V SA/Wa 667/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Powiatu S. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2011 rok p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Powiat S., dalej: Powiat" lub "Skarżący" w skardze na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z [...] stycznia 2017r. w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011, w wysokości 279 062 zł, zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. We wniosku wskazano, że Powiat nie dysponuje, bez przesunięć budżetowych, stosowną rezerwą na pokrycie żądanej do zwrotu kwoty, bez uszczerbku dla innych ustawowo realizowanych zadań. Podniósł, że ograniczenie finansowania zadań Powiatu z tego wynikłe, spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji pozwoli natomiast na ponowną analizę budżetu i dokonanie stosownych przesunięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że Sąd rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku niedopuszczalne. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca na poparcie swojego wniosku nie przedstawiła wyczerpujących argumentów, ani nawet żadnego dokumentu odnoszącego się do sytuacji, w jakiej się znajduje. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10). Sąd rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. W ocenie Sądu zabrakło jakiejkolwiek argumentacji popartej dowodami w postaci dokumentów odzwierciedlających sytuację majątkową strony skarżącej. Sąd zauważa, że organ odniósł się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w odpowiedzi na skargę wskazując, że Skarżący nie przedstawił dostatecznych argumentów na jego poparcie. Na podstawie posiadanych informacji organ administracji opisał sytuację finansową Powiatu i przedstawił pogląd, że stan majątkowy nie wskazuje, że wykonanie decyzji doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudnych do odwrócenia skutki. Organ administracji wskazał, że ze sprawozdań z wykonania planu dochodów budżetowych i z wykonania planu wydatków budżetowych za 2016 r. Powiatu wynika, że dochody ogółem zostały wykonane w wysokości 52.924.921,19 zł (105,0% dochodów wykonanych w 2015 r.). Wykonane dochody ogółem stanowiły 100,4% planowanych dochodów ogółem. Poziom wydatków ogółem wykonanych przez Powiat w 2016 r. wyniósł 52.479.457,10 zł (116,3% wydatków wykonanych w 2015 r.). Wydatki majątkowe w 2016 r. wyniosły 16.503.206,60 zł (148,1% wydatków majątkowych wykonanych w 2015 r.), natomiast wydatki bieżące 35.976.250,50 zł (105,9% wydatków bieżących z 2015 r.). Wydatki ogółem wykonano w 96,3% planu, natomiast wydatki majątkowe w 98,9% planu, a wydatki bieżące w 95,2% planu. W roku 2016 Powiat zamknął swój budżet nadwyżką w kwocie 445.464,09 zł, przy planowanym deficycie w wysokości 1.761.222,00 zł. Stan zobowiązań według tytułów dłużnych w 2016 r. wyniósł 4.300.000 zł. Kwota zobowiązań w 2016 r. wynikała z tytułu długoterminowych kredytów i pożyczek. Ze sprawozdań z wykonania planu dochodów budżetowych i z wykonania planu wydatków budżetowych za styczeń 2017 r. wynika, że na 2017 r. zaplanowano dochody ogółem w wysokości 64.273.334,00 zł, a więc na poziomie znacznie wyższym niż w 2016 r. (wzrost o 21,4% w stosunku do dochodów ogółem wykonanych w 2016 r.). Realizacja za styczeń 2017 zaplanowanych na 2017 r. dochodów ogółem wynosi 12,8%. Na 2017 r. Powiat zaplanował wydatki ogółem w wysokości 61.973.334,00 zł. tj. wyższe o 18,1% od wydatków ogółem wykonanych w 2016 r. Zaplanowane na 2017 r. wydatki na inwestycje w wysokości 23.427.252,00 zł stanowią 142 % wydatków inwestycyjnych wykonanych w 2016 r. Zaplanowane na 2017 r. wydatki bieżące wynoszą 38.546.082,00 zł i są wyższe od wydatków bieżących wykonanych w 2016 r. o 7,1%. Na 2017 r. Powiat zaplanował nadwyżkę budżetową w wysokości 2.300.000,00 zł. Sprawozdania za styczeń 2017 r. wskazują, iż wynik budżetu stanowi nadwyżkę w kwocie 5.493.622,54 zł. Do oceny kondycji finansowej jednostki samorządu terytorialnego, wykorzystywany jest tzw. wynik operacyjny obliczany jako różnica między dochodami bieżącymi, a wydatkami bieżącymi, który w przypadku osiągania wartości dodatnich stanowi nadwyżkę operacyjną (odpowiednio deficyt operacyjny w przypadku ujemnego wyniku operacyjnego). Organ administracji wskazał, że sprawozdanie Powiatu z wykonania planu dochodów budżetowych oraz sprawozdanie z wykonania planu wydatków budżetowych od początku 2017 r. do dnia 31 stycznia 2017 r. wykazuje wynik operacyjny stanowiący nadwyżkę w wysokości 2.490.622,54 zł, przy planowanej na 2017 r. nadwyżce 6.592.910,00 zł. Według sprawozdania za 2016 r. różnica między dochodami bieżącymi, a wydatkami bieżącymi stanowiła nadwyżkę w kwocie 8.162.866,40 zł, przy zaplanowanej na 2016 r. nadwyżce w kwocie 5.467.299,00 zł. Nie bez znaczenia pozostaje, że udział podlegającej zwrotowi do budżetu państwa kwoty 279.062,00 zł z tytułu nienależnie otrzymanej części oświatowej subwencji ogólnej z 2011 r. w wykonanych na 2016 r. dochodach jednostki ogółem wynosi 0,53%, a w dochodach planowanych na 2017 r. jedynie 0,43%. Zwrot nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej stanowi wydatek budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Udział kwoty zwrotu w wydatkach na 2016 r. stanowiłby 0,53%, zaś w planowanych wydatkach na 2017 r. tylko 0,45%. W świetle powyższego oraz mając na uwadze wskazane wyżej dane budżetowe, w ocenie Sądu wykonanie przez stronę skarżącą decyzji nakazującej zwrot nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 w wysokości 279.062 zł, nie spowoduje znaczących zakłóceń w prowadzeniu gospodarko finansowej Powiatu, tym samym nie wystąpi niebezpieczeństwo wyrządzeni znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych. Należy też podkreślić, że obowiązek zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej jest zobowiązaniem o charakterze finansowym, a te z natury rzeczy nie mają charakteru nieodwracalnego. Ponadto zobowiązania wobec Skarbu Państwa powinny być traktowane w sposób priorytetowy i regulowane w pierwszej kolejności. Bez względu jednak na powyższe Sąd wskazuje, że to strona wnioskująca o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, powinna tak przedstawić swoją argumentację i załączyć dokumenty by Sąd mógł na tej podstawie zweryfikować, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. W niniejszej sprawie strona nie przestawiła żadnych dokumentów, mających wskazywać na takie zagrożenie. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.