V SA/Wa 675/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Michał Sowiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. T. w imieniu której działa kurator V. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowa nadania statusu uchodźcy i odmowa udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany p o s t a n a w i a: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu [...] lutego 2012r. M. T. w imieniu której działa kurator V.I., dalej "skarżąca" złożyła skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2012 wydaną w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Reprezentujący skarżącą kurator uzasadniając wniosek wskazał, że wydalenie do kraju pochodzenia może sprowadzić na skarżącą oraz jej dziecko realne niebezpieczeństwo poddania przez władze r. oraz podmioty działające za ich milczącym przyzwoleniem represjom, ze względu na pozostawanie skarżącej w związku z K. I., który jest członkiem rodziny byłych b. c.. Wskazał również, że wydalenie z kraju uniemożliwi wzięcie udziału w postępowaniu przed sądem i może spowodować niemożność wykonania wyroku sądu, ponieważ skarżąca nie będzie w wyniku wydalenia pozostawać pod opieką oraz jurysdykcją Państwa Polskiego i będzie przebywać na obszarze państwa, w którym doświadczała prześladowań. Po powrocie do R. władze tego kraju mogą nie dopuścić do ponownego wyjazdu skarżącej do Polski, co pozbawiłoby ją prawa do skutecznego poszukiwania ochrony przed prześladowaniami i naruszyłoby zasadę prawa do życia rodzinnego, poprzez trwałe rozłączenie z przebywającym w Polsce partnerem. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. reprezentujący skarżącą radca prawny podtrzymał wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazując, że powrót skarżącej i jej dziecka do kraju pochodzenia, gdzie przebywa jej matka, nie zapewni skarżącej realizacji prawa do życia w rodzinie. W związku z chorobą matki, skarżąca podczas pobytu w kraju pochodzenia, prawdopodobnie nie będzie mogła liczyć na jej pomoc i tylko pozostanie w Polsce razem z jej partnerem i ojcem jej dziecka zapewni realizacje tego prawa oraz umożliwi dziecku właściwy rozwój i warunki życia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a zatem wydanie przedmiotowego postanowienia zależy od uznania Sądu. Zaznaczyć przy tym należy, że obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania. Uwzględnione na tym etapie postępowania mogą zostać jednakże tylko te argumenty, które odnoszą się do zasadności złożonego wniosku. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołując orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006r., o sygn. akt II OZ 501/06 należy wyjaśnić, iż przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powyższym przepisie i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przymusowe opuszczenie terytorium Polski przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego uniemożliwiłoby skarżącej skorzystanie w pełnym zakresie z prawa do sądu, a w razie uwzględnienia skargi nie zostanie jej udzielona konwencyjna ochrona międzynarodowa. Tym samym wniosek strony został przez Sąd uwzględniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.