V SA/Wa 737/04

w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Rysz, , po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi o wznowienie postępowania J. P. zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt V SA 1651/99 z dnia 29 lutego 2000 r. oddalającym skargę wniesioną na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] sierpnia 1999r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1994 r. o pozbawieniu uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. J.P. w dniu 21 kwietnia 2004r. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2000r., wydanego w sprawie sygn. akt V SA 1651/99 oddalającym skargę. W skardze o wznowienie postępowania powołał się na chęć "dostarczenia Sądowi nowego dowodu w sprawie, który nie był na ostatnim posiedzeniu rozpatrywany". Z dalszych wywodów skarżącego wynika, iż dowodu tego ( zaświadczenia Komendy Wojewódzkiej MO w S. nr [...] z [...].09.1977r.) nie przedstawił w poprzednim postępowaniu, uznając, że inne zaprezentowane argumenty będą wystarczające dla wydania korzystnego dla niego rozstrzygnięcia. Ponadto powołał się na wadliwości wyroku NSA, które opisał w swoim podaniu z dnia 29 października 2002 r. o wniesienie rewizji nadzwyczajnej, skierowanym do Ministra Sprawiedliwości. Z podania tego ( dołączonego do skargi o wznowienie ) wynika, że J.P. wydanemu wyrokowi zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego - ustawy z 24 stycznia 1991r. o kombatantach ( Dz. U. z 1997r. Nr 142 poz. 950 ze zm.), przepisów Konstytucji oraz przepisów postępowania polegające na nieprzeprowadzeniu oczekiwanego postępowania dowodowego i niedokonaniu obiektywnej i wszechstronnej analizy stanu prawnego i merytorycznego sprawy z uwzględnieniem wszystkich występujących faktów i okoliczności. Sąd zważył, że wznowienie postępowania sądowego jest nadzwyczajnym trybem wzruszania prawomocnych orzeczeń i jako takie może mieć miejsce wyłącznie w ściśle określonych przepisami prawa warunkach. W szczególności musi być oparte o wyczerpująco wymienione w ustawie przesłanki. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz 1270) owe przesłanki wskazuje w art. 271- 273 i należą do nich : przypadki nieważności postępowania opisane w art. 271; orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą; podstawy restytucyjne wymienione w art. 273, do których należy m. in. wykrycie takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 280 cyt. ustawy w pierwszej kolejności Sąd na posiedzeniu niejawnym bada czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej postawie wznowienia. Należy stwierdzić, że skarga J.P. nie wskazuje żadnej z podstaw wznowienia wymienionych w przepisach prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Już z samych twierdzeń skargi wynika, że wniosek o przeprowadzenie nowego dowodu nie stanowi podstawy wznowienia przewidzianej w art. 273 § 2 ustawy. Ta podstawa dotyczy bowiem sytuacji, w której zostały wykryte takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Tymczasem Skarżący wskazuje, że dowód w postaci zaświadczenia Komendy Wojewódzkiej MO w S. był wcześniej w jego posiadaniu, lecz nie przedstawił go poprzednio, uważając, że inne zaprezentowane dowody i argumenty będą wystarczające dla podjęcia korzystnego dla niego wyroku. Nie stanowią również żadnej z ustawowych podstaw wznowienia zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego przez NSA w toku postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 29 lutego 2000r., o których mowa w podaniu J.P. do Ministra Sprawiedliwości o wniesienie rewizji nadzwyczajnej. Zarzut naruszenia przez sąd administracyjny przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię nie może stanowić postawy do wznowienia, tak samo jak naruszenie przepisów postępowania innych, niż przyczyny nieważności wymienione a w art. 271 ustawy. Należy też uznać, że Skarżący nie zachował trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 277 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Wobec tego, że skarga o wznowienie nie zarzuca pozbawienia możności działania, istotny jest trzymiesięczny termin liczony od dnia, w który strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Z wywodów skargi wynika, że zarzuty przeciwko wyrokowi NSA były znane Skarżącemu co najmniej już w chwili składania podania do Ministra Sprawiedliwości tzn. 29 października 2002r., natomiast dowód, którego przeprowadzenia Skarżący się domaga, był w jego posiadaniu od 1977 r. Z tych wszystkich przyczyn uznając, że brak jest zarówno ustawowych podstaw do wznowienia postępowania sądowego jak i zachowania przez Skarżącego terminu do wniesienia skargi, na podstawie art. 280 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 103 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę o wznowienie postępowania należało odrzucić.