V SA/Wa 656/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant - sekr. sąd. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2019 r. sprawy ze skargi F.L. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej na rzecz F. L. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez F.L. (dalej: Skarżący, Strona) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (dalej: Minister lub Organ) , który działając na podstawie art. 156 § 1 i art. 127 § 3 w związku z art. 157 i art. 158 § 1 k.p.a., wydał decyzję z dnia ... grudnia 2018 r. znak ..., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia ... marca 2017 r. znak .... Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z ... stycznia 2017 r. nr ... Marszałek Województwa Pomorskiego określił F.L. kwotę dofinansowania przypadającą do zwrotu w łącznej wysokości 135.064,80 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych oraz zobowiązał Skarżącego do zwrotu tej kwoty. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, na skutek wniesionego odwołania, Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej decyzją z ... marca 2017 r. znak: ... utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Decyzja Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej została odebrana przez pełnomocnika Skarżącego ...marca 2017 r. W dniu ... maja 2017 r. Skarżący zwrócił się z pismem do Marszałka Województwa Pomorskiego, w którym przedstawił założenia oraz zalety prowadzonej w ramach dofinansowania operacji, wskazał, iż korespondencja w sprawie uzupełnienia wniosku o dofinansowanie przekazywana przez Samorząd Województwa była przekazywana z opóźnieniem, ponieważ trafiała na jego nieaktualny adres oraz złożył prośbę o "(...) podjęcie wszelkich niezbędnych i możliwych działań w celu wyjaśnienia powyższych okoliczności i doprowadzenia do pozytywnego rozstrzygnięcia nieporozumienia poprzez decyzję o braku potrzeby zwrotu środków z udzielonego dofinansowania, albowiem okoliczności stanowiące przyczynę cofnięcia i potrzeby zwrotu środków są nad wyraz niewspółmierne i nieadekwatne do zastanej sytuacji i poniekąd mają znamiona celowego i nieuzasadnionego cofnięcia dofinansowania". Pismem z ... czerwca 2017 r. Marszałek Województwa Pomorskiego wezwał Skarżącego do doprecyzowania charakteru pisma z ... maja 2017 r. Odpowiadając na powyższe Skarżący wskazał, że pismo z ...maja 2017 r. zawiera dwa wnioski Strony, tj.: wniosek o uchylenie lub ewentualną zmianę decyzji w trybie art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a."), wniosek o stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 k.p.a. Marszałek Województwa Pomorskiego przekazał wnioski Skarżącego, zgodnie z właściwością, do rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. W dniu ... września 2017 r. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wydał decyzję znak: ..., na mocy której odmówił zmiany własnej decyzji z ... marca 2017 r. znak: ... Pismem z ... września 2017 r. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 3 k.p.a. W dniu ... października 2017 r. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wydał decyzję znak ..., na mocy której na podstawie art. 154 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a. odmówił zmiany decyzji z dnia ...września 2017 r. Na powyższą decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W wyniku rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 lipca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 202/18 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z ... października 2017 r. znak .... W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja nie mogła być utrzymana w obrocie prawnym, z uwagi na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 15 i art. 127 § 1 i § 3 k.p.a., bowiem podpisującym zarówno pierwszą decyzję, jak i decyzję wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy był - działający z upoważnienia organu - Dyrektor Departamentu J.W., nie zaś sam piastun funkcji, czyli Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. Zaskarżana decyzja opatrzona została także podpisem osoby, która sporządziła decyzję (takim samym jak złożony na decyzji z ... września 2017 r.) oraz podpisem i pieczątką Naczelnik J.P.. Z powyższego wynika również, że w wydaniu zaskarżonej decyzji uczestniczyły osoby, które brały udział w załatwieniu sprawy zakończonej wydaniem decyzji, na które Skarżący wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę na nieprawidłową sentencję decyzji organu II instancji z ... października 2017 r. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 138 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której (§ 1): utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo (pkt 1) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo (pkt 2) umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy drugi raz wydał decyzję o odmowie zmiany decyzji, powtarzając rozstrzygnięcie organu I instancji. Sąd podkreślił, że katalog rozstrzygnięć określony w art. 138 k.p.a. ma charakter zamknięty, zatem decyzja Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej została wydana z naruszeniem ww. przepisu. Sąd wskazał ponadto, że rozpoznając ponownie wniosek Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy organ odwoławczy wyjaśni, w jakim zakresie rozpoznał żądanie uchylenia lub ewentualnej zmiany decyzji z 3 marca 2017 r. w trybie art. 154 k.p.a. Z sentencji decyzji organu I instancji wynika, iż odmówił on jedynie zmiany decyzji z 3 marca 2017 r., nie ustosunkował się w sentencji do żądania Skarżącego uchylenia decyzji. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie wskazano również, w jakim zakresie odmówiono zmiany wnioskowanej decyzji. Jeśli Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej odmawia zmiany decyzji, to oprócz przywołania przesłanek z art. 154 k.p.a. powinien albo wskazać te elementy decyzji, w których zakresie odmawia zmiany albo wezwać stronę skarżącą do wskazania, jakich konkretnie i w jakim zakresie zmian decyzji żąda. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, działając na podstawie art. 156 § 1 i art. 127 § 3 w związku z art. 157 i art. 158 § 1 k.p.a., wydał decyzję z ... grudnia 2018 r. znak ..., którą utrzymał w mocy decyzję z ...marca 2017 r. znak .... W uzasadnieniu organ podniósł m.in., że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że Skarżący składając wniosek o płatność przekroczył termin wskazany w umowie o dofinansowanie, czym naruszył art. 27 ust. 2 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego. Ponadto Skarżący nie dopełnił obowiązku zaktualizowania adresu do korespondencji, a tym samym należało uznać za skuteczne doręczenia dokonywane na adres wynikający z umowy o dofinansowanie. Organ uznał prawidłowość decyzji z ... marca 2017 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, w tym decyzji Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z ... marca 2017 r. oraz decyzji Marszałka Województwa Pomorskiego z ...stycznia 2017 r. Zaskarżonej decyzji z ... grudnia 2018 r. zarzucono naruszenie: art. 6, 7, 77 i 8 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wszechstronnego postępowania wyjaśniającego, w tym dowodowego po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji organu z uwagi na stwierdzenie, że przy jej wydaniu brały udział osoby podlegające wyłączeniu z mocy prawa i oparcie się przez organ wyłącznie na ustaleniach dokonanych w toku czynności przeprowadzonych z udziałem tych osób (podlegających wyłączeniu), a w konsekwencji lakoniczne uzasadnienie decyzji, nie odniesienie się do wszystkich wątpliwości zgłaszanych przez stronę w toku postępowania i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności spornych w sprawie i istotnych dla jej rozstrzygnięcia, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z utrzymaniem w mocy decyzji rażąco naruszającej przepisy art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w. zw. z art. 27 ust. 2 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, poprzez: wydanie decyzji zobowiązującej stronę do zwrotu środków pomimo niezaistnienia przesłanek wymienionych w treści przepisu, ponieważ środki zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem i wydatkowane byty zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, o czym organ posiadał wiedzę przed wydaniem decyzji, oraz poprzez brak przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie w jakiej części środki przeznaczone na realizację programu mogły zostać niewykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia zobowiązującego stronę do zwrotu całości uzyskanego dofinansowania; co doprowadziło do wydania decyzji niesłużącej interesowi społecznemu oraz słusznemu interesowi stron; art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z utrzymaniem w mocy decyzji naruszającej przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności: art. 42 i art. 43 k.p.a. dokonane przy ocenie doręczeń wezwań dokonywanych przez organ I instancji, pomimo że doręczenia te aktualizowały po stronie organu prawo do wydania decyzji niekorzystnej dla strony, a tym samym wiązały się z wykonywaniem władztwa publicznego, nie zaś z prawami i obowiązkami o charakterze cywilnoprawnym, co doprowadziło do przyjęcia, iż wniosek o płatność beneficjent złożył po terminie wynikającym z prawidłowo doręczonych mu wezwań; stało to u podstaw odmowy uwzględnienia tych dokumentów przez organ przy ocenie wniosku o płatność i w dalszej kolejności wezwania do zwrotu wypłaconych środków, a w konsekwencji było podstawą wydania decyzji o zwrocie środków w trybie art. 207 ustawy o finansach publicznych, która została wydana z naruszeniem prawa oraz z pokrzywdzeniem słusznego interesu strony zgodnego z celem społecznym; art. 154 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji w której zaistniały ku temu przesłanki w postaci słusznego interesu strony oraz interesu publicznego, które przemawiały za uchyleniem decyzji organu utrzymującej w mocy decyzję Marszałka Województwa Pomorskiego nr ... zobowiązującą do zwrotu środków; art. 7a § 1 k.p.a. polegające na tym, iż wobec wątpliwość w zakresie wyboru odpowiedniego środka reakcji organu na zaniechania beneficjenta organ II instancji nie uwzględnił wątpliwości interpretacyjnych w sposób niekrzywdzący strony postępowania, czego efektem była decyzja o zwrocie dofinansowania pomimo zrealizowania celu projektu oraz braku prawa organu do żądania zwrotu zarówno całości jaki części dofinansowania. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem część zarzutów skargi jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja z dnia ...grudnia 2018 r. znak ... Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej - który działając na podstawie art. 156 § 1 i art. 127 § 3 w związku z art. 157 i art. 158 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia ... marca 2017 r. znak ... - została wydana w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 5 lipca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 202/18, który uchylił decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z ... października 2017 r. znak .... Organ odwoławczy był zatem związany - na mocy art. 153 p.p.s.a. - oceną prawną i wskazaniami zawartymi w tym wyroku Sądu. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu powołanego art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Trzeba przy tym podkreślić, że uchybienie przez organ administracyjny przepisowi art. 153 p.p.s.a. powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie kolejnej skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego. W ocenie Sądu Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w zaskarżonej decyzji nie wykonał wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r., jak też naruszył inne przepisy prawa procesowego. Mianowicie Sąd w powyższym wyroku zwrócił uwagę na nieprawidłową sentencję decyzji organu II instancji z ... października 2017 r. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 138 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której (§ 1): utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo (pkt 1) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo (pkt 2) umarza postępowanie odwoławcze. Sąd podkreślił, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd wskazał przy tym, że organ odwoławczy drugi raz wydał decyzję o odmowie zmiany decyzji, powtarzając rozstrzygnięcie organu I instancji. Sąd podkreślił, że katalog rozstrzygnięć określony w art. 138 k.p.a. ma charakter zamknięty, zatem decyzja Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej została wydana z naruszeniem ww. przepisu. Sąd stwierdził ponadto, że rozpoznając ponownie wniosek Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy organ odwoławczy wyjaśni, w jakim zakresie rozpoznał żądanie uchylenia lub ewentualnej zmiany decyzji z ... marca 2017 r. w trybie art. 154 k.p.a. WSA uzasadniając to twierdzenie wskazał, iż z sentencji decyzji organu I instancji wynika, iż odmówił on jedynie zmiany decyzji z ... marca 2017 r., nie ustosunkował się w sentencji do żądania Skarżącego odnośnie uchylenia decyzji. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie wskazano również, w jakim zakresie odmówiono zmiany wnioskowanej decyzji. WSA wskazał też, że Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej odmawia zmiany decyzji, to oprócz przywołania przesłanek z art. 154 k.p.a. powinien albo wskazać te elementy decyzji, w których zakresie odmawia zmiany albo wezwać stronę skarżącą do wskazania, jakich konkretnie i w jakim zakresie zmian decyzji żąda. Po ponownym rozpoznaniu sprawy - w związku z cyt. wyrokiem WSA z dnia 5 lipca 2018 r. - Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, działając na podstawie art. 156 § 1 i art. 127 § 3 w związku z art. 157 i art. 158 § 1 k.p.a., wydał decyzję z ...grudnia 2018 r. znak ..., którą utrzymał w mocy decyzję z ... marca 2017 r. znak .... W ocenie Sądu sentencja zaskarżonej decyzji o tej treści (Minister utrzymał w mocy własną decyzję z dnia ... marca 2017 r. znak ..., która była objęta wnioskiem o zmianę w trybie art. 154 k.p.a.) w ogóle nie uwzględnia wskazań wynikających z wyroku WSA z dnia 5 lipca 2018 r., albowiem jest powieleniem błędnej i naruszającej prawo a uchylonej już przez WSA sentencji decyzji z dnia ... października 2017 r. znak .... Zaskarżona decyzja z dnia ...grudnia 2018 r. nadto - jak to wynika wprost jej z treści - została podjęta na podstawie art. 156 § 1 i art. 127 § 3 w związku z art. 157 i art. 158 § 1 k.p.a., nie została zatem podjęta w oparciu o przepisy art. 138 w zw. z art. 154 k.p.a., a tego dotyczył wniosek Skarżącego, który był rozpoznawany przez Ministra w tej sprawie. Jednocześnie w uzasadnieniu organ podniósł te same argumenty, na które powoływał się Minister w uchylonej przez WSA decyzji m.in., że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że Skarżący składając wniosek o płatność przekroczył termin wskazany w umowie o dofinansowanie, jak też że Skarżący nie dopełnił obowiązku zaktualizowania adresu do korespondencji, a tym samym należało uznać za skuteczne doręczenia dokonywane na adres wynikający z umowy o dofinansowanie. Organ ponownie też uznał prawidłowość decyzji z ... marca 2017 r. Tym samym Minister ponownie, wydając zaskarżoną decyzję, popełnił te same uchybienia, które spowodowały już raz uchylenie decyzji o tej samej treści i zawierającej te same naruszenia przepisów postępowania, o których była mowa w wyroku WSA z dnia 5 lipca 2018 r. W ocenie Sądu organ wydał zatem zaskarżoną decyzję z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 153 p.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien rozpatrzyć sprawę, przestrzegając zasad postępowania administracyjnego i mając na względzie powyższe rozważania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje Skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 697 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (200 zł) oraz wynagrodzenia radcy prawnego (480 zł), jak również zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).