V SA/Wa 654/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... grudnia 2009 r. Nr ... w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie opisane w komparycji postanowienia zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania tego orzeczenia. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaznaczyć należy, iż zawarty w skardze wniosek nie został uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Strona skarżąca nie sformułowała żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem poza stwierdzeniem, że zaskarżona decyzja administracyjna została wydana m.in. z naruszeniem art. 107 k.p.a., co stanowi bezwzględną przesłankę uznania, iż jest ona nieważna z mocy art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., w związku z czym uiszczenia kwoty dofinansowania okazałoby się przedwczesne. Z uwagi na te istotne, zdaniem strony, wątpliwości co do ważności zaskarżonej decyzji, podejmowanie kroków mających na celu wszczęcie egzekucji naraziłoby stronę na szkodę. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody dla niej samej, nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "szkodę znaczną". Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie przedmiotowego orzeczenia decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę powyższe i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.