V SA/Wa 716/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymane wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu spłaty zobowiązania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. Sp. z o.o. w S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającą odroczenia terminu spłaty zobowiązania wynikającego z decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] czerwca 2016 r., w której określono kwotę przypadającą do zwrotu. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z treści art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wynika, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się bowiem do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295 – 296). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji (postanowień) unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy więc tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1534/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zwraca uwagę, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. W związku z powyższym należy wskazać, że wydając zaskarżoną decyzję organ dokonał jedynie oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki umożliwiające odroczenie terminu spłaty na okres 5 lat należności określonej decyzją Marszałka Województwa W. z dnia [...] czerwca 2016 r. W drodze decyzji Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] marca 2018 r. nie zostały nałożone na stronę skarżącą żadne obowiązki, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Decyzja ta nie nosi zatem znamion wykonalności, nie ma więc możliwości wstrzymania jej wykonania. W konsekwencji, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może być uwzględniony. Mając na uwadze ww. okoliczności, orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.