V SA/Wa 658/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Sławomir Fularski, Sędzia WSA - Justyna Mazur, Protokolant ref. staż. - Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił E. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 72 punktach na terenie województwa mazowieckiego. `Pismem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w C. poinformował, że Strona nie wykonuje działalności objętej powyższym zezwoleniem w punktach gier na automatach o niskich wygranych mieszczących się w: 1) miejscowości [...] od dnia [...] grudnia 2011 r.; 2) miejscowości B. [...] od dnia [...] kwietnia 2012 r.; 3) miejscowości W. od dnia [...] grudnia 2011 r. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia udzielonego Spółce decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego, w części dotyczącej ww. punktów gier na automatach o niskich wygranych. Postanowienie to zostało doręczone Stronie w dniu [...] grudnia 2013 r. Po rozpatrzeniu materiału dowodowego Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] stycznia 2014 r., nr [...], cofnął zezwolenie udzielone Spółce decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego w części dotyczącej punktów gier mieszczących się w: 1) miejscowości D., 2) miejscowości B., 3) miejscowości W . Organ wskazał, iż Spółka w wymienionych punktach nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Nie było to następstwem działania siły wyższej. Zastosowanie mają zatem powołane w podstawie prawnej decyzji art. 8 i 59 ust. 4 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Decyzję doręczono Spółce w dniu [...] stycznia 2014 r. W dniu [...] lutego 2014 r. do Izby Celnej w W. wpłynęło odwołanie Spółki z dnia [...] lutego 2014 r. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w W. w wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została doręczona Spółce w dniu [...] czerwca 2014 r. W jej uzasadnieniu organ przywołał art. 59 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części między innymi w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działanie siły wyższej. Jak wynika z akt sprawy Strona w przedmiotowych punktach gier na automatach o niskich wygranych nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Niewykonywanie tej działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczą dokonane przez Stronę zgłoszenia o wycofaniu z eksploatacji automatów lub urządzeń do gier w miejscowościach D., B. i W. Strona nie złożyła w okresie 6-miesięcy zgłoszeń dotyczących wznowienia tej działalności, co potwierdza niewykonywanie działalności w powyższym zakresie przez okres 6 miesięcy. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, na gruncie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, cofnięcie zezwolenia w części dotyczącej punktów gier, w których stwierdzono że Skarżąca nie urządza gier na automatach o niskich wygranych nie zależy w żaden sposób od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci zaprzestania działalności lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy przedmiotowej działalności. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ administracji publicznej jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. Analiza stanu faktycznego sprawy doprowadziła organ do konkluzji, iż niewykonywanie działalności w wymienionych punktach gry nie było spowodowane siłą wyższą, rozumianą jako zdarzenie zewnętrzne w stosunku do powołującego się na nią podmiotu. Organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, które w sytuacjach analogicznych do przedmiotowej sprawy opierają rozstrzygnięcia bezpośrednio na art. 59 ust. 4 ustawy o grach hazardowych. Organ podkreślił, iż podobna do art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych regulacja prawna zawarta była także w art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych, z tym że poprzednio skutek w postaci cofnięcia zezwolenia następował już po upływie 3 miesięcy od zawieszenia prowadzonej działalności. Spółka na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła dowodów na prowadzenie w przedmiotowych punktach gier na automatach o niskich wygranych w zakresie posiadanego zezwolenia, nie uprawdopodobniła czynnej eksploatacji automatów o niskich wygranych w przedmiotowych punktach gier. Przedmiotem zezwolenia jest prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, której istotą jest eksploatacja automatów, a nie inna działalność. E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we Włocławku wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę, z dnia [...] lipca 2014 r., na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na nieodwracalność jej skutków oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji: I. rażące naruszenie art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa w związku z zastosowaniem art. 59 pkt 4 w zw. z art. 14 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w związku z naruszaniem: - art. 8 i art. 9 w związku z art. 1 akapit pierwszy pkt 1), 3), 4) i 11) Dyrektywy nr 98/34/Wi Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, - art. 2, art. 7, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 91 ust.1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji w związku z art. 2 Aktu o przystąpieniu do Unii Europejskiej, - Deklaracji do Traktatu z Lizbony (Dz.U. UE C 326, tom 55, 26 października 2012) odnoszącej się do zasady pierwszeństwa stosowania prawa wspólnotowego na warunkach ustanowionych przez orzeczniczo Trybunału Sprawiedliwości; - zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości - orzeczeń: 1) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach w sprawach połączonych C-213/11, C- 214/11 praż 0217/11; 2) z dnia 21 kwietnia 2005 roku w sprawie C- 267/03 postępowania karnego przeciwko Larsowi Erikowi Staffonowi Undbargowi, 3) z dnia 4 czerwca 2009 roku w sprawie C-109/OS Komisja v. Grecji, 4) z dnia 30 kwietnia 1996 roku w sprawie C- 194/94 CIA Security International SA w Signalson SA i Securitel SPRL, 5) z dnia 5 czerwca 2007 roku w sprawie C- 170/04 Klas Rosengren i inni v. Riksaklagaren, 6) z dnia 22 czerwca 1989 roku w sprawie C- 103/88 Fratelli Constonzo SpA vs Comune di i Milano, 7) z dnia 11 lipca 2002 roku w sprawie C- 62/00 Morks & Spencer picv. Commissioners of Customs &Excise, - brak uwzględnienia ww orzecznictwa oraz brak dokonania wymaganych ustaleń i uzasadnienia przesłanek, którymi kierował się organ administracji, niezbędnych do oceny art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych jako przepisu technicznego, pomimo ze zgodnie z jednolitą linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ administracji zobowiązany jest do dokonania co najmniej wyczerpujących ustaleń faktycznych koniecznych do tej oceny, a brak w tym zakresie jest nienaprawialny na etapie postępowania sądowo- administracyjnego; - nie zastosowanie prawa wspólnotowego poprzez nie zastosowanie się organu administracji do wytycznych wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego; - oczywiście błędne i niespójne w świetle obiektywnych danych oraz niewystarczające w świetle braku właściwych ustaleń faktycznych przyjęcie, że ww przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych nie miał (nie mógł mieć) istotnego wpływu na obrót automatami do gier, oraz że nie podlega ocenie z punktu widzenia zgodności z prawem wspólnotowym (w kontekście ww wyroku Trybunału Sprawiedliwości); - w konsekwencji poprzez cofnięcie w części zezwolenia Skarżącej w oparciu o art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych - w sytuacji gdy przepis ten jako przepis techniczny sprzeczny ze z prawem wspólnotowym o notyfikacji przepisów technicznych, jest przepisem bezskutecznym. II. rażące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie dotyczącym ustalenia stanu faktycznego, tj. art. 121 § 1, art. art. 122 i 124 tej ustawy - poprzez: • brak zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, w tym w szczególności w zakresie dotyczącym zakresu czasowego oraz przyczyn brak eksploatacji automatów do gier w punktach gier; a w konsekwencji również dowolność w ocenie przesłanki z art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych; • całkowite pominięcie i nie ustosunkowanie się do zarzutów Skarżącej. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż jej zdaniem przepis art. 59 ustawy o grach hazardowych, w całości jest przepisem ograniczającym możliwość prowadzenia działalności gospodarczej i może mieć wpływ na obrót automatami do gier. W tym kontekście Spółka zakwestionowała stanowisko organu, które nie uwzględnia zasady orzeczniczej oraz wytycznych wynikających z wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 sierpnia 2012 r. (pod sygn. C-213/11, C-214/11 i C-217/11). Normy wynikające z art. 59 ustawy o grach hazardowych ("cofa w całości lub w części" zezwolenie), w tym z art. 59 pkt 4, stanowią w ocenie Strony oczywisty sposób elementu zakazu ustanowionego w ustawie o grach hazardowych w art. 14 tej ustawy. Cofnięcie zezwolenia skutkuje bowiem stosowaniem art. 14 ustawy o grach hazardowych, a więc przepisu uznanego przez Trybunał Sprawiedliwości za przepis techniczny, o którego zbadanie z punktu widzenia zgodności z Konstytucją RP zwrócił się także Naczelny Sąd Administracyjny. Funkcją art. 59 ustawy o grach hazardowych (cofania w całości lub w części zezwolenia na urządzania gier) jest stosowanie art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych (tj. przywracania zakazu urządzania gier). Podsumowując swoje stanowisko Skarżąca podniosła, iż w świetle orzeczenia TSUE nie ulega wątpliwości, że ustawa o grach hazardowych w zakresie, w jakim wprowadza zakaz gier na automatach poza kasynami gry zawiera przepisy techniczne; zagadnieniem jest jedynie to, czy również inne przepisy ustawy (nie zawierające bezwzględnego zakazu prowadzenia działalności) wpływały na obrót lub właściwości, a ściślej o ile mogą mieć wpływ na obrót lub właściwości produktu (automatów do gier o niskich wygranych). Oceny tej należy dokonywać w świetle ww rozważań TSUE. Uwzględniając okoliczność, że funkcją i skutkiem stosowania art. 59 ustawy o grach hazardowych jest jedynie rozszerzanie faktycznego zakazu poprzez przywracanie ogólnego zakresu zastosowania art. 14 tej ustawy (zakazu gier hazardowych poza kasynami gier), w sytuacji gdy art. 14 został już uznany za przepis techniczny (niezgodny z prawem wspólnotowym), w oczywisty sposób wątpliwości musi budzić zastosowanie przez organ art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, czego konsekwencją jest dla Skarżącej stosowanie naruszającego prawo wspólnotowe zakazu urządzenia gier (ww art.14 ustawy). Zdaniem Skarżącej organ nie dokonał jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie, pominął wnioski wynikające z ww wyroku dla zastosowania art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, którego funkcją i skutkiem jest rozszerzanie zakresu zastosowania czy też przywracanie stosowania wadliwego prawnie art. 14 ustawy o grach hazardowych Powyższe konkluzje, zdaniem Strony, potwierdza jednoznaczna linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego, począwszy od wyroku z dnia 20 lutego 2015 686/13, w którym Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko co do konstytucyjności art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wskazując na oczywiste naruszenie prawa wspólnotowego (i w tym zakresie konstytucyjnej procedury legislacyjnej) oraz na zbyt daleką ingerencję w wolność prowadzenia działalności. gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, zajmując dotychczasowe stanowisko merytoryczne i wyjaśniając, iż zgodnie z art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. W związku z powyższym, przepisami mającymi zastosowanie w przedmiotowej sprawie są przepisy ww. ustawy - Ordynacja podatkowa. Natomiast zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 138 ust. 2 przywołanej ustawy do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t. j. Dz. U. z 2014 r. poz.1647, z późn.zm.). Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarga jest zatem niezasadna. W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, iż Skarżąca w punktach gier na automatach o niskich wygranych mieszcząch się w: 1) miejscowości D. [...] od dnia [...] grudnia 2011 r., 2) miejscowości B. [...] od dnia [...] kwietnia 2012 r., 3) miejscowości W. od dnia [...] grudnia 2011 r. przez ponad 6 miesięcy nie prowadziła działalności określonej w zezwoleniu na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego. Kwestią sporną jest to, czy okoliczności podane przez Spółkę, które przyczyniły się do zaprzestania wykonywania działalności w tych punktach gier mogą stanowić uzasadnienie odstąpienia od cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w tych miejscach a także, czy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie przepisy ustawy o grach hazardowych mają charakter techniczny. Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych z 19 listopada 2009 r., zgodnie z którym organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesje lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadkach w tym przepisie wskazanych. Na podstawie art. 59 pkt 4 organ cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 138 ust. 2 ww. ustawy do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, do których zalicza się Skarżąca, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59. Stosowanie tego przepisu było już przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1201/12, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że "Treść normy prawnej zawartej w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych ustalona na podstawie metod interpretacyjnych opartych na dyrektywach językowych wskazuje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia ma obowiązek cofnięcia takiej koncesji lub zezwolenia w całości lub w części, jeśli objęta nimi działalność została zaprzestana lub nie wykonywano jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że niewykonywanie tej działalności było skutkiem działania siły wyższej. Do takiego rozumienia omawianej normy prowadzi również zastosowanie przy wykładni dyrektyw celowościowych. Analiza przepisów ustawy o grach hazardowych wskazuje, że celem ustawodawcy było uporządkowania zarówno kwestii udzielania koncesji i zezwoleń, jak i korzystania z uprawnień nimi przyznanych. Nowe przepisy wprowadzają w pewnym zakresie reglamentację uprawnień do prowadzenia działalności dotyczącej gier hazardowych, a zatem brak podjęcia działalności objętej przyznaną koncesją lub zezwoleniem bądź niekorzystanie z tego rodzaju uprawnień winien skutkować utratą koncesji lub zezwolenia w całości lub w niewykorzystywanej części". WSA w Warszawie, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela to stanowisko orzecznicze. Sąd aprobuje ustalenia Dyrektora IC dotyczące niewystąpienia w tej sprawie siły wyższej, jako przesłanki określonej w art. 59 pkt 4 ugh. Siła wyższa musi być zdarzeniem zewnętrznym w stosunku do powołującego się na nią podmiotu. W tej sprawie takie zdarzenie nie miało miejsca. Odnosząc się do argumentów Strony dotyczących ewentualnego technicznego charakteru przepisu art. 59 pkt 4 ugh należy wskazać, że obecne brzmienie przepisu stanowi zmienioną wersję poprzednio obowiązującego art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4 poz. 27 ze zm.). Porównanie treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza dla Strony, chociażby ze względu na wydłużenie z 3 do 6 miesięcy okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności. Podnoszone zatem w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia w tej sprawie ze względu na ich charakter techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE nie znajdują uzasadnienia. Stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych nie stanowi przepisu zakazującego wydawanie, przedłużane i zmianę przedmiotowych zezwoleń. Nie wprowadza także żadnych nowych, w stosunku do istniejących w poprzednim stanie prawnym, warunków mogących mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż automatów do gier. Jest wobec tego obojętny dla chronionej dyrektywą 98/34/WE zasady swobody przepływu towarów. Korzystniejsze kryterium regulacji nie może oznaczać wprowadzenia ograniczenia działalności i innych wartości chronionych traktatowo (por: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt 11 SA/Bd 746/13). W przypadku przepisu art. 59 pkt 4 ugh żaden ze wskazanych warunków stanowiących kryterium weryfikacji technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, nie występuje. Trybunał wypowiedział się o przepisach przejściowych ustawy o grach hazardowych ustanawiających zakazy wydawania, przedłużania i zmiany (co do miejsc urządzania gry) zezwoleń na prowadzenie działalności na automatach o niskich wygranych, a więc o określonych w art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ugh. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1920/12, i z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1650/15, stwierdził, że art. 59 ust. 4 ustawy o grach hazardowych nie należy do przepisów, w przedmiocie których wypowiedział się Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Regulacja ta, dotycząca cofnięcia koncesji lub zezwolenia w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem nie należy do kategorii przepisów zawierających zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami, które to zakazy mogą wpływać bezpośrednio na obrót tymi automatami. Wobec powyższego organ prawidłowo uznał, że została spełniona dyspozycja art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych i zastosował ten przepis, cofając spółce zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej przedmiotowych punktów gry. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na oddalił skargę .