z 6 członków: M. A. - prezes zarządu, T. A. - wiceprezes zarządu, Ł. A., R. A., P. A., L. G.. Każdy z członków zarządu spółki może samodzielnie reprezentować stronę. Ustalono także, że udziałowcami podmiotu któremu sprzedawana jest zasadnicza wielkość produktów (prawie 89 % wartości całej sprzedaży) ze względu na które grupa została utworzona, tj. spółki A. (...) sp. z o.o., są R. A. - prezes zarządu (105.508 udziałów o łącznej wartości 10.550.800 zł co stanowi 98,6% udziałów) oraz T. A. - członek zarządu, (1.498 udziałów o łącznej wartości 149.800 zł co stanowi 1,4% udziałów). Podobnie jak w Grupie członkowie zarządu mogą samodzielnie reprezentować spółkę. Bezsprzecznie również, co wynika z danych zawartych w KRS, siedziba Grupy i spółki A. (...) jest taka sama i jest to miejscowość K. (ul. (...) ). Zasadniczym przedmiotem działalności (przeważającą działalnością wg PKD) A. (...) sp. z o.o. jest chów i hodowla drobiu (PKD 01.47.Z). Wobec powyżej ustalonych faktów, w ocenie sądu prawidłowe jest stanowisko Prezesa ARiMR, że w sprawie nie można mówić o realizacji przez Grupę celu dostosowania produktów rolnych i procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, gdyż pomimo, iż Grupa (...) A. sp. z o.o. oraz A. (...) sp. z o.o. są odrębnymi podmiotami prawnymi, to z uwagi na powiązania pomiędzy spółkami produkty pozostają pośrednio we władaniu tych samych osób. A zatem prowadzony przez Grupę obrót nie ma charakteru rzeczywistego obrotu rynkowego. Zasadnie także zwrócił uwagę organ odwoławczy, że członkowie Grupy są właścicielami gospodarstw, w których wytwarzane są produkty sprzedawane przez Grupę do spółki, której właścicielami są dwaj inni członkowie Grapy. Tym samym prawidłowa była konstatacja, że grupa producentów rolnych pełni jedynie funkcję pośredniczącą i jej istnienie i funkcjonowanie na rynku, jako odrębny przedmiot gospodarczy ma charakter pozorny. R. A. będąc jednocześnie członkiem Grupy, pełni funkcje prezesa zarządu w spółce A. (...) sp. z o.o., a T. A. będąc jednocześnie członkiem Grupy i pełniąc w niej funkcję wiceprezesa zarządu grupy jest również członkiem zarządu A. (...) sp. z o.o. Zatem słusznie Prezes ARiMR wskazał, że powyższe świadczy o wywieraniu decydującego wpływu przedsiębiorstwa, a tym samym świadczy o występowaniu relacji "powiązania" za pośrednictwem tych osób, jeśli wywierają one także decydujący wpływ na inne przedsiębiorstwa prowadzące swoją działalność na tym samym rynku właściwym lub na rynkach pokrewnych. Z decyzji organu I instancji, jak również z powołanych wyroków WSA w Warszawie dotyczących skarżącej wynikają także powiązania rodzinne pomiędzy członkami Grupy, czemu skarżąca w żaden sposób nie zaprzeczyła. Dyrektor Oddziału ARiMR zasadnie także zwrócił uwagę na fakt, że w roku 2009, tj. przed utworzeniem Grupy całość produkcji zbóż dwóch jej przyszłych (i prowadzących ówcześnie produkcję) członków była sprzedawana do przedsiębiorstwa A. (...) sp. z o.o. (patrz np. wyrok w sprawie V SA/Wa 4498/15), a pozostali członkowie odmówili (powołując się na brak dokumentacji) wskazania, czy również prowadzili ówcześnie współpracę z A. (...) sp. z o.o. Podobnych ustaleń organ dokonał w odniesieniu do roku 2010 i wskazał, że trzech przyszłych członków grupy 100 % swojej produkcji zbóż sprzedało do A. (...) sp. z o. o. Czwarty członek sprzedał 51,9 % swojej produkcji, co wynikało z faktu, że jego ówczesną pozostałą produkcję stanowiło żyto i owies wykorzystywane w żywieniu drobiu jedynie w niewielkim stopniu. W tej sytuacji organ na podstawie ustalonego stanu faktycznego prawidłowo wywnioskował, że kanał dystrybucyjny produktów, ze względu na które Grupa została utworzona, po jej utworzeniu nie uległ zmianie i trwał niezmiennie do daty złożenia wniosku o potwierdzenie spełnienia warunków uznania. Tym samym nie można mówić, że cel jakim jest dostosowania produktów rolnych i procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych został przez Grupę osiągnięty. O ile przed utworzeniem Grupy, późniejsi jej członkowie sprzedawali nawet 100 % produkcji A. (...) sp. z o.o. w K., to po utworzeniu Grupy te same towary, tych samych producentów również były sprzedawane zasadniczo tylko do spółki A. (...) (np. w sprawie w wysokości ok. 89 % całej sprzedaży). W ocenie sądu mimo, że formalnie produkcja członków trafiała na rynek producentów drobiu (jej odbiorcą był i jest podmiot będący odrębnym bytem prawnym), to w praktyce jednak ścisłe powiązania (przede wszystkim osobowe) członków Grupy oraz odbiorcy ich produkcji sprawiały, że produkcja ta nie była dostosowywana do wymogów rynkowych i wprowadzana do rzeczywistego obrotu. Ściśle powiązany z Grupą i formalnie stanowiący odrębny podmiot nabywca w realiach sprawy nie mógł nie decydować o wielkości produkcji członków Grupy, wskazywanych na fakturach cenach, datach transakcji itd. Nie sprawiało to jednak, że obrót towarów miał charakteru rzeczywistego obrotu rynkowego. Trwanie takiego podmiotu jak skarżąca nie wnosi żadnych zmian w funkcjonowaniu producentów – jej członków. Trwanie Grupy nie zwiększyło konkurencyjności producentów tworzących Grupę, skoro zasadniczym odbiorcą produktów pozostała spółka A. (...) . Odbiorcą niemal całości produkcji poszczególnych członków grupy, jak i po jej utworzeniu samej Grupy był i jest podmiot ściśle z tymi podmiotami powiązany nie sposób przyjąć, że taka forma działalności Grupy realizuje cel w postaci dostosowania produktów rolnych i procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. W realizacji powyższego celu chodzi głównie o wzmocnienie pozycji pojedynczego producenta poprzez utworzenie grupy producentów produkujących ten sam produkt. Nie jest dostosowaniem produkcji rolnej do warunków rynkowych sytuacja, gdy dokonuje się sprzedaży głównie pomiędzy spółkami, które zostały utworzone przez te same osoby fizyczne. Nie ma w sprawie zasadniczego znaczenia fakt, że spółka A. (...) sp. z o.o. skupuje zboże od innych rolników, nie będących członkami grupy, czy też innych grup, gdyż w sprawie ocenie podlega spełnianie przez Grupę warunków uznania, a nie fakt produkcji przez A. (...) sp. z o.o. paszy dla niosek kur. Co więcej powyższe potwierdza fakt dominującej pozycji tego podmiotu w stosunkach gospodarczych, który to fakt wskazuje dodatkowo, że Grupa nie musiała powstać. Reasumując zasadnie Prezes ARiMR stwierdził, że fakt, iż dwóch z członków Grupy (R.A. oraz T. A. - wiceprezes zarządu Grupy) jest w zarządzie spółki A. (...) sp. z o.o., będącym większościowym odbiorcą produktu, świadczy, że ta sama grupa osób zarządza ww. podmiotami, tym samym produktem, gdyż osoby te mają bezpośredni wpływ na jego dystrybucję. Przyjętą forma współpracy pomiędzy Grupą a A. (...) sp. z o.o. wskazuje, że dostosowanie produkcji dotyczy wymogów określonych głównie przez większościowego odbiorcę (88,73 % produktów), tj. spółkę A. (...) . Mając powyższe na względzie sąd w żaden sposób nie stwierdził naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o grupach oraz art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy z 11 września 2015 r. Zupełnie skarżąca nie ma racji utożsamiając sprzedaż ok. 11 % wartości produktów sprzedanych przez Grupę podmiotom odrębnym od spółki A (...) , jako realizację celów, które zgodnie z ustawą o grupach strona musi realizować. W sprawie nie jest sporne, że 11% produktów stanowi 1.375,45 ton i jest powyżej minimalnej rocznej wielkość produkcji towarowej dla województwa (...) określonej rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, ze względu na które mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. Zgodnie z tym rozporządzeniem dla produktu "ziarno zbóż lub nasiona roślin oleistych" dla województwa (...) wyprodukowana przez członków grupy i sprzedana do tej grupy została ustalona na poziomie 750 ton. Słusznie organ w tym zakresie podkreślił, że spełnianie warunku z tego rozporządzenia nie było kwestionowane. Co więcej wprost wskazano, że strona spełnia przesłanki uznania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy o grupach. Rozporządzenie w sprawie wykazu produktów zostało wydane właśnie na podstawie art. 6 ustawy o grupach. Fakt, że skarżąca tylko w minimalnej wielkości realizuje cel, nie może prowadzić do potwierdzenia spełniania warunków uznania. Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, że co do zasadniczej wielkość produktów, tj. prawie 90% produktów Grupa nie realizuje celu, dla którego organizują się producenci rolni w Grupy. Tym samym zasadnie organ nie potwierdził spełniania warunków uznania określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o grupach. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia w toku postępowania administracyjnego przepisów regulujących zasady jego prowadzenia należy wskazać, że wbrew zarzutom skargi organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że nie ma sporu co do faktów, spór dotyczy jedynie oceny tych faktów. W ocenie sądu fakty zostały ocenione w sposób prawidłowy zgodnie z wymogami nałożonymi przez przepisy kpa i nie naruszyły powołanych w skardze przepisów art. 7, art. 77 § 1 i 80 kpa. Również uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie wymagane art. 107 § 3 kpa elementy. To że stroną nie jest przekonana co do rozstrzygnięcia, nie świadczy o naruszeniu art. 11 kpa. Organy bowiem wyłożyły powody, dla których oceniły materiał dowodowy w taki a nie inny sposób. Ocenie tej w żaden sposób nie można postawić zarzutu dowolności. Zastosowane prawo materialne było wynikiem ustaleń poczynionych w sprawie jak również utrwalonej wykładni sądów administracyjnych. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego jak również prawa materialnego. Sąd także badając sprawę z urzędu nie stwierdził takich naruszeń, które wymagałyby wyeliminowania rozstrzygnięcia z obiegu prawnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 17