V SA/Wa 72/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA – Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. i Gminy M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części subwencji ogólnej p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w komparycji decyzję strona wniosła m.in. o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że jednorazowy zwrot wskazanej przez organ kwoty (1 313 783 zł) stanowi dla strony skarżącej bardzo duże obciążenie finansowe. Wyjaśniono, iż Gmina podlegała już podobnym decyzjom, co uniemożliwiło zrealizowanie koniecznych zadań publicznych oraz inwestycji. Gmina zaciągnęła kredyt, którego kwota musiałaby - w związku z przedmiotową decyzją - ulec powiększeniu. Podkreślono, że według zapisów wieloletniej prognozy finansowej w latach 2012 -2019 Gmina nie spełnia wskaźnika spłaty, o którym mowa w art. 243 ustawy o finansach publicznych, zatem przekracza maksymalny wskaźnik zadłużenia. Doliczenie do tego jednorazowej kwoty zwrotu subwencji jedynie pogorszy sytuację Gminy. Podkreślono, że w budżecie na 2012 r. nie znalazły miejsca niezbędne wydatki na remonty dróg, renowacje cennych zabytków, realizację zadań oświatowych oraz pomocy społecznej. Powyższe prowadzi do wzrostu obciążeń podatkowych mieszkańców Gminy. Obowiązek wykonania decyzji spowoduje konieczność dalszego ograniczenia niezbędnych, istotnych społecznie inwestycji, jak również inwestycji koniecznych dla utrzymania istniejącej infrastruktury. W dniu 14 lutego 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo Ministra Finansów z dnia 11 lutego 2013 r. informujące, iż na skutek wniosku skarżącej z 22 listopada 2012 r. decyzją Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] przedmiotowe zobowiązanie zostało rozłożone na 21 miesięcznych rat, płatnych od czerwca 2013 r. do lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Jak wskazał WSA w Białymstoku w postanowieniu z 3 sierpnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964) sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, powinien mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Oceniając wniosek strony, przy uwzględnieniu podniesionych w nim okoliczności, należało uznać, iż uprawdopodobniła ona, że wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania – również poprzez spłatę w systemie ratalnym - może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić może do znacznej szkody w postaci konieczności dalszego ograniczenia niezbędnych, istotnych społecznie inwestycji, jak również inwestycji koniecznych dla utrzymania istniejącej infrastruktury. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności oraz pełnione przez skarżącego zadania publiczne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.