V SA/Wa 677/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 15 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez S. w W. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Spółdzielnia") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO") z [...] lutego 2018 r. znak [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z [...] września 2017 r. o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z [...] stycznia 2017 r. Strona zwróciła się o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 25.000 zł, pochodzącej ze zwolnienia z podatku od nieruchomości znajdującej się przy [...]. Do wniosku została dołączona faktura VAT Nr [...] z [...] grudnia 2016 r. na kwotę 25.000 zł netto. Środki z konta zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych zostały przekazane 29 grudnia 2016 r. Postanowieniem z [...] maja 2017 r. Prezydent m.st. Warszawy odmówił Skarżącej wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek został złożony z uchybieniem 30-dniowego terminu, jak również nie przedłożono informacji o uzyskanej pomocy de minimis udzielonej przez E. Sp. z o.o. W wyniku rozpoznania zażalenia, SKO orzeczeniem z [...] lipca 2017 r. znak [...] uchyliło w całości zaskarżone postanowienie, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem SKO Spółdzielnia złożyła przedmiotowy wniosek [...] stycznia 2017 r., a więc w terminie 30 dni od dokonania wydatku ze środków funduszu rehabilitacji, tj. 29 grudnia 2016 r. Wobec tego organ I instancji bezzasadnie uznał, iż wniosek ten został złożony po upływie określonego terminu. Ponadto przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organ nie wyjaśnił, czy faktycznie Spółdzielnia otrzymała pomoc od E. sp. z o.o., co niewątpliwie miałoby wpływ na rozstrzygnięcie wniosku. Postanowieniem z [...] września 2017 r. Prezydent m. st. Warszawy ponownie odmówił Spółdzielni wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 25.000 zł. W uzasadnieniu wskazał, iż z danych pozyskanych z Systemu Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej SUDOP monitorowanego przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, do którego dane są pobierane bezpośrednio z Systemu Rejestracji i Monitorowania Pomocy Publicznej SHRIMP wynika, że Spółdzielnia nie wykazała czterech przypadków pomocy de minimis udzielonej przez E. Sp. z o.o. na łączną kwotę 12.405,87 zł (2.968,53 euro). Wprawdzie Spółdzielnia wyjaśniła, że nie posiada zaświadczeń o tak otrzymanej pomocy de minimis i nie występowała o taką pomoc, jednakże co innego wynika z duplikatów zaświadczeń przedłożonych przez E. Sp. z o.o. W ocenie organu I instancji, wobec nieprzedłożenia kompletnych informacji o uzyskanej pomocy de minimis przez Spółdzielnię, odmowa wydania żądanego zaświadczenia o pomocy de minimis na kwotę 25.000 zł jest uzasadniona. W wyniku rozpoznania zażalenia SKO postanowieniem z [...] lutego 2018 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, uznając jego słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej "K.p.a." poprzez zaniechania zbadania, czy Spółdzielnia faktycznie występowała i uzyskała pomoc de minimis, wykazaną w zaświadczeniach przedłożonych przez podmiot trzeci, tj. spółkę pod firmą E. sp. z o.o.; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie przesłanek pominięcia twierdzeń Spółdzielni, iż nie występowała i nie uzyskała pomocy de minimis, wykazanej w zaświadczeniach przedłożonych przez ww. Spółkę. Zdaniem Skarżącej organ powinien był podjąć dodatkowe czynności w celu wyjaśnienia, czy E. sp. z o.o. rzeczywiście udzieliła pomocy de minimis Spółdzielni. W szczególności organ powinien wyjaśnić, czy Skarżąca otrzymała ww. zaświadczenia o pomocy de minimis i czy E. sp. z o.o. świadczyła jakiekolwiek usługi na rzecz Skarżącej. Spółdzielnia podniosła ponadto, iż organ nie wyjaśnił, dlaczego pominął stanowisko Skarżącej co do nieistnienia współpracy z E. Sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. z 2016 r. poz. 1808 ze zm.), podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Zgodnie z art. 37 ust. 5 powołanej ustawy, podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Z treści powołanych wyżej przepisów K.p.a. wynika, że wydanie zaświadczenia jest czynnością faktyczną; potwierdza wiedzę organu na temat określonego stanu faktycznego bądź prawnego. Zaświadczenie nie rozstrzyga w sprawie administracyjnej, a wniosek o wydanie zaświadczenia nie wszczyna postępowania jurysdykcyjnego. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych, zaś konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaświadczenia ma w istocie charakter fakultatywny i nie może polegać na dokonywaniu przez organ jakichkolwiek ocen (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z dn. 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 297/18). W rozpoznawanej sprawie, na podstawie danych zawartych w Systemie Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej monitorowanego przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, do którego dane są pobierane bezpośrednio z Systemu Rejestracji i Monitorowania Pomocy Publicznej SHRIMP organ ustalił, że wnosząc o wydanie zaświadczenia, Skarżąca nie wykazała czterech przypadków pomocy de minimis udzielonej przez E. Sp. z o.o. na łączną kwotę 12.405,87 zł (2.968,53 euro). Skarżąca stwierdziła, że nie posiada zaświadczeń o tak otrzymanej pomocy de minimis i nie występowała o taką pomoc, przeczą temu jednak duplikaty zaświadczeń przedłożone przez E. Sp. z o.o. Zdaniem Sądu wyjaśnienie tej kwestii wykracza poza ramy postępowania w sprawie wydania zaświadczenia. Jak to wskazano wyżej, postępowanie o wydanie zaświadczenia, zakończone zaskarżonym postanowieniem, może odnosić się jedynie do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ dokumentów. Natomiast z dokumentów będących w posiadaniu organu w rozpoznawanej sprawie wynika, że Skarżąca nie wykazała czterech przypadków pomocy de minimis udzielonej przez E. Sp. z o.o. na łączną kwotę 12.405,87 zł (2.968,53 euro). W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, odmowa wydania żądanego zaświadczenia jest uzasadniona. Zawarte w skardze zarzuty w zakresie nieprzeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy E. sp. z o.o. rzeczywiście udzieliła Skarżącej pomocy de minimis, a także czy świadczyła jakiekolwiek usługi na Jej rzecz, nie zasługują zatem na uwzględnienie. Ze wskazanych wyżej powodów w sprawie nie doszło również do naruszenia powołanych w skardze przepisów K.p.a. W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że brak podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.