V SA/Wa 658/16

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej p o s t a n a w i a: - przyznać Skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym tj.: 1. zwolnić od kosztów sądowych w całości, 2. ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie. W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy M. K. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż jest zarejestrowanym bezrobotnym, ale nie posiada prawa do zasiłku. Nie osiąga dochodów, nie posiada oszczędności, majątku, nie korzysta z pomocy innych osób ani z pomocy instytucji. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, trzema córkami, matką oraz bratem. Jedynym wykazanym źródłem utrzymania rodziny jest zasiłek rodzinny w wysokości 580 zł. Do miesięcznych wydatków Skarżący zaliczył opłatę za energię elektryczną – 250 zł, wodę – 240 zł, internet – 50 zł. Wymienił również zobowiązania wobec banków i instytucji finansowych. W piśmie z 27 czerwca 2016 r. Skarżący wskazał okoliczności, w jakich utracił własność gospodarstwa rolnego. Przedstawił również decyzję Wójta Gminy P. z [...] czerwca 2016 r. o przyznaniu zasiłku okresowego oraz decyzję z [...] marca 2016 r. orzekającą o uznaniu Skarżącego za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "p.p.s.a." - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa. Treść i warunki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym określa art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na obecnym etapie postępowania na wysokość obciążeń finansowych do poniesienia których Skarżący byłby zobowiązany składają się wpis od skargi (200 zł) oraz ewentualne wynagrodzenie dla profesjonalnego pełnomocnika. Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności należało uznać, iż sytuacja materialna Skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Ze złożonego oświadczenia wynika, iż Skarżący pozostaje osobą bezrobotną i nie otrzymuje zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem, również żona Skarżącego pozostaje bez pracy. Skarżący wychowuje troje dzieci. Jedynym wykazanym na formularzu PPF dochodem gospodarstwa domowego jest zasiłek rodzinny w wysokości 580 zł. Ponadto z przedstawionych dokumentów wynika, że w czerwcu 2016 r. Skarżący otrzymał zasiłek okresowy z uwagi na przejściowo trudną sytuację finansową spowodowaną bezrobociem w wysokości 105 zł. Zasiłek będzie wypłacany w okresie trzech miesięcy. W ocenie rozpoznającego wniosek referendarza sądowego wykazany dochód pozwala wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych rodziny i Skarżący nie jest w stanie wygospodarować środków pieniężnych na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Skarżący nie posiada oszczędności oraz majątku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.