V SA/Wa 742/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat [...] na podstawie własnej decyzji z dnia [...].03.2012r nr [...], [...] wystawił w dniu [...].12.2012r na J. K. tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący zaległość z tytułu składki na ubezpieczenia społeczne za marzec - czerwiec 2008r na łączną kwotę 2.432,40 zł należności głównej. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Dyrektor [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] zastosował czynności egzekucyjne na podstawie zawiadomień; - z dnia 10.12.2012r nr [...] w [...]. - z dnia 13.11.2013r nr [...] w [...] - z dnia 29.05.2015r nr [...] w [...] - z dnia 11.08.2015r nr [...] w [...] Pismem z dnia 27.07.2018r M. J., działając w imieniu J. K. złożyła do Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...], na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 3 ustawy egzekucyjnej, wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...].12.2012r nr [...] z uwagi na fakt przedawnienia zobowiązań określonych w tym tytule oraz ze względu na to, że w przedmiotowym tytule egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią decyzji wskazanej jako podstawa prowadzenia egzekucji, bowiem decyzja nie określa wielkości kwoty składek na ubezpieczenie społeczne należnych za marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2008r. Postanowieniem z dnia [...].11.2018r znak [...], [...] Dyrektor [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie godząc się z treścią powyższego rozstrzygnięcia M. J., pełnomocnik J. K. pismem z dnia [...].12.2018r złożyła na nie w terminie zażalenie, w którym podniosła te same argumenty co we wniosku z dnia [...].07.2018r. Uznając bezzasadność wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr: [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnego postanowienia organ II instancji przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić, gdy na skutek zgłoszonych zarzutów wyjdą na jaw przeszkody lub wady postępowania, albo wtedy, gdy okoliczności te zostaną ujawnione w toku kontroli postępowania przeprowadzonej z urzędu przez organ egzekucyjny, a także na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela. Kwestię umorzenia postępowania egzekucyjnego określają przepisy art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek zawartych w powyższym przepisie obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. J. K. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na przedawnienie obowiązku oraz z uwagi na to, że w tytule wykonawczym egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią decyzji wskazanej jako podstawa prowadzenia egzekucji. W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku Dyrektor [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] wydał w dniu [...].11.2018r postanowienie znak [...], [...], którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku J. K., jednak w podstawie prawnej tego postanowienia wskazał jedynie art. 59 ustawy egzekucyjnej, bez podania punktu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] jako organ nadzoru jest uprawniony do poszerzania podstawy prawnej i argumentacji rozstrzygnięcia, bez potrzeby jego uchylania. W wyroku z dnia 28.04.2016r., sygn. akt IV SA/Wa 3041/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "zmiana podstawy prawnej decyzji (postanowienia) przez organ odwoławczy jest możliwa, w celu jej uściślenia lub poprawienia, jednak w ramach postępowania w przedmiocie prowadzonym przez organ I instancji. Nie może natomiast zmiana ta prowadzić do przekwalifikowania przedmiotu sprawy, a tym samym wydania rozstrzygnięcia odwoławczego w sprawie innej, aniżeli prowadzonej przez organ I instancji, tj. w sprawie nowej". Organ odwoławczy podniósł nadto, że w wyroku z dnia 16.01.2008r (sygn. akt VII SA/Wa 1840/07), w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że "w razie gdy organ utrzymuje w mocy decyzję I instancji należy uznać, iż w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, a nie uzasadnienie". Dopuszczalne jest więc odmienne uzasadnienie orzeczenia wydanego w trybie odwoławczym. Kwestię przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne regulują przepisy ustawy z dnia 13.10.1998r o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017r, poz. 1778 ze zm.). Zgodnie z art. 24 ust. 4 w/w ustawy (w obecnie obowiązującym brzmieniu) należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Niemniej jednak przepisy w zakresie przedawniania się należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na przestrzeni lat ulegały zmianom. W/w przepis w obecnym brzmieniu obowiązuje dopiero od dnia 01.01,2012r, kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 16,09,2011r o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz, U. z 2011 r, nr 232, poz. 1378) - zwana dalej ustawą deregulacyjną, której przepisem art. 11 nadano powyższe brzmienie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Przed zmianą, tj, w okresie od 01.01.2003r do 31.12.2011 r należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ulegały przedawnieniu po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. W ustawie deregulacyjnej zostały zawarte również tzw. przepisy przejściowe. Przepis art. 27 powyższej ustawy przewiduje, że do przedawnienia należności z tytułu składek, którego bieg rozpoczął się przed dniem 01.01.2012r, stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od 01.01,2012r, jeżeli natomiast przedawnienie rozpoczęte przed dniem 01.01.2012r nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Nadto zgodnie z art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Z kolei przedawnienie należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne reguluje ustawa z dnia 27.08.2004r o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U z 2017r, poz. 1938 ze zm.). W myśl art. 93 ust. 2 tej ustawy należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne ulegają przedawnieniu na zasadach określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych. Podobnie rzecz się ma odnośnie przedawnienia składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W myśl bowiem art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, do składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych (...) stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne. W sprawie będącej przedmiotem kontroli data wymagalności zaległej składki na ubezpieczenia społeczne za: marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2008r przypada kolejno na dzień: 15.04.2008r, 12.05.2008r, 10.06.2008r i 15.07.2008r. Zgodnie z art. 27 ustawy o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców, pięcioletni okres przedawnienia (liczony od 01.01.2012r) wszystkich w/w składek nastąpiłby zatem dnia 01.01,2017r, gdyby nie wystąpiła okoliczność powodująca zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] zgadza się z tym, że bieg terminu przedawnienia obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego z dnia [...],12.2012r nr [...] został zawieszony, jednak nie w związku z doręczeniem J. K. zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości należności z tytułu składek. W opinii organu nadzoru Dyrektor [...] Oddziału ZUS w [...] dokonał błędnej wykładni art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Treść tego przepisu nie odnosi się do zawiadomienia dłużnika o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości należności z tytułu składek, albowiem jest to czynność zdziałana jeszcze przed podjęciem jakichkolwiek czynności w ramach postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 05.09.2013r, sygn. akt I SA/Kr 700/13). Czynnością zmierzającą do ściągnięcia należności jest wystawienie tytułu wykonawczego przez właściwy organ oraz inne czynności, np. skierowanie do strony upomnienia, z których treści czy uzasadnienia wynika bezpośrednio, że zmierzają do ściągnięcia należności (zob. wyroki WSA w Lublinie z dnia 27.01.2012r, sygn. akt I SA/Lu 721/11 oraz WSA w Szczecinie z dnia 19.07.2014r, sygn. akt I SA/Sz 637/16). Powyższe potwierdza również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w wyroku z dnia 18.12.2018r, sygn. akt I SA/Gl 1094/18, stwierdził, że doręczenie skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości zaległości z tytułu składek jest czynnością zmierzającą dopiero do określenia wysokości zaległych składek, a nie czynnością zmierzającą do ich ściągnięcia, o której mowa w art. 24 ust. 5b. Organ II instancji zauważa, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolniony był z obowiązku doręczenia J. K. upomnienia na podstawie obowiązującego wówczas § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 200Ir w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001r, nr 137, poz. 1541 ze zm.). Dochodzona należność pieniężna została bowiem określona w decyzji ZUS z dnia [...].03.2012r nr [...], [...]. Stąd też uznać należy, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony w związku z doręczeniem w dniu [...].12.2012r tytułu wykonawczego do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego z dnia [...].12.2012r nr [...], nie przedawnił się. W kwestii określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, organ drugiej instancji podziela w pełni stanowisko Dyrektora [...] Oddziału ZUS w [...]. W odniesieniu do należności głównej oraz naliczania odsetek należy wyjaśnić, że ZUS w decyzji z dnia [...].03.2012r określił należność łącznie oraz określił odsetki na dzień wydania tej decyzji, nie wskazując chwili rozpoczęcia naliczania tych odsetek. Mając jednakże na uwadze kwotę należności głównej wskazanej w tytule wykonawczym oraz w dołączonym do decyzji zestawieniu należności z wykazanymi kwotami należności głównej i odsetek przeliczonych na dzień wydania decyzji należy stwierdzić, że wskazane w zestawieniu kwoty niedopłat pokrywają się z sumami wynikającymi z przedmiotowego tytułu wykonawczego, przy uwzględnieniu zasady zaokrąglania należności pieniężnych, o której mowa w art. 27a § 1 ustawy egzekucyjnej. Wskazane w tytule wykonawczym odsetki również odpowiadają wysokości odsetek należnych na dzień sporządzenia tego tytułu z uwzględnieniem dyspozycji art. 27a § 1. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zarzut Pełnomocnika Strony w tym zakresie uznać należy za chybiony. Wyżej opisane postanowienie organu odwoławczego zaskarżyła w całości J. K. zarzucając mu naruszenie: - art. 6 kpa w związku z art. 59 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nie wykonanie jednoznacznej dyspozycji art. 59 § 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku stwierdzenia, że treść egzekwowanego obowiązku jest inna niż sentencja decyzji wskazana jako podstawa prowadzenia egzekucji. - art. 6 i art. 8 kpa w związku z art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez odmowę umorzenia prowadzonego postępowaniu egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego niezgodnego z treścią rozstrzygnięcia decyzji wskazanej jako podstawę prowadzenia postepowania egzekucyjnego i uznania, że wszczęcie egzekucji na podstawie nieprawidłowego tytułu egzekucyjnego wywołuje skutki prawne w postaci zawieszenia biegu przedawnienia. - art. 64 § 2 i § 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na niewłaściwym zastosowaniu poprzez pominięcie istniejącej ochrony konstytucyjnej prawa własności w stosunku do oceny legalności działania organów egzekucyjnych i uznaniu, że nieprawidłowy tytuł wykonawczy jest legalną podstawą naruszenia prawa własności. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] oraz poprzedzającego postanowienia Dyrektora [...] Oddziału ZUS w [...] w całości oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm obowiązujących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy organy egzekucyjne rozpatrując w postępowaniu egzekucyjnym wniosek skarżącego o umorzenie tego postępowania prawidłowo uznały, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania. Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały uregulowane w sposób enumeratywny w art. 59 §1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. – dalej: "u.p.e.a.", zgodnie z treścią ww. przepisów postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Postępowanie egzekucyjne może być także umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 p.p.s.a.). Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest zatem zobowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał że w rozpatrywanej sprawie żadna z ustawowych przesłanek mogących powodować umorzenie postępowania egzekucyjnego nie wystąpiła. Odwołując się do treści art. 29 § 1 u.p.e.a. wskazać należy, że badanie dopuszczalności egzekucji obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie, jeżeli było ono wymagane. W przypadku zaistnienia przesłanek podmiotowych egzekucja jest niedopuszczalna w sytuacji, gdy przepisy prawa wyłączają możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do podmiotów wskazanych w tytule wykonawczym np. w sytuacjach wskazanych w art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Z kolei przesłanki przedmiotowe odnoszą się do przedmiotu i podstaw egzekucji. Egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej (inne niż określone w art. 2, 3, 3a i 4 u.p.e.a.), np. podlegające egzekucji sądowej, o ile jego wykonanie nie zostało przekazane na drogę egzekucji administracyjnej. Innymi słowy, niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny, rozpatrując wniosek skarżącego o umorzenie postępowania, był zobligowany do samodzielnego zbadania czy objęty wystawionym przez wierzyciela tytułem obowiązek istnieje. Warunkiem stosowania przymusu administracyjnego jest bowiem istnienie źródła kreującego ten obowiązek jako możliwy do wyegzekwowania, a więc istnienie albo decyzji, z której on wynika, albo stosownej deklaracji (zeznania) podatkowej, ale także jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, istnienie przepisów prawa, z których egzekwowany obowiązek wynika wprost. Zdaniem sądu organ podołał powyższemu obowiązkowi. W przedmiotowej sprawie podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...].03.2012 r. nr [...], [...], którą określono wysokość należności m.in. z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od marca 2008 r. do stycznia 2011 r. w wysokości 20.811,18 zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 6.488,00 zł. Zatem rodzaj egzekwowanych obowiązków i okres, za który są one należne, ustalone w decyzji odpowiadają rodzajom i okresom obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym. W odniesieniu do należności głównej oraz naliczania odsetek organ trafnie wskazał, że ZUS w decyzji z dnia [...].03.2012 r. określił należność łącznie oraz określił odsetki na dzień wydania decyzji, nie wskazując chwili rozpoczęcia naliczania tych odsetek. Mając jednakże na uwadze kwotę należności głównej wskazaną w tytule wykonawczym oraz w dołączonym do decyzji zestawieniu należności z wykazanymi kwotami należności głównej o odsetek przeliczonych na dzień wydania decyzji wyjaśnił, że wskazane w zestawieniu kwoty niedopłat pokrywają się z sumami wynikającymi z tytułu wykonawczego, przy uwzględnieniu zasady zaokrąglania należności pieniężnych, o której mowa w art. 27a § 1 ustawy egzekucyjnej. Wskazane w tytule wykonawczym odsetki również odpowiadają wysokości odsetek należnych na dzień sporządzenia tego tytułu. Jeśli chodzi natomiast o kwestię przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne to regulują ją przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 2017.1778 ze zm.). Stosownie do art. 24 ust. 4 tej ustawy należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat licząc od dnia w którym stały się wymagalne. Wymieniony wyżej przepis w obecnym brzmieniu obowiązuje od dnia 1 stycznia 2012 r. kiedy weszła w życie ustawa z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. 2011.232.1378). Przed zmianą, tj. w okresie od 1.01.2003 r. do 31.12.2011 r. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ulegały przedawnieniu po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Przepis art. 27powyższej ustawy przewiduje, że do przedawnienia należności z tytułu składek, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1.01.2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od 1.01.2012 r., jeżeli natomiast przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1.01.2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. W świetle powyższych regulacji wybór odpowiedniego terminu przedawnienia 5-letniego (liczonego od 1.01.2012 r.) lub 10-letniego (liczonego od dnia wymagalności składki), zależny jest od tego, który z nich upłynie wcześniej. Podobnie jest w przypadku składek na ubezpieczenie zdrowotne. Poza tym zgodnie z art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie sądu niewątpliwie czynnością zmierzającą do ściągnięcia należności jest wystawienie tytułu wykonawczego przez właściwy organ, a także inne czynności np. skierowanie do strony upomnienia z których to dokumentów wynika, że mają na celu ściągnięcie należności. Sąd podkreśla jednocześnie, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolniony był z obowiązku doręczenia J. K. upomnienia na podstawie obowiązującego wówczas § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r., nr 137, poz. 1541 ze zm.). Dochodzona należność pieniężna została bowiem określona w decyzji ZUS z dnia [...].03.2012 r. Stąd też uznać należy, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony w związku z doręczeniem w dniu [...].12.2012 r. skarżącej tytułu wykonawczego (do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego). Wobec powyższego obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego z dnia [...].12.2012 r. nr [...], nie przedawnił się. W ocenie sądu powyższe przemawia za bezzasadnością zarzutów skargi. Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.