V SA/Wa 729/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r., nr OB/634/2024 w przedmiocie płatności bezpośrednich i bezpośredniego wsparcia krajowego na rok 2023 (OB) postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 30 stycznia 2025 r. T. M. (dalej: skarżący, strona), reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie (dalej: organ) z 12 grudnia 2024 r., nr OB/634/2024. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ostrowi Mazowieckiej (dalej: organ I instancji) z dnia 15 lipca 2024 r. nr 0133-2024-008689. Organ I instancji decyzją z 15 lipca 2024 r. odmówił skarżącemu przyznania podstawowego wsparcia dochodów i nałożył karę 9117,65 zł; odmówił skarżącemu płatności redystrybucyjnej i nałożył karę 3038,32 zł; odmówił skarżącemu przyznania uzupełniającej płatności podstawowej i nałożył karę 768 zł; a ponadto przyznał skarżącemu płatność do bydła 1030,38 zł; przyznał skarżącemu płatność do krów 5272,92 zł i dobrostan krów mlecznych – ściółka 540,80 zł Z uwagi na wielowątkowość zaskarżonej decyzji, na podstawie zarządzenia z dnia 26 marca 2025 r., pełnomocnik skarżącego została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, celem ustalenia kwoty wpisu sądowego od skargi. W powyższym wezwaniu zawarto rygor, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższego wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego 31 marca 2025 r. Pełnomocnik skarżącego nie odpowiedziała na to wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a.") skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Ponadto w myśl art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Natomiast w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka odmienna regulacja przewidziana jest dla skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, z tym że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę, a nie pozostawia ją bez rozpoznania. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego (adwokat) została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wartość przedmiotu zaskarżenia jest podstawą obliczenia wysokości wpisu od skargi, stąd niepodanie tej wartości wraz z wniesieniem skargi stanowi jej brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, pomimo skutecznego doręczenia w dniu 31 marca 2025 r. wezwania do uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi, pełnomocnik skarżącego nie podała w zakreślonym terminie tj. do 7 kwietnia 2025 r. – wartości przedmiotu zaskarżenia. Powyższy brak uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.