V SA/Wa 669/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie W. sp. z o.o. w W., (dalej "Spółka, "Skarżąca"), zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniesiono, że w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny strony skarżącej. Na poparcie swego wniosku Skarżąca dołączyła do skargi dokumenty prezentujące bilans finansowy Spółki. Wśród nich znajduje się dokument zatytułowany "Rachunek zysków i strat", który zawiera w swej treści podsumowanie wyników finansowych Spółki w okresie od 3 lipca 2014 r. do 31 maja 2015 r. Zgodnie z zaprezentowanymi danymi w okresie tym Spółka poniosła stratę w wysokości 316.892,78 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne akty administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Ponadto podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy uznać należy, iż skarżąca nie przedstawiła Sądowi dokumentów i danych, które pozwalałyby zapoznać się z całokształtem jej sytuacji finansowej. W ocenie Sądu przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty nie świadczą o ryzyku utraty przez nią płynności finansowej. Przedmiotem zawisłego przed tutejszym Sądem sporu jest orzeczenie o legalności nałożenia na Stronę, decyzją Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, kary w wysokości 24.000 zł. Kwota ta nie wydaje się być znaczącą w stosunku do przychodu Spółki. Jeśli, jak wynika z Rachunku zysków i strat, Strona w okresie 11 miesięcy (od lipca 2014 r. do maja 2015 r.) uzyskała przychód w wysokości 1.930.240,45 zł, to trudno przyznać Skarżącej rację, iż zapłacenie 24 tysięcy złotych kary zachwieje płynnością finansową Spółki. Ponadto wskazać należy, że do skargi z dnia 26 lutego 2016 r. strona skarżąca nie załączyła dokumentów obrazujących aktualną sytuację majątkową spółki. Skarżąca załączyła jedynie dokumentację dotyczącą stanu finansowego spółki obejmującą okres od 3 lipca 2014 r. do 31 maja 2015 r. Należy również zaznaczyć, iż w orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych podnosi się, że rodzaj nałożonego obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. Stanowisko takie zostało przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt. GZ 138/04, w którym dodatkowo wskazano, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z kolei w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 2001/11, NSA zauważył, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Z powyższego zaś wynika, iż nie można wywodzić potrzeby udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyłącznie z faktu istnienia po stronie skarżącego zobowiązania, powstałego wskutek wydania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.