V SA/Wa 720/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę. W dniu [...] czerwca 2013 r. pomiędzy T. Sp. z o.o. w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") a Województwem [...] - Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. została zawarta umowa o dofinansowanie projektu pn. "[...]" (nr [...]). Celem głównym projektu było wzmocnienie potencjału 133 [...] MSP ICT i kompetencji ich 200 pracowników (w tym min. 15% kobiet) w zakresie tworzenia oprogramowania. Zgodnie z § 2 ww. umowy o dofinansowanie projektu określono na kwotę nieprzekraczającą 1.884.860,00 zł. Okres realizacji projektu został zaplanowany od [...] czerwca 2013 r. do [...] marca 2015 r. W dniach [...]-[...] listopada 2013 r. w siedzibie Spółki przeprowadzono kontrolę planową. Na podstawie merytorycznych ustaleń Zespołu kontrolującego, utrwalonych w Informacji pokontrolnej z dnia [...] maja 2014 r., Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (dalej: "Dyrektor WUP" lub "organ I instancji") dokonał weryfikacji wniosków o płatność nr: [...], [...], [...], [...] oraz [...] i zakwestionował wydatki dotyczące między innymi kosztów zarządu, ujętych w kosztach pośrednich. Następnie, pismem z dnia [...] września 2014 r., organ I instancji wezwał Skarżącą do zwrotu m.in. kwoty 11.200 zł, z tytułu uznanych za niekwalifikowalne kosztów zarządu rozliczanych w kosztach pośrednich, natomiast pismem z dnia [...] października 2014 r. z tego samego tytułu wezwał do zwrotu m.in. kwoty 2.800 zł. Spółka nie zgodziła się z ustaleniami w ww. kwestii i nie dokonała zwrotu powyższych kwot oraz wymaganych odsetek. Dyrektor WUP wszczął więc z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego przez Spółkę dofinansowania wraz z należnymi odsetkami, liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Dyrektor WUP określił Skarżącej przypadająca do zwrotu kwotę nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania w łącznej wysokości 14.000,00 zł. Spółka wniosła odwołanie od tej decyzji do Ministra Rozwoju (dalej: "Minister" lub "organ odwoławczy"), który decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w projekcie w ramach kosztów pośrednich rozliczano koszty zarządu związane z umową zawartą w dniu [...] lutego 2013 r. przez Skarżącą z A.C. (na okres od dnia [...] lutego 2013 r. do dnia [...] grudnia 2014 r.). Przedmiotem umowy była realizacja usług z zakresu zarządzania w ramach projektów współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej w ramach EFS realizowanych przez Spółkę. Jednocześnie, w dniu [...] lutego 2013 r. Prezes Zarządu Spółki udzielił A.C. pełnomocnictwa do: składania oświadczeń woli i ofert, wniosków o dofinansowanie (w tym w przetargach oraz w postępowaniach zgodnie z ustawą Prawo Zamówień Publicznych), negocjowania, uczestnictwa w rokowaniach nad treścią dokumentów i umów, składania wszelkich zapytań, udzielania wszelkich wyjaśnień do treści złożonych dokumentów w tym ofert i/lub wniosków, wszelkich działań faktycznych i prawnych zmierzających do zawarcia umów handlowych, partnerskich, o współpracy i konsorcjalnych, w tym także umów w ramach dofinansowania z EFS w POKL 2007-2013 na warunkach według uznania pełnomocnika, zmiany, wypowiadania, rozwiązywania w imieniu Spółki wszelkich umów z osobami trzecimi, w tym także umów w ramach dofinansowania z EFS w POKL 2007-2013 na warunkach według uznania Pełnomocnika. Dalej Minister wyjaśnił, że koszty zarządu w projektach EFS są rozliczane w ramach kosztów pośrednich, rozumianych jako koszty administracyjne związane z funkcjonowaniem beneficjenta. W katalogu kosztów pośrednich wskazano m.in. koszty zarządu (koszty wynagrodzenia osób uprawnionych do reprezentowania jednostki, których zakresy czynności nie są przypisane wyłącznie do projektu, np. kierownik jednostki). Zgodnie z oświadczeniem Skarżącej głównym zadaniem A.C. (na podstawie zawartej umowy zlecenia i udzielonego pełnomocnictwa) było reprezentowanie Spółki we wszystkich działaniach dotyczących realizacji projektów wspófinansowanych z EFS, przy czym zadanie to nie jest związane bezpośrednio z kierowaniem konkretnym projektem. Koszty pośrednie mogą być rozliczane na dwa sposoby - ryczałtem (Podrozdział 4.4 pkt 3 lit. a Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL; dalej: "Wytyczne") lub na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, tj. bez stawki ryczałtowej, z pełnym udokumentowaniem wydatków (Podrozdział 4.4 pkt 3 lit. b Wytycznych). Skarżąca zdecydowała o rozliczaniu kosztów pośrednich na podstawie faktycznie poniesionych wydatków, zatem miała obowiązek pełnego udokumentowania kosztów pośrednich oraz spełnienia wymogów ogólnych i szczegółowych ich kwalifikowalności określonych w Wytycznych. Organ podkreślił, że pomimo pobierania wynagrodzenia w ramach kosztów zarządu w projekcie, A.C. nie podpisywała żadnych dokumentów z nim związanych. Zgodnie z jej oświadczeniem zajmowała się rozwiązywaniem problemów i doradztwem związanym z obszarem komunikacji interpersonalnej wewnętrznej i zewnętrznej. Jeśli pojawiał się problem z rekrutacją grupy docelowej pomagał zdiagnozować gdzie istnieje problem, czy ludziach zatrudnionych czy w otoczeniu biznesowym czy ze źle określonymi kryteriami rekrutacji. Pomagała rozwiązywać problemy na linii pracownik - pracownik, pracownik - uczestnik. Ponadto rekomendowała osoby do zatrudnienia w projektach. Nie sporządzała żadnych protokołów wykonania pracy, czynności i zadań. W ocenie Ministra nie został spełniony obowiązek udokumentowania kosztów pośrednich oraz spełnienia wymogów ogólnych i szczegółowych kwalifikowalności wydatków określonych przez Wytyczne. Skarżąca nie przedstawiła żadnych innych dokumentów, które mogłyby potwierdzać, że A.C. realizowała usługi, za które pobierała wynagrodzenie rozliczone następnie w ramach kosztów pośrednich. Zdaniem organu umowa cywilnoprawna zawarta z A.C. oraz udzielone jej pełnomocnictwo nie stanowią potwierdzenia wykonania ww. czynności na rzecz projektu. Pełnomocnictwo świadczy jedynie o tym, że osoba ta miała formalną i prawną podstawę do tego, by reprezentować Spółkę i podejmować w jej imieniu określone czynności faktyczne i prawne. Udzielenie pełnomocnictwa nie oznacza jednak, że pełnomocnictwo kiedykolwiek zostało zrealizowane i że jego realizacja wiązała się z realizacją projektu przez A.C. Powyższą decyzję Ministra Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora WUP, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a." w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, ze zm.), dalej: "u.f.p.", polegające na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, dokonaniu dowolnej, wybiórczej oceny dowodów i wyprowadzeniu wniosków sprzecznych z materiałem dowodowym sprawy, w szczególności uznaniu, iż Skarżąca nie udowodniła, aby A.C. faktycznie wykonywała obowiązki zarządu w Spółce w ramach projektu, ponieważ na dokumentacji projektowej nie widnieją jej podpisy, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przedłożone umowy o współpracy, pełnomocnictwo oraz zeznania świadka potwierdzają powyższą okoliczność, a w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznał formę zaangażowania Pani A.C. w projekcie, jako zgodną z określonymi procedurami; 2. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na przedstawieniu niedostatecznego i niepełnego, zawierającego zbyt ogólne stwierdzenia, uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w szczególności zaniechaniu wyjaśnienia podstaw prawnych, które nakładałyby na Skarżącą obowiązek gromadzenia potwierdzeń faktycznego realizowania usług innych niż umowy dotyczące współpracy czy dokumenty finansowo-księgowe potwierdzające poniesienie wydatku, jak również braku odniesienia się przez organ do zarzutów podniesionych przez Skarżącą w treści odwołania od decyzji organu I instancji; 3. art. 8, art. 11 i art. 12 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji wadliwej, naruszającej zasadę zaufania do organów administracji publicznej, nie dość wnikliwej i niedostatecznie wyjaśniającej Skarżącej podstawy utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy decyzji Dyrektora WUP, podczas gdy decyzja ta jako naruszająca przepisy postępowania oraz postanowienia Wytycznych, powinna zostać w całości uchylona; 5. art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 207 ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że otrzymane w ramach dofinansowania środki zostały wykorzystane przez Skarżącego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., będące konsekwencją naruszenia przez organ: a) pkt 1) Podrozdziału 1 - Podstawowe zasady kwalifikowania Wydatków Rozdziału 3 - Ogólne zasady kwalifikowania wydatków Wytycznych w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez uznanie, że wynagrodzenie wypłacone A.C. rozliczone częściowo w projekcie w ramach kosztów pośrednich (kosztów zarządu) zostało wypłacone za usługę, która nie została wykonana, a poniesione wydatki nie były niezbędne dla realizacji projektu i nie miały z nim bezpośredniego związku, podczas gdy wydatki te spełniały wszystkie wskazane w powyższym przepisie warunki niezbędne dla uznania je za kwalifikowalne do dofinansowania; b) pkt 1) lit. a) Podrozdziału 4 - Koszty pośrednie Rozdziału 4 - Szczegółowe zasady kwalifikowania wydatków Wytycznych w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez uznanie, iż wynagrodzenie wypłacone A.C. rozliczone częściowo w projekcie w ramach kosztów pośrednich (kosztów zarządu) jest wydatkiem niekwalifikowalnym i narusza § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu podczas, gdy przedmiotowe wynagrodzenie spełnia wszystkie przesłanki konieczne dla uznania, iż jest to wydatek kwalifikowalny w ramach kosztów pośrednich — kosztów zarządu; c) pkt 2.1.2.2. Zasad finansowania POKL poprzez uznanie, iż Skarżąca nieprawidłowo rozliczała koszty pośrednie na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków wobec braku udokumentowania faktu wykonywania czynności w projekcie przez A.C., podczas gdy Zasady finansowania POKL nie wymagają dla prawidłowości rozliczania tego rodzaju kosztów gromadzenia dokumentacji wskazywanej przez organ, a zatem Skarżąca rozliczała koszty pośrednie zgodnie z obowiązującymi procedurami wydatkowania środków. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozbieżnie interpretowanych przez Skarżącą i organ ustaleń faktycznych. Skarżąca powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy twierdzi, że wydatki poniesione na wynagrodzenie A.C. mogły być rozliczone jako koszty pośrednie. Organ odwoławczy stoi zaś na stanowisku przeciwnym wskazując w szczególności, że poniesienie tych wydatków nie zostało udokumentowane, czego wymagały Wytyczne. W tak zarysowanym sporze za prawidłowe Sąd uznaje stanowisko Ministra. Na podstawie § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu pn. "[...]" Skarżąca zobowiązała się do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL. Wszystkie trzy wersje Wytycznych mających zastosowanie w niniejszej sprawie (wydane w dniu 14 sierpnia 2012 r., w dniu 1 lipca 2013 r. oraz w dniu 2 kwietnia 2014 r.) dawały możliwość dwojakiego rozliczenia kosztów pośrednich, tj. ryczałtem w oparciu o podane w Wytycznych wskaźniki oraz na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, czyli bez stawki ryczałtowej, z pełnym udokumentowaniem wydatków. Wybór sposobu rozliczenia kosztów pośrednich spoczywał na Beneficjencie. W przedmiotowej sprawie Skarżąca wybrała rozliczenie kosztów pośrednich na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, co potwierdza treść § 4 ust. 2 wraz z przypisem 10 umowy o dofinansowanie projektu. Z treści wniosku o dofinansowanie wynika, że Skarżąca zdecydowała o wyborze rozliczenia na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, zatem powinna zastosować się do wymogów związanych z takim sposobem rozliczenia. Wymogi te wynikają natomiast już z samego określenia sposobu rozliczenia wybranego przez Skarżącą, gdzie mowa jest o "pełnym udokumentowaniu wydatków". Poza tym również z treści podrozdziału 3.1 pkt 1 lit. a-d oraz lit. g Wytycznych (wszystkich trzech wersji) wynika, że wszystkie wydatki poniesione w ramach projektu są kwalifikowalne, o ile są niezbędne dla realizacji projektu, zostały faktycznie poniesione, dotyczą towarów dostarczonych lub usług wykonanych, a także, są udokumentowane. Obowiązek udokumentowania wydatków wynika zatem jednoznacznie z samej treści Wytycznych. Inaczej mówiąc organ musi dysponować dowodem, że osoba, której wynagrodzenie zostało rozliczone przez beneficjenta w ramach projektu jako koszty pośrednie - koszty zarządu, rzeczywiście świadczyła usługi na rzecz projektu/projektów. Wprowadzenie do Wytycznych zapisu dotyczącego udokumentowania ww. wydatków miało na celu uniknięcie sytuacji, w których beneficjent dokonywałby rozliczenia kosztów pośrednich na podstawie stworzonych przez siebie dokumentów księgowych, potwierdzających wypłaty określonych kwot na rzecz osób mających świadczyć usługi na rzecz projektu, pomimo tego, że usługi takie nie były realizowane. W związku z powyższym pozbawione uzasadnienia jest twierdzenie Skarżącej jakoby Minister, domagając się od niej udokumentowania wykonania usług związanych z wynagrodzeniem wypłaconym A.C., rozliczonym następnie jako koszty pośrednie, domagał się od niej czegoś więcej niż to, do czego została zobowiązana. Skarżąca opiera swą argumentację w tej kwestii na twierdzeniu, że czynności wykonywane przez A.C. (doradztwo związane z komunikacją interpersonalną, rozwiązywanie konfliktów na linii pracownik-pracownik i pracownik- uczestnik) nie wymagały dla swej skuteczności formy pisemnej. Odnosząc się do tej argumentacji wskazać należy, że Skarżąca nie może tracić z pola widzenia tego, że obowiązywały ją Wytyczne zobowiązujące do wypłaty wyłącznie za usługi wykonane i udokumentowane. Brak udokumentowania czynności rzekomo zrealizowanych przez A.C. nie pozwalał na sfinansowanie wydatku poniesionego na ten cel przez Skarżącą ze środków publicznych. Podkreślić należy, że Skarżąca sama podjęła decyzję o sposobie rozliczenia kosztów pośrednich i powinna przewidzieć konsekwencje jakie się z tym wyborem wiązały, tym bardziej, że - jak wskazano powyżej - konsekwencje te wprost wynikały z treści Wytycznych. Skarżąca powołuje się ponadto na pkt 5 podrozdziału 4.4 Wytycznych, zgodnie z którym w przypadku rozliczania kosztów pośrednich na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, Beneficjent rozlicza wydatki poniesione na podstawie dokumentów księgowych (identycznie brzmienie we wszystkich trzech wersjach Wytycznych). Z powyższego zapisu wynika, w ocenie Skarżącej, że brak jest jakichkolwiek podstaw do nakładania na Beneficjenta obowiązku dokumentowania pracy wykonywanej w ramach kosztów zarządu, za wyjątkiem stosownej dokumentacji księgowej. Taką zaś dokumentację Skarżąca uważa, że przedstawiła. W ocenie Sądu, z analizy powołanego powyżej fragmentu Wytycznych Skarżąca wyciąga zbyt daleko idące wnioski, gdyż nie dokonuje jego interpretacji w połączeniu z innymi przepisami Wytycznych. W konsekwencji Spółka nie dostrzega różnicy pomiędzy dowodami na poniesienie wydatków, które zostały wskazane jako koszty pośrednie (pkt 5 podrozdziału 4.4 Wytycznych) i które to Skarżąca istotnie przedstawiła, od dowodów potwierdzających realizację usług, na które wydatki te zostały poniesione (pkt 1 lit. g podrozdziału 3.1 Wytycznych oraz pkt 3 lit. b podrozdziału 4.4 Wytycznych), których Skarżąca nie przedstawiła. Przypomnieć również wypada, iż w przypadku rozliczania kosztów pośrednich na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, Beneficjent wykazuje poniesione wydatki pośrednie we wnioskach o płatność do wysokości łącznej określonej w zatwierdzonym budżecie projektu. Beneficjent ma obowiązek zbierania i opisywania dokumentów księgowych na potwierdzenie poniesienia wydatków, które zostały wykazane jako wydatki pośrednie. Dokumenty te są wykazywane we wniosku o płatność w zestawieniu poniesionych wydatków na zasadach analogicznych jak dla wydatków bezpośrednich i mogą podlegać kontroli na miejscu. Wskazać w tym miejscu należy, że fakt, iż Wytyczne nie precyzują jakimi dowodami należy wykazać okoliczność realizacji ww. usług, nie zwalniał Skarżącej od przedstawienia dowodów na tę okoliczność. W rozpoznawanej sprawie takimi dowodami mogły być np. protokoły lub sprawozdania sporządzone przez A.C. z wykonanych zadań i czynności, które według własnych zeznań zrealizowała. Dowodów takich nie mogły natomiast stanowić ani umowa cywilnoprawna zawarta w dniu [...] lutego 2013 r. pełnomocnictwo udzielonego tego samego dnia. Sąd podziela stanowisko Ministra, że dokumenty te świadczyły jedynie o tym, że A.C. miała formalną i prawną podstawę do tego, by reprezentować Skarżącą i podejmować w jej imieniu określone czynności faktyczne i prawne. Spółka nie wykazała jednak, iż A.C. podejmowała jakiekolwiek działania, aby czynności te zrealizować. Dowodu na faktyczne wykonanie tych usług nie stanowią też faktury wystawione przez A.C. Wynika z nich bowiem jedynie ogólnie, że zostały wystawione za świadczenie usług z zakresu zarządzania realizowanymi przez zleceniodawcę projektami współfinansowanymi z UE w ramach EFS - PO KL. Tytuł wystawienia faktury był zatem zbieżny z zakresem umowy zlecenia zawartej pomiędzy A.C. a Spółką w dniu [...] lutego 2013 r. Końcowo wskazać należy, że w ocenie Sądu z okoliczności, iż forma zaangażowania do projektu A.C. nie budziła wątpliwości organu II instancji, nie można - tak jak czyni to Skarżąca - wnioskować o uznaniu wydatków poniesionych na wynagrodzenie tej osoby za kwalifikowalne. Czym innym jest bowiem uznanie, że zakres czynności, do podejmowania których A.C. została umocowana przez zarząd Spółki, był zgodny z określonymi w POKL procedurami, a czym innym udokumentowanie, że czynności mieszczące się w tym zakresie faktycznie były podejmowane. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy uznał, iż A.C. została prawidłowo zaangażowana do projektu na podstawie analizy zadań, jakie miała realizować. W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (umowa pomiędzy Zarządem T. Sp. z o.o. a A.C. z dnia [...] lutego 2013 r., uchwała Zarządu Spółki z dnia [...] lutego 2013 r. o udzieleniu A.C. pełnomocnictwa) Minister ustalił jedynie, że zadania do których upoważniona była A.C., miały wykraczać poza zakres jednego projektu. Tym samym koszty poniesione na realizację tych zadań mogły zostać uznane za koszty zarządu i w konsekwencji zostać zakwalifikowane jako koszty pośrednie. Aby tak się stało konieczne było jednak udokumentowanie tego, że A.C. faktycznie wykonała zadania, do których była upoważniona. Takiej dokumentacji Skarżąca jednak nie przedstawiła. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, niezasadne są zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania Nieuprawnione jest w szczególności twierdzenie, iż organ nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego. Należy jeszcze raz podkreślić, że podpisując umowę o dofinansowanie projektu, Skarżąca zdecydowała o rozliczaniu kosztów pośrednich, w tym kosztów zarządu na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków. Tym samym potwierdziła, iż to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wydatki te zostały przez nią faktycznie poniesione i okoliczność ta powinna zostać przez Skarżącą udokumentowana. Za bezpodstawny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy rzetelnie opisał okoliczności faktyczne sprawy i wyjaśnił podstawę prawną wydanej decyzji. Skarżąca nie wykazała ponadto, aby wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, przekonywania oraz szybkości postępowania. Wyczerpujące odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz wykazanie argumentów przemawiających za prawidłowością decyzji organu I instancji wypełnia w należyty sposób dyrektywy art. 8 i art. 11 k.p.a. Organ w żaden sposób nie naruszył również wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości, przeprowadzając postępowanie w sposób sprawny, jednocześnie wnikliwie badając stan faktyczny i prawny sprawy. Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego poprzez uznanie, że wynagrodzenie wypłacone A.C. rozliczone częściowo w projekcie w ramach kosztów pośrednich (kosztów zarządu) zostało wypłacone za usługę, która nie została wykonana, a poniesione wydatki nie były niezbędne dla realizacji projektu i nie miały z nim bezpośredniego związku, podczas gdy wydatki te spełniały wszystkie wskazane w powyższym przepisie warunki niezbędne dla uznania je za kwalifikowalne do dofinansowania. Jak wyjaśniono powyżej Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie, że usługi na które wydatki rozliczono w ramach kosztów pośrednich zostały przez A.C. zrealizowane. Tym samym, nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia podrozdziału 3.1.1. Wytycznych w zw. z art. 184 u.f.p. Z analogicznych powodów niezasadne są również pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego. Podsumowując uznać należy, iż organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego uznając wydatki poczynione przez Skarżącą na wynagrodzenie A.C. za dokonane w sposób sprzeczny z obowiązującymi procedurami, w tym z umową o dofinansowanie i postanowieniami Wytycznych, a także przestrzegał wskazanych reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji wynika, że zbadał on wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), oddalił skargę.