V SA/Wa 691/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2020 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu oddala skargę Przedmiotem skargi, wniesionej przez S. G. (dalej "Skarżąca", "Strona") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej "SKO w Warszawie", "organ odwoławczy") z [...] lutego 2019 r. sygn. [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej "organ I instancji") z [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z [...] września 2013 r., uzupełnionym 8 października 2013 r., Skarżąca prowadząca Centrum Ruchu i Integracji Sensorycznej w W. wystąpiła do Prezydenta [...] o udzielenie dotacji na 2014 rok. Wniosek został uwzględniony i łącznie objęto dotacją w 2014 roku 299 uczniów. Dotacja została wypłacona na każdego ucznia wykazanego w miesięcznych informacjach w wysokości [...] zł. W wyniku kontroli przeprowadzonej [...] grudnia 2014 r. ustalono, że ww. Poradnia wpisana została do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez [...] pod nr [...] i zgodnie ze statutem może realizować zadania poprzez wczesne wspomaganie rozwoju dziecka. Ustalono, że Centrum Ruchu i Integracji Sensorycznej pobierało w 2014 roku dotację z tytułu prowadzenia zajęć wczesnego wspomagania rozwoju, pomimo tego, że w Poradni nie był powołany zespół wczesnego wspomagania rozwoju, którego obowiązek powołania wynika z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 października 2013 r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci. W Poradni nie były realizowane zadania takiego zespołu, finansowane w ramach dotacji na wczesne wspomaganie rozwoju, w tym, m.in. ustalenie na podstawie opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, kierunków i harmonogramu działań w zakresie wczesnego wspomagania i wsparcia rodziny dziecka, opracowanie i realizowanie z dzieckiem i jego rodziną indywidualnych programów wczesnego wspomagania odrębnie dla każdego dziecka, dokonywanie oceny postępów dziecka, planowanie dalszych działań w zakresie wczesnego wspomagania oraz szczegółowe dokumentowanie działań w ramach indywidualnego programu wczesnego wspomagania. Do dotacji wykazywane były wszystkie dzieci objęte opieką w Poradni, z których jedynie troje posiadało opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, przy czym zajęcia prowadzone z tymi dziećmi nie były realizowane zgodnie z przepisami rozporządzenia, w związku z brakiem w Poradni zespołu wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Dla dzieci nie były opracowane indywidualne programy wczesnego wspomagania. Pismem z [...] lutego 2015 r. Skarżąca wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli. Organ odniósł się do tych zastrzeżeń w piśmie z [...] marca 2015 r. Następnie pismem z [...] czerwca 2015 r. poinformowano Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu dotacji pobranej w 2014 r. w nadmiernej wysokości na uczniów objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju dziecka w Centrum Ruchu i Integracji Sensorycznej w wysokości [...] zł. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Prezydent [...] zobowiązał Skarżącą do zwrotu dotacji pobranej w 2014 roku w nadmiernej wysokości na uczniów objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju dziecka w Centrum Ruchu i Integracji Sensorycznej z siedzibą przy ul. [...][...] lok. [...] w W. w wysokości [...] zł. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Skarżąca wniosła odwołanie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek złożonego odwołania SKO w Warszawie decyzją z [...] lutego 2019 r. sygn. [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji, uznając jej słuszność i prawidłowość zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że w informacjach o faktycznej liczbie uczniów Skarżąca wykazywała wszystkich uczniów uczęszczających do Poradni. Do przedmiotowej dotacji wykazała również dziecko pomimo wydanej opinii o braku potrzeby wczesnego wspomagania rozwoju. Tylko troje uczniów posiadało opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Jednakże pomimo posiadania tych opinii nie został powołany zespół wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, którego obowiązek utworzenia wynika z zapisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 października 2013 r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci (obowiązujące w 2014 r.). Z § 2 tego rozporządzenia wynika, że wczesne wspomaganie może być organizowane w przedszkolu i w szkole podstawowej, w tym w specjalnych, w innych formach wychowania przedszkolnego, w ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, oraz w publicznej i niepublicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, jeżeli mają one możliwość realizacji wskazań zawartych w opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, w szczególności dysponują środkami dydaktycznymi i sprzętem, niezbędnymi do prowadzenia wczesnego wspomagania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawowym dokumentem zawierającym diagnozę, jak również zalecenia do pracy z dzieckiem jest opinia o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka i oznacza to, że tylko dzieciom z taką opinią może być świadczony taki rodzaj pomocy. Zapisanie dziecka na zajęcia wczesnego wspomagania rozwoju oznacza objęcie go kompleksową opieką, prowadzoną w sposób skoordynowany, dostosowaną do aktualnych potrzeb dziecka. Obecność specjalistów w placówce nie oznacza, że działa tam zespół. Dlatego też, w ocenie SKO w W., zasadnie uznano, że w sprawie zaistniały przesłanki do zwrotu dotacji udzielonej za 2014 rok. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej "k.p.a.") w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż organ I instancji prawidłowo oraz wyczerpująco przeprowadził postępowanie dowodowe i niedokonanie przez organ II instancji faktycznej oceny koherentności prowadzonego postępowania dowodowego, w tym niezebrania w sprawie dowodów ograniczając się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyłącznie do oceny uprzednio zebranego, niewyczerpującego materiału dowodowego, jak również dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób tendencyjny i wybiórczy oraz niewyprowadzenie z niego oczywistych wniosków. b) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 33 § 2 k.p.a., poprzez uniemożliwienie Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego stadium co naruszyło w sposób rażący przysługujące mu prawo do obrony, polegające na kierowaniu korespondenci (zawiadomienia o wszczęciu postępowania i jego zakończeniu, decyzji organu I instancji) bezpośrednio na jego adres, nie zaś na adres prawidłowo ustanowionego w sprawie pełnomocnika, w sytuacji w której ewentualne braki w zakresie wykazania pełnomocnictwa, w tym jego zakresu stanowią braki formalne i podlegają uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. i tym samym węższe umocowanie wynikające z dokumentu pełnomocnictwa znajdującego się w aktach sprawy winno zostać uprzednio uzupełnione w niniejszym trybie co jednak nie nastąpiło. c) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 44 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., poprzez bezkrytyczne przyjęcie oraz brak uzasadnienia kwestii, że niniejszej sprawie nastąpiły przesłanki przemawiające za zastosowaniem tzw. doręczenia w trybie doręczenia zastępczego pisma z 26 sierpnia 2015 r. informującego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów w sytuacji w której w strona działała poprzez profesjonalnego pełnomocnika i to jemu winna być doręczana wszelka korespondencja w przedmiotowej sprawie. d) art. 15 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania, a ponadto poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania nakazującej organowi odwoławczemu ponowne rozpoznanie całej sprawy oraz merytoryczne, własne odniesienie się do wszystkich twierdzeń strony wnoszącej odwołanie, polegający na zaniechaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. merytorycznego rozpoznania sprawy i tym samym powtórzenie w całości argumentacji wynikającej z decyzji organu I instancji. e) art. 80 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego i niewskazanie wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w tym w szczególności przedstawionych kontrolerom dokumentom prawno-organizacyjnych placówki powoływanych w odwołaniu przez Skarżącą, jak również m.in. niewskazaniu danych personalnych dziecka posiadającego w okresie styczeń-listopad 2014 r. opinię o braku potrzeby wspomagania rozwoju. f) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji w przedmiocie zobowiązania do zwrotu przez Skarżącą dotacji pobranej w nadmiernej wysokości pomimo nieprzeprowadzenia przez organ II instancji samodzielnych merytorycznych rozważań nad materialnoprawnym aspektem sprawy oraz niepodjęcia rozważań co do jej istoty. g) art. 6, art. 7 oraz art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób opieszały oraz niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji dopiero po przeszło 39 miesiącach (ponad 3 latach) od wniesienia przez Skarżącą odwołania od decyzji organu I instancji. 2) jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) niezastosowanie się przez organy I i II instancji do wskazań zawartych w uchwale Rady Miasta [...] z dnia 10 lipca 2009 r., nr [...], w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, szkół i placówek oświatowych prowadzonych na terenie [...] przez inne niż [...] osób prawnych i osób fizycznych prowadzących inne formy wychowania przedszkolnego, a także trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania (Dz. U. Woj. Maz. Nr 132, oz. 3949 ze zm.; "Uchwała"), jak również naruszenie art. 7 Konstytucji RP, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na niezgodnym z Uchwałą przedmiotem kontroli przeprowadzonej u Skarżącej, gdyż: - przedmiotem kontroli winna być jedynie kwestia prawidłowości sporządzania informacji o faktycznej liczbie dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju u Skarżącego, a tymczasem sprawdzenie faktycznej zgodności ze stanem faktycznym liczby uczniów wykazanych w określonej Uchwałą dokumentacji oraz prawidłowości wykorzystania dotacji mogło być przedmiotem jedynie odrębnej kontroli wszczętej na postawie osobnego zawiadomienia o zamiarze jej przeprowadzenia. - kontrolujący w sposób samodzielny zakreślili sobie zakres kontroli do zbadania faktycznej liczby dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju u Skarżącego poprzez jego samowolne rozszerzenie wykraczające poza ramy wskazane w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli, w sposób niezgodny z zakresem przyznanej kompetencji. b) art. 71b ust. 2a ustawy o systemie oświaty w zw. z § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 października 2013 r. w sprawie organizowania wczesnego rozwoju dzieci, poprzez ustalenie przez organy obu instancji jakoby warunkiem realizacji zajęć wczesnego wspomagania miał być obowiązek powołania zespołu wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, jak również stwierdzenie, iż rzeczony zespół winien być powołany w sposób dalece sformalizowany, w sytuacji w której wskazane przepisy w sposób wyraźny nie wprowadzają takiego obowiązku, a nadto nie regulują kwestii formalnego powołania zespołu co jednoznacznie winno wskazywać na fakt, iż już samo dysponowanie specjalistami wymienionymi w § 3 ust. 2 Rozporządzenia rozumieć można jako nieformalne i dorozumiane ukonstytuowanie się takiego zespołu, bowiem brak jest uregulowania prawnego dotyczącego tej kwestii. Powyższe zarzuty Skarżąca rozwinęła w motywach skargi powołując swoją argumentację. W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Zaznaczenia także wymaga, że wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na objęcie Warszawy strefą czerwoną z tytułu panującej pandemii i wydanie zarządzenia nr 39 z dnia 16 października 2020 r. przez Prezesa NSA oraz zarządzenia nr 21 z dnia 16 października 2020 r. przez Prezesa WSA w Warszawie o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej w trybie posiedzeń niejawnych, sprawę przekazano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w oparciu o ww. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd kontrola we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontrolowane decyzje organów obu instancji obszernie i wszechstronnie przedstawiły okoliczności wskazujące na naruszenie przez Skarżącą wskazanych przepisów prawa, które w konsekwencji spowodowały wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu, organy przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z obowiązującymi przepisami, w sposób rzetelny ustaliły stan faktyczny sprawy, a zgromadzone dowody oceniły w sposób prawidłowy. Podkreślenia wymaga przy tym, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (patrz: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09 ; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl). Zatem oceniając stan faktyczny sprawy przyjęty przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przedstawiony w części historycznej uzasadnienia, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. W konsekwencji ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. W sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r., poz. 256 z p.zm.; dalej: u.s.o.), jak również przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013, poz. 885 z p.zm.; dalej: u.f.p), a także Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 października 2013 r. w sprawie organizowania wczesnego rozwoju dzieci (Dz. U. z 2013 r., poz. 1257) – wszystkie przepisy w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym dotacją - oraz ustawy zdnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 z p.zm.; dalej k.p.a.) Przedmiotowa dotacja została przyznana na rok 2014. Tym samym sposób jej wydatkowania podlegał zapisom uchwały Rady [...] z dnia 10 lipca 2009 roku, nr [...], w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, szkół i placówek oświatowych prowadzonych na terenie [...] przez inne niż [...] osoby prawne i osoby fizyczne oraz dla, innych niż [...], osób prawnych i osób fizycznych prowadzących inne formy wychowania przedszkolnego, a także trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania (Dz. U. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3949 ze zm.). W myśl art. 90 ust. 1a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - w brzmieniu obowiązującym w 2014 roku - niepubliczne przedszkola, inne formy wychowania przedszkolnego, szkoły podstawowe oraz ośrodki, o których mowa w art. 2 pkt 5, a także niepubliczne poradnie psychologiczno-pedagogiczne, które - zgodnie z art. 71b ust. 2a u.s.o. - prowadzą wczesne wspomaganie rozwoju dziecka, otrzymują dotację z budżetu odpowiednio gminy lub powiatu w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na jedno dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego, pod warunkiem że osoba prowadząca przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę, ośrodek lub poradnię poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę dzieci, które mają być objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji. Ponadto – w myśl z art. 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. W myśl art. 90 ust. 1 u.s.o., niepubliczne przedszkola, w tym specjalne, szkoły podstawowe i gimnazja, w tym z oddziałami integracyjnymi, z wyjątkiem szkół podstawowych specjalnych i gimnazjów specjalnych oraz szkół podstawowych artystycznych, otrzymują dotacje z budżetu gminy. Zgodnie z ust. 2b cyt. przepisu dotacje dla niepublicznych przedszkoli przysługują na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż 75% ustalonych w budżecie danej gminy wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych w przeliczeniu na jednego ucznia, z tym że na ucznia niepełnosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na niepełnosprawnego ucznia przedszkola i oddziału przedszkolnego w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej przez jednostkę samorządu terytorialnego - pod warunkiem, że osoba prowadząca niepubliczne przedszkole poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji. Dotacje są przekazywane w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca na rachunek bankowy szkoły lub placówki (art. 90 ust. 3c ustawy o systemie oświaty). Stosownie do art. 90 ust. 3d u.s.o. dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki (art. 90 ust. 3d pkt 1). Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 124 ust. 3 pkt 1 u.f.p., pojęcie wydatków bieżących obejmuje między innymi wynagrodzenia i uposażenia osób zatrudnionych w państwowych jednostkach budżetowych oraz składki naliczane od tych wynagrodzeń i uposażeń. W myśl art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty tryb udzielania i rozliczania dotacji ustala organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji i zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji oraz w rozliczeniu wykorzystania dotacji. Odnośnie trybu udzielania i rozliczania dotacji wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne, np. w wyroku z dnia 8 marca 2017 r. (w sprawie o sygn. akt II GSK 1841/15, dostępny tamże), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podstawą do przeprowadzenia kontroli jest zarówno ustawa o systemie oświaty, jak i wskazywane przez organy uchwały rady miasta. NSA wskazał, iż od daty wejścia w życie ustawy zmieniającej ustawę o systemie oświaty, tj. od dnia 22 kwietnia 2009 r. organy były uprawnione do kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji przyznanych szkołom i placówkom z budżetów tych jednostek, na podstawie przepisów u.s.o., niezależnie od treści podjętych uchwał rady gminy lub ich braku co do zasad kontroli. Dokonując analizy zaskarżonej decyzji należy uznać, że organ prawidłowo ustalił, iż do dotacji wykazywane były wszystkie dzieci objęte opieką w Poradni Skarżącej, z których jedynie troje posiadało opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, przy czym zajęcia prowadzone z tymi dziećmi nie były realizowane zgodnie z przepisami rozporządzenia, w związku z brakiem w Poradni Skarżącej zespołu wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Dla dzieci nie były opracowane indywidualne programy wczesnego wspomagania. Pomimo tego, że dzieci posiadające opinie brały udział w zajęciach z logopedą, czy zajęciach z zakresu integracji sensorycznej, w ocenie organu nie można było tego uznać za objęcie ich specjalistyczną pomocą w ramach indywidualnego opracowanego programu wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. W ocenie Sądu należy podzielić to stanowisko. Jak już wspomniano, z art. 90 ust. 3e u.s.o. wynika, że kontrolujący ma prawo wstępu do szkół i placówek oraz wglądu do prowadzonej przez nie dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania. Organy wskazały, że w przypadku realizacji wczesnego wspomagania rozwoju, podstawowym dokumentem powinna być opinia o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a zatem dokumentacja organizacyjna prowadzona w związku z realizacją zajęć wczesnego wspomagania rozwoju, oprócz opinii powinna obejmować opracowany indywidualnie dla każdego dziecka program wczesnego wspomagania oraz dzienniki zajęć, które powinny dokumentować przebieg zajęć realizowanych w wymiarze 4 do 8 godzin w miesiącu. Jednakże dokumentacja przedstawiona w trakcie kontroli nie spełniała powyższych wymogów. Skarżąca w toku postępowania - odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku powołania zespołu wczesnego wspomagania rozwoju – argumentowała, że w celu prowadzenia w placówce zajęć wczesnego wspomagania rozwoju dziecka nie jest konieczne powołanie zespołu wczesnego wspomagania rozwoju. Organy nie podzieliły takiego stanowiska wskazując, że zapisanie dziecka na zajęcia oznacza objęcie go kompleksową opieką dostosowaną do aktualnych potrzeb dziecka, co znaczy więcej niż zapisanie na zajęcia ze specjalistami. Sama obecność specjalistów nie oznacza, że został tam powołany zespół. Odnosząc się zaś do zarzutu błędu w ustaleniach stanu faktycznego w zakresie nieprawidłowości za okres październik - grudzień 2014 rok, organ pierwszej instancji podniósł, że w tym okresie wykazywane były do dotacji zarówno osoby posiadające opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju, jak też osoby, które nie dysponowały takim dokumentem. Ponadto w okresie styczeń-listopad 2014 rok wykazywana była również osoba, która posiadała opinię o braku potrzeby wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Organy po przeprowadzeniu postępowania ustaliły, że Skarżąca wnioskiem z dnia [...] września 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] października 2013 r. wystąpiła o udzielenie dotacji na 2014 rok. W terminie do 10 dnia każdego miesiąca, a za grudzień do 5 grudnia składała informację o faktycznej liczbie uczniów, według stanu na pierwszy dzień miesiąca, za który udzielana jest część dotacji przypadająca na dany miesiąc, wskazując liczbę uczniów objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, tj. w styczniu - 30 uczniów, w lutym - 32 uczniów, w marcu - 33 uczniów, w kwietniu - 34 uczniów, w maju - 40 uczniów, w czerwcu - 40, w lipcu - 19 uczniów, w sierpniu - 12 uczniów, we wrześniu - 40 uczniów, w październiku - 10 uczniów, w listopadzie - 5 uczniów i w grudniu - 4 uczniów. Łącznie objęto dotacją w 2014 roku 299 uczniów i dotacja została wypłacona na każdego ucznia wykazanego w miesięcznych informacjach w wysokości [...] zł. Jednakże - jak wynika z protokołu kontroli - w tych informacjach o faktycznej liczbie uczniów Strona skarżąca wykazywała wszystkich uczniów uczęszczających do Poradni. Nadto do dotacji zostało wykazane również dziecko pomimo wydanej opinii o braku potrzeby wczesnego wspomagania rozwoju. Tylko troje uczniów posiadało opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Dodatkowo - pomimo posiadania tych opinii - nie został powołany zespół wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, którego obowiązek utworzenia wskazały organy, powołując się na zapisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 października 2013 r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci (obowiązujące w 2014 roku ). Sąd - rozpoznając skargę - podziela zaprezentowane powyżej stanowisko organów. Z treści przytoczonych przepisów ustawy o systemie oświaty, a w szczególności § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 października 2013 r. w sprawie organizowania wczesnego rozwoju dzieci, jasno wynika, że wczesne wspomaganie może być organizowane w przedszkolu i w szkole podstawowej, w tym w specjalnych, w innych formach wychowania przedszkolnego, w ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, oraz w publicznej i niepublicznej poradni psychologiczno- pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, jeżeli mają one możliwość realizacji wskazań zawartych w opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, w szczególności dysponują środkami dydaktycznymi i sprzętem, niezbędnymi do prowadzenia wczesnego wspomagania. Podstawowym dokumentem zawierającym diagnozę, jak również zalecenia do pracy z dzieckiem jest opinia o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka i oznacza to, że tylko dzieciom z taką opinią może być świadczony taki rodzaj pomocy. Nie został również powołany zespół wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, którego obowiązek utworzenia wynika z treści cyt. rozporządzenia. Na podstawie opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka zespół wczesnego wspomagania rozwoju dziecka (powołany na podstawie § 3 rozporządzenia), zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia ustala kierunki i harmonogram działań w zakresie wczesnego wspomagania rozwoju, nawiązują współpracę z podmiotem leczniczym lub ośrodkiem pomocy społecznej, opracowuje i realizuje wspólnie z dzieckiem i jego rodziną indywidualny program wczesnego wspomagania, koordynuje działania specjalistów, analizuje skuteczność pomocy udzielanej dziecku i jego rodzinie, wprowadza zmiany w indywidualny programie wczesnego wspomagania rozwoju oraz planuje dalsze działania. Trzeba tym samym zgodzić się z organem, że samo dysponowanie środkami dydaktycznymi, sprzętem, jak również specjalistami, nie oznacza automatycznie, że w danej placówce został powołany zespół oraz że w stosunku do dziecka objętego wczesnym wspomaganiem rozwoju został m.in ustalony harmonogram działań, czy też indywidulany program wczesnego wspomagania rozwoju. Organy stwierdziły, że jakkolwiek podczas kontroli przedstawione zostały karty pacjenta (odnośnie dzieci, co do których wydana została opinia o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju), karty zajęć oraz karty dziecka, to fakt ten nie świadczy o sporządzeniu indywidualnych programów wczesnego wspomagania rozwoju dzieci, czy też dokumentacji działań prowadzonych w ramach indywidualnego programu. Reasumując powyższe rozważania w ocenie Sądu zarzut braku konieczności powołania zespołu wczesnego wspomagania rozwoju i dysponowania specjalistami przez placówkę jest bezzasadny. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, a mianowicie dot. niezgodności przedmiotu kontroli z uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia 10 lipca 2009 r. (wg Skarżącej przedmiotem kontroli była prawidłowość sporządzania informacji o faktycznej liczbie dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju w Centrum Ruchu i Integracji Sensorycznej, gdy tymczasem przedmiotem kontroli może być sprawdzenie zgodności ze stanem faktycznym liczby uczniów wykazanych w informacjach o których mowa w § 3 ust. 2 i 2a oraz § 4 ust. 2 uchwały, a także sprawdzenie prawidłowości wykorzystania dotacji), należy wskazać, iż w ocenie Sądu jest on bezzasadny. Organy wyjaśniły, iż tak sformułowany przedmiot kontroli, tj. "prawidłowość sporządzenia informacji o faktycznej liczbie dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju w Centrum Ruchu i Integracji Sensorycznej wykazanych do dotacji w okresie styczeń-grudzień 2014 r.", oznacza w rzeczywistości sprawdzenie zgodności ze stanem faktycznym liczby uczniów wykazanych w informacjach o faktycznej liczbie uczniów, co pokrywa się z zakresem kontroli, o którym mowa w § 7 ust. 1 pkt 1 załącznika do uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia 10 lipca 2009 r. Dodatkowo organ pierwszej instancji - uwzględniając zarzuty Skarżącej - zmienił protokół kontroli wskazując, iż przedmiotem kontroli było sprawdzenie zgodności ze stanem faktycznym liczby uczniów Centrum Ruchu i Integracji Sensorycznej, wykazanych w informacjach o faktycznej liczbie uczniów za miesiące styczeń-grudzień 2014 r. Sąd zbadał sprawę również pod kątem zgodności z przepisem art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej jako O.p.). Sąd stwierdza, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przedawnienia należności z tytułu dotacji bowiem pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji za 2014 r. rozpoczyna swój bieg od końca roku 2015 r. i upłynie z dniem 31 grudnia 2020 r. Zgodnie z art. 251 ust. 1 zdanie pierwsze u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku. Dotacja za 2014 r. podlegała zwrotowi do 31 stycznia 2015 r. Stosownie do art. 252 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem i pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1. Zgodnie z art. 252 ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p., odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem i następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Zgodnie z art. 60 pkt 1 u.f.p., środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie. Z kolei art. 61 ust. 1 pkt 2 u.f.p. stanowi, że organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej są w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego - wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa. Należy mieć też na uwadze treść powołanych na wstępie art. 252 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p. W myśl art. 67 tej ustawy do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu z przytoczonych regulacji wynika, że podlegające zwrotowi kwoty dotacji stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, a ich zwrot następuje w sposób ustawowo określony, zarówno co do formy i terminu zwrotu, jak i sposobu naliczania odsetek za zwłokę. Pogląd ten znajduje potwierdzenie zarówno w judykaturze, jak i w orzecznictwie gdzie przyjmuje się, że decyzja dotycząca zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny, bowiem zobowiązanie do zwrotu decyzji powstaje z mocy prawa (por. Ludmiła Lipiec – Warzecha. Komentarz do art. 169 ustawy o finansach publicznych: Komentarz wyd. ABC 2011 r., wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1748/07; dostępne tamże). W związku z powyższym do należności, których kwotę określa wydana w tym przedmiocie decyzja, ma odpowiednie zastosowanie art. 70 § 1 O.p. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] grudnia sierpnia 2015 r., a doręczona w dniu [...] grudnia 2015 r., tj. przed upływem terminu przedawnienia określonego w tym przepisie, który w odniesieniu do przedmiotowego zobowiązania, tj. zwrotu dotacji udzielonej w 2014 r. upływa z dniem 31 grudnia 2020 r. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd stwierdza, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach (art. 251 ust. 4). Od kwot dotacji zwróconych po terminach określonych w ust. 1-3 nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1-3 (art. 251 ust. 5). Obowiązkiem prowadzącego placówki oświatowe jest rzetelne dokumentowanie nie tylko faktu poniesienia wydatków, ale też okoliczności przeznaczenia wydatkowanych środków dotacji na realizację zadań prowadzonej placówki oświatowej w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Skarżąca była zobowiązana do dołożenia nadzwyczajnej staranności celem wiarygodnego udokumentowania zasadności otrzymanych środków z dotacji, jak również poniesionych przez siebie wydatków na cele zgodne z przeznaczeniem dotacji. Należy podkreślić, że ciężar udowodnienia prawidłowości otrzymania, jak również wydatkowania i rozliczenia dotacji spoczywa na beneficjencie. Jego rzeczą jest właściwe udokumentowanie faktów, poprzez przedłożenie dowodów je potwierdzających. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, wskazywanych w skardze, a odnoszących się do wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP. W ocenie Sądu - w świetle poczynionych wyżej rozważań - nie można zarzucić Kolegium wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a przede wszystkim ustawy o systemie oświaty. W ocenie Sądu organy w wyczerpujący sposób zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Sąd stwierdza, że w zaskarżonym orzeczeniu SKO wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności podnoszone przez Skarżącą w trakcie postępowania i w szerokim uzasadnieniu dokonała wszechstronnego wyjaśniania powodów podjęcia swego orzeczenia z odniesieniem się do argumentacji Skarżącej. Sąd nie uznał podnoszonych przez Skarżącą zarzutów odnośnie naruszenia przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny a nie swobodny, i w konsekwencji sformułowanie wniosków do z góry założonych tez przez organ I Instancji oraz organ II Instancji w następstwie czego organ I Instancji, a w ślad za nim organ II Instancji, wadliwie ustaliły stan faktyczny. Organ odwoławczy odniósł się bowiem wyczerpująco do argumentacji przedstawionej przez Stronę. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło też do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Należy podkreślić, że organ ocenił zarzuty Strony skarżącej względem postępowania dowodowego organu I instancji. Sąd rozpoznając zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. , gdzie Skarżąca podniosła brak doręczenia Stronie skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz informacji o jego zakończeniu, należy zgodzić się z organem, iż jest on niezasadny. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] czerwca 2015 r. zostało odebrane przez dorosłego domownika Skarżącej (męża) w dniu [...] czerwca 2015 r. , natomiast pismo z dnia [...] sierpnia 2015 r. informujące o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów zostało doręczone w trybie doręczenia zastępczego (art. 44 k.p.a.). Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 40 k.p.a. poprzez kierowanie korespondencji do Strony skarżącej zamiast do pełnomocnika, co w ocenie Skarżącej uniemożliwiało Stronie skarżącej należytą realizację prawa do obrony, również należy podzielić stanowisko organu, iż w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo, z którego wynika, iż Strona skarżąca udzieliła pełnomocnictwa adw. M.K. do reprezentowania ,,w sprawie rozpoznania zastrzeżeń, odwołań i skarg dotyczących protokołu kontroli ([...]) przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2014 r. w Centrum Ruchu i Integracji Sensorycznej działającym przy ul. [...][...] lok. [...] w W.". Prawidłowo zatem organ ocenił, że w cyt. pełnomocnictwie pełnomocnik nie miał umocowania do pełnego reprezentowania strony w postępowaniu, które nie dotyczyło kontroli sensu stricte, a było wszczęte odrębnym zawiadomieniem, które Skarżąca otrzymała. Dlatego też doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania i jego zakończeniu, jak również zaskarżona decyzja prawidłowo zostały wysłane Stronie skarżącej, a nie jej pełnomocnikowi. Należy przy tym wskazać, że nie można za zasadny uznać zarzut naruszenia przez organ art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie Skarżącej możliwości zaznajomienia się z całokształtem zebranych dowodów i materiałów, w następstwie czego Skarżąca nie miała możliwości zapoznania się przed wydaniem decyzji z treścią akt sprawy. W ocenie Sądu zaistnienie tego typu nieprawidłowości nie miało wpływu na wydanie decyzji dot. zwrotu, albowiem Strona wiedziała o prowadzonym postępowaniu kontrolnym, miała też informacje o prowadzonym postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że Strona skarżąca w przedmiotowym postępowaniu, tak przed organem I instancji jak i w postępowaniu odwoławczym, czynnie uczestniczyła. Podsumowując wskazać należy, że w ocenie Sądu - po przeanalizowaniu całości okoliczności niniejszej sprawy - należało stwierdzić, że organ orzekający prawidłowo ustalił, że Strona skarżąca nie dopełniła wszystkich wymagań prawnych odnośnie otrzymania dotacji, a zatem należało orzec o jej zwrocie w myśl cyt. przepisów ustawy o finansach publicznych. Organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia wystąpienia przesłanek zawartych w art. 252 u.f.p., nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a i art. 107 k.p.a Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, jak np. wskazanym w skardze art. 15 k.p.a., jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Strona skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11; dostępny tamże). Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.