V SA/Wa 70/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 3 czerwca 2016 r., wydanego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 70/16 w sprawie ze skargi K.M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 70/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K.M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie uznania zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione, z uwagi na fakt, iż sprawa ta nie należy do zakresu właściwości sądów administracyjnych. Pismem z dnia 27 czerwca 2016 r. K. M. wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 3 czerwca 2016 r., poprzez zamieszczenie w tym postanowieniu: - na podstawie art. 155 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosownej informacji dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie, o tym iż Komendant Główny Policji w Warszawie w postanowieniu wydanym w dniu [...] października 2015 r., sygn. akt. [...], utrzymującym w mocy zaskarżonym postanowienie organu I instancji błędnie pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; - na podstawie art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pouczenia przed jakimi organami, czy też Sądami skarżący może dochodzić swoich roszczeń; - informacji czy Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. miał w tym konkretnym postępowaniu prawo nadać klauzulę wykonalności Tytułowi Wykonawczemu o nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – zwanej dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Strona może żądać uzupełnienia wyroku (postanowienia) co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku (postanowienia), jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania, nie zaś, gdy w uzasadnieniu orzeczenia nie zamieszczono pewnych kwestii, które zdaniem strony mają istotne znaczenie. Wniosek o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia o kwestie i okoliczności podane przez stronę w istocie bowiem zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013 r., II GZ 476/13, lex nr. 1399304). W przedmiotowej sprawie Sąd w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2016 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia –w przypadku stwierdzenia niedopuszczalności skargi Sąd nie bada istoty sprawy, dlatego też w treści rozstrzygnięcia nie odniesiono się do przebiegu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie Tytułu Wykonawczego z dnia [...] lipca 2013 r. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Na marginesie zaś wskazać należy, iż przekazanie informacji właściwym organom o uchybieniach organu, który wydał zaskarżoną decyzję w trybie art. 155 p.p.s.a. zostało pozostawione przez ustawodawcę uznaniu Sądu orzekającego w sprawie i jest dokonywane w formie odrębnego postanowienia. Natomiast obowiązek udzielania stronie stosownych pouczeń zawarty w art. 6 p.p.s.a. dotyczy zaś wyłącznie czynności procesowych strony w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a nie jakichkolwiek działań, które skarżący może podejmować przed innymi organami lub sądami. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.