V SA/Wa 66/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") zawarła we wniesionej na ww. decyzję skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącego i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącego. Wskazał, że w 2014 roku z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej skarżący poniósł stratę w wysokości 65.495,98 zł. Jednocześnie wysokość nałożonej na niego kary pieniężnej wynosi 12.000 zł. Dodał, iż brak wstrzymania ww. decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, iż skarżący będzie zmuszony zamknąć prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, co w istocie rzeczy doprowadzić może do niewypłacalności skarżącego. W ocenie pełnomocnika przedmiotowy wniosek uzasadnia również fakt, iż przeciwko skarżącemu prowadzone są również inne postępowania dotyczące kar pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W przedmiotowej sprawie podane przez stronę skarżącą twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, skarżąca spółka, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Pełnomocnik jedynie ogólnikowo stwierdził, iż istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącego i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącego oraz, że skarżący będzie zmuszony zamknąć prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, co w istocie rzeczy doprowadzić może do jego niewypłacalności. Skarżąca spółka nie przedstawiła ani swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych, jakie miałoby dla jej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji, co skutkować musi brakiem możliwości weryfikacji twierdzeń pełnomocnika. Wskazano jedynie na poniesienie straty w wysokości 65.495,98 zł, którą odnotowano w 2014 roku, ta informacja nie posiada jednak wielkiej wagi w świetle okoliczności złożenia skargi w końcu 2016 r. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji, nie zaś poszukiwanie dodatkowych faktów przemawiających za jego zastosowaniem. Wobec tego, skoro Skarżąca nie wykazała, że zachodzą okoliczności umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.