V SA/Wa 690/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: sędzia WSA Beata Krajewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G., G. L. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesianie postanawia: - odrzucić skargę G. L. Skargą z dnia 12 lutego 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) W.G. oraz G. L. zaskarżyli decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] listopada 2013 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z [...] lipca 2009 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie. Decyzją z [...] lipca 2009 r., której nieważność organy stwierdziły, przyznano W. G. pomoc na zalesianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.: Skarga G. L. podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jest to przepis ogólny, który doznaje doprecyzowania poprzez regulacje art. 32 i art. 33 p.p.s.a. W myśl pierwszego przepisu stronami, w wąskim rozumieniu tego pojęcia, w postępowaniu sądowoadministracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 33 p.p.s.a. w postępowaniu mogą brać udział uczestnicy na prawach strony (§ 1) oraz pozostali uczestnicy (§ 2). Obie kategorie uczestników postępowania należy traktować tak jak strony w szerokim rozumieniu stosownie do art. 12 p.p.s.a. Uczestnikiem na prawach strony jest osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego (§ 1). Natomiast osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 p.p.s.a., w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności, może zgłosić udział w postępowaniu w charakterze uczestnika (§ 2). Różnica w uprawnieniach powyższych uczestników dotyczy sposobu dopuszczenia do udziału w postępowaniu, w stosunku do uczestników na prawach strony - następuje to z mocy prawa, wobec pozostałych uczestników - na wniosek i po wydaniu przez sąd postanowienia o dopuszczeniu do udziału w sprawie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznanie pomocy na zalesianie zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] października 2013 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania organ skierował do W. G. Decyzja, której nieważność stwierdzono, została wydana na skutek wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie złożonego przez W. G., aczkolwiek pod wnioskiem podpisała się również G. L. Należy jednak zwrócić uwagę, że pisma wydawane w toku postępowania o przyznanie płatności były kierowane do W. G. W. G. złożył również zmiany do wniosku. Decyzją z [...] lipca 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. przyznał W. G. pomoc na zalesianie, a po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej płatność skierował do niego decyzję stwierdzającą nieważność. W. G. złożył również odwołanie od decyzji organu I instancji, a następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. W tych okolicznościach uznać trzeba, że w świetle art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. brak legitymacji skargowej G. L. w niniejszej sprawie jest oczywisty. G. L. nie wykazała bowiem, by miała interes prawny w sprawie nierozstrzygającej o jej uprawnieniach lub obowiązkach, dotyczącej W. G. Brak interesu prawnego powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezależnie od rozstrzygnięcia o braku legitymacji skargowej G. L., nadmienić należy, że odrzucenie skargi stanowi jedynie akt procesowy, nie rozstrzygający merytorycznie sprawy sądowej zainicjowanej skargą skarżącego W. G. posiadającego przymiot strony (skargą skutecznie wniesioną). Innymi słowy fakt odrzucenia skargi jednego ze skarżących ani nie wpływa na możliwość rozpatrzenia skargi drugiego skarżącego, ani na wynik tego rozstrzygnięcia. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił odrzucić skargę G. L.