V SA/Wa 744/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi F. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez F. C. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 18 marca 2010 r. F. C., obywatel N. wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelką Polski – G. C. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., wydaną na podstawie art.57 ust. 1 pkt 4 oraz 6b w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 6 oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 234, poz. 1694 z późn. zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach w zw. z art. 13 ustawy z dnia kwietnia 2010r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U.nz 2010r. Nr 81 poz. 531) Wojewoda M. odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że małżeństwo wnioskodawcy zostało zawarte w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach. Powołując się na znaczne rozbieżności w zeznaniach cudzoziemca i jego żony dotyczących ich wspólnego życia – stwierdził, że związek małżeński cudzoziemca i G. C. jest "swoistym rodzajem obustronnego układu, ukierunkowanego na umożliwienie cudzoziemcowi pobytu w Polsce". W odwołaniu od powyższej decyzji F. C. zarzucił Wojewodzie M. naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 6 i art. 57 ust. 1 pkt 4 i pkt 6b ustawy o cudzoziemcach oraz art. 77, 80 i 107 §3 k.p.a. Uzasadniając odwołanie przedstawił obszerne wyjaśnienia dotyczące wymienionych przez organ rozbieżności. Po rozpatrzeniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. Organ odwoławczy wyjaśnił w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zgodnie natomiast z art. 57 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim lub cudzoziemcem zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, a związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Ponadto zgodnie z art. 55 ust, 1 ww. ustawy, organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego lub małżonkiem cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, ustala, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że: 1) jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie społecznej; 2) małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa; 3) małżonkowie nie zamieszkują wspólnie; 4) małżonkowie nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa; 5) małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga; 6) małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą; 7) jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa dla pozoru. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przypomniał następnie, że F. C. w dniu [...].11.2008 r. zawarł związek małżeński z obywatelką polską G. C. (uprzednio D., z d. F.). W związku z tą okolicznością w dniu 28.05.2009 r. cudzoziemiec uzyskał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 27.05.2010 r. Przed udzieleniem tego zezwolenia, organ I instancji przesłuchał małżonków i świadków oraz przeprowadził wywiad środowiskowy. W oparciu o dokonane ustalenia stwierdzono, że małżonkowie zamieszkują wspólnie i łączą ich bliskie relacje. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zauważył jednak, że jak wynika z analizy protokołów przesłuchań małżonków, w trakcie poznania się nie porozumiewali się oni językiem zrozumiałym dla obojga. F. C. w dniu 19.01.2009 r. zeznał bowiem, że rozmawiał z żoną w języku angielskim, natomiast G. C. zeznała, że porozumiewała się z mężem za pośrednictwem znajomych, gdyż dopiero uczyła się języka angielskiego. Ponadto cudzoziemiec w trakcie przesłuchania nie wiedział, gdzie pracuje żona i ile zarabia oraz stwierdził, iż żona rozmawiała z jednym z jego braci. G. C. zeznała zaś, że z uwagi na słabą znajomość języka angielskiego nie rozmawiała z rodziną męża i nie pamięta, czym mąż zajmował się w kraju pochodzenia. Następnie organ odwoławczy powołał się na wywiad środowiskowy przeprowadzony w niniejszym postępowaniu. Wskazał, że przeprowadzono go w dniu 21.04.2010 r., w deklarowanym miejscu zamieszkania małżonków, tj. przy ul. B. w W. i stwierdzono obecność przedmiotów oraz zdjęć obojga małżonków. W trakcie wywiadu cudzoziemiec nadał jednak nie wiedział, gdzie pracuje żona. W dniu 10.06.2010 r. małżonkowie zostali przesłuchani do protokołów, przy czym F. C. składał zeznania przy udziale tłumacza języka angielskiego. Organ II instancji zaznaczył, że zeznania małżonków były zgodne w wielu kwestiach, jednak pojawiły się też niezgodności, które podważają prawdziwy charakter związku. Małżonkowie nie byli bowiem zgodni w kwestii odbywania wyjazdów zagranicznych przez cudzoziemca, wspólnych planów wakacyjnych, kwestii mieszkaniowych i zatrudnienia obywatelki polskiej. Małżonkowie zeznali, iż cudzoziemiec uczestniczył w pogrzebie ojca G. C. w marcu 2010 r. W trakcie oględzin miejsca zamieszkania dokonanych w dniu 30.06.2010 r. ponownie stwierdzono, że lokalu mieszkalnym przy ul. B. znajdują się przedmioty należące do obojga małżonków. Następnie organ II instancji wskazał, że w dniu 09.09.2010 r. przesłuchano matkę G. C. – G. F., nie miała ona jednak zbyt wielu informacji na temat cudzoziemca, którego poznała miesiąc przed ślubem. Stwierdziła, iż małżonkowie odwiedzają ją wspólnie. W tym samym dniu pracownicy organu I instancji w trakcie kontroli miejsca zamieszkania G. F. stwierdzili, że sąsiedzi nie widują czarnoskórego mężczyzny, lecz jedynie jej dwie córki, które odwiedzają matkę. F. C. był widziany jedynie na początku 2010 r. Dalej wskazano, że w dniu 09.11.2010 r. odbyło się ponowne przesłuchanie małżonków C. Cudzoziemiec zeznający przy udziale tłumacza stwierdził, że zamieszkuje z żoną od ostatniego przyjazdu do Polski z kraju pochodzenia, tj. od października 2008 r. Stwierdził, iż żona nie była uprzednio mężatką i nie wie, w jaki sposób nabyła mieszkanie. Nie uczestniczył w pogrzebie ojca małżonki, gdyż był wówczas poza granicami Polski. G. C. zeznała natomiast, że mąż zamieszkał z nią po ślubie pod koniec listopada 2008 r., a wcześniej nie mieszkali wspólnie. Wskazała, że była uprzednio zamężna, natomiast z obecnym mężem porozumiewała się za pośrednictwem jego znajomych. Nie pamiętała, czy mąż był na pogrzebie jej ojca i nie była pewna, czy mąż płaci za kurs języka polskiego, kiedy ma zajęcia oraz, czy wyjeżdżał poza granice Polski. Ponadto stwierdziła, że rodzice męża zajmują się w kraju pochodzenia prowadzeniem pasieki. Natomiast cudzoziemiec wyjaśnił, że jego rodzice z uwagi na zaawansowany wiek nie pracują. Podsumowując powyższe zeznania organ II instancji wskazał, że małżonkowie poznali się w marcu 2008 r. i do dnia zawarcia związku małżeńskiego widzieli się kilka razy, gdyż cudzoziemiec trzykrotnie wyjeżdżał poza granice Polski. Małżonkowie stwierdzili, iż utrzymywali kontakt telefoniczny, jednak z uwagi na brak posługiwania się językiem zrozumiałym dla obojga, organ odwoławczy uznał te wyjaśnienia za niewiarygodne. Z ich oświadczeń wynika, iż cudzoziemiec nie pracuje i pozostaje na utrzymaniu żony. Jednak G. C. nie wiedziała o wyjazdach męża poza granice Polski, które według zeznań cudzoziemca miała finansować. Ponadto nie była pewna, czy mąż płaci za naukę, co w świetle wysokości deklarowanych przez nią zarobków (1500 PLN) i kosztach utrzymania obojga powinno być kwestią jej znaną. Organ II instancji zwrócił też uwagę, że G. C. w 2009 r. deklarowała zamiar odbywania nauki języka angielskiego, natomiast w chwili obecnej twierdzi, że "starają się" z mężem rozmawiać po polsku, korzystają ze słownika i "dogadują się dość dobrze". Małżonkowie po dwóch latach małżeństwa oraz około półrocznej, deklarowanej znajomości przed zawarciem związku nie porozumiewają się więc językiem zrozumiałym dla obojga w stopniu umożliwiającym swobodną komunikację. Nie bez znaczenia jest również różnica wieku pomiędzy cudzoziemcem a G. C. wynosząca 18 lat. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że pojawiające się zgodności w zeznaniach małżonków i fakt zamieszkiwania cudzoziemca w mieszkaniu należącym do obywatelki polskiej świadczy jedynie o wspólnym uzgodnieniu treści zeznań małżonków przed przesłuchaniem przez organ administracji i próbie uwiarygodnienia związku małżeńskiego. Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, ocena Wojewody M., iż związek małżeński cudzoziemca z obywatelką polską został zawarty w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach, była więc trafna. Odnosząc się do treści odwołania cudzoziemca, który starał się wyjaśnić sprzeczności w zeznaniach swoich i żony organ II instancji podkreślił, iż zeznawał on przy udziale tłumacza przysięgłego oraz oboje z żoną podpisali protokoły zeznań. F. C. w trakcie postępowania miał dwukrotnie możliwość złożenia zeznań, został pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, a wyjaśnienia wskazane w odwołaniu mają mniejszą wartość dowodową niż zeznania złożone do protokołu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F.C. wniósł o uchylenie w całości ww. decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Zarzucił jej naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 6 i art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7, 77, 80 i 107 §3 k.p.a. Uzasadniając postawione zarzuty skarżący podniósł w pierwszej kolejności, że organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym podczas pierwszego postępowania dotyczącego skarżącego, w wyniku którego uzyskał on zezwolenie na zamieszkania na czas oznaczony. Organ podkreślił przy tym, że zeznania skarżącego i jego żony już wtedy wykazywały liczne sprzeczności. W ocenie skarżącego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców oparł się jedynie na okolicznościach niekorzystnych dla skarżącego. Jednocześnie organ pominął jednak okoliczności dla skarżącego korzystne oraz fakt, iż skarżący w pierwszym postępowaniu uzyskał wnioskowane zezwolenie i decyzja w tym przedmiocie jest prawomocna. Tym samym organ II instancji dokonał wybiórczej analizy materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego większość zeznań jego oraz jego żony była ze sobą zgodna. Niezgodności wymienione przez organ I instancji zostały natomiast wyjaśnione w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi skarżący również podjął próbę wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy zeznaniami. W pierwszej kolejności wskazał, że żona inaczej niż on zinterpretowała pytanie przesłuchującego dotyczące planów wakacyjnych uznając, że chodzi o to, czy wyjazd jest już zorganizowany i dlatego zeznała, że nie planowali żadnego wyjazdu. Skarżący zeznał natomiast, że w lipcu planują wyjechać do H., ponieważ rzeczywiście o możliwości takiego wyjazdu rozmawiali chociaż żadnych działań w tym kierunku nie podjęli. Podobnie skarżący wyjaśnił sprzeczności dotyczące wyjazdów zagranicznych. Wskazał, że jego żona zeznając, iż "nie wyjeżdżaliśmy ani ja ani mąż" miała na myśli jedynie ich wspólne wyjazdy, które rzeczywiście nie miały miejsca w okresie objętym przesłuchaniem. Następnie skarżący stwierdził, że rozbieżności w zeznaniach dotyczące firmy, w której pracowała jego żona były spowodowane tym, że jego żona często zmieniała pracę i podczas zeznań mieli na myśli różne firmy. W odniesieniu do zeznań G. C., iż była ona wcześniej mężatką i odmiennych w tej kwestii zeznań skarżącego, skarżący wskazał, że żona mówiła mu na początku związku, iż miała wcześniej męża, jednak jej wtedy nie rozumiał. Następnie – odnosząc się do różnie określonej w zeznaniach małżonków godziny wyjazdów G. C. do pracy – skarżący zaznaczył, że w protokole przesłuchania błędnie zapisano treść jego zeznania. Niepoprawny był również zapis dotyczący zeznań jego żony wskazujących miejsce przechowywania brudnych rzeczy w ich domu. Skarżący stwierdził ponadto, że różnica wieku pomiędzy nim, a jego żoną – na co zwrócił uwagę organ II instancji – nie ma dla nich żadnego znaczenia. Zakwestionował też twierdzenia organu jakoby skarżący wraz z żoną nie posługiwali się językiem zrozumiałym dla obojga. Wskazał w tym zakresie, że komunikują się "trochę w języku polskim, trochę w języku angielskim" i nie mają problemów z komunikacją. Żona zna już trochę język angielski, a skarżący uczy się języka polskiego i opanował go już "całkiem nieźle". W odniesieniu do zeznań złożonych przez sąsiadów G. F. – matki G. C. skarżący wskazał, że poza jednym przypadkiem nie spotkał żadnego z sąsiadów swojej teściowej. Nie należy się zatem dziwić, że sąsiedzi ci nie rozpoznali skarżącego na zdjęciu. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że skarga jest bezzasadna. Wskazać należy, że przesłanki udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski, zawarte zostały w art. 53 ww. ustawy o cudzoziemcach. Z brzmienia ust. 1 tego przepisu wynika, że spełnienie którejkolwiek z wymienionych w tym artykule okoliczności obliguje organ do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (w niektórych sytuacjach konieczne jest dodatkowo zachowanie innych wymogów przewidzianych przepisami omawianej ustawy, związanych z posiadaniem wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania, stabilnego i regularnego źródła dochodu oraz ubezpieczenia zdrowotnego). Jedną z takich okoliczności jest małżeństwo z obywatelem polskim (art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy). Skarżący składając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony powołał się na małżeństwo z obywatelką polską G. C. i załączył do wniosku odpis skrócony aktu małżeństwa z [...] listopada 2008 r. Żadnych innych okoliczności uzasadniających jego pobyt na terytorium Polski przez okres dłuższy niż trzy miesiące nie przedstawił. Tym samym sprawę z wniosku skarżącego należało rozpatrzeć z uwzględnieniem faktu zawarcia przez niego związku małżeńskiego. Z uwagi na okoliczności sprawy, które pojawiły się w toku prowadzonego postępowania dowodowego oraz treść art. 55 ustawy o cudzoziemcach organy orzekające zobligowane były do przeprowadzenia postępowania celem ustalenia, czy małżeństwo zawarto celem obejścia przez skarżącego przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Podkreślić przy tym należy, iż ustalenie tej przesłanki skutkuje obligatoryjną odmową udzielenia zezwolenia - o czym stanowi art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Należy też przypomnieć, iż zgodnie z treścią art. 55 ust. 1 pkt 1-7 ustawy o cudzoziemcach organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego ustala, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy okoliczności sprawy wskazują, że: jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie społecznej; małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa; nie zamieszkują wspólnie; nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa; nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga; małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą; jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa dla pozoru. Jednocześnie zauważyć należy, iż stwierdzenie jednej z okoliczności wymienionych w art. 55 ust. 1 pkt 1-7, zobowiązuje organ orzekający do przeprowadzenia postępowania celem ustalenia, czy małżeństwo zawarto tylko dla pozoru. Nie skutkuje to jednak automatycznie ustaleniem, że związek małżeński w tym jedynie celu został zawarty. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organy orzekające prawidłowo przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające i prawidłowo zastosowały ww. przepisy. Mając uzasadnione wątpliwości co do charakteru zawartego przez skarżącego związku małżeńskiego, zasadnie przeprowadziły postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia tejże okoliczności. W toku tego postępowania należycie zebrano i właściwie oceniono zgromadzony wyczerpująco materiał dowodowy. Nie poprzestano jedynie na przesłuchaniu skarżącego oraz jego małżonki. Przeprowadzono także dowód z przesłuchania świadka – teściowej skarżącego G. F. oraz przeprowadzono wywiad środowiskowy. Podkreślić przy tym należy, że prowadzone postępowanie badanie powinno dotyczyć wszelkich okoliczności związanych z zawarciem związku małżeńskiego i jego istnieniem. Uzasadnione było zatem zaliczenie w poczet postępowania dowodowego dowodów zgromadzonych w poprzednim postępowaniu o udzielenie zezwolenia i dokonanie ich analizy w świetle nowych dowodów zgromadzonych w sprawie. Wymagała tego potrzeba ustalenia prawdy obiektywnej. W związku z tym dowodami w niniejszej sprawie były również treści zawarte w protokołach zeznań z dnia 19.01.2009 r., nie ich ocena dokonana w innym (poprzednim) postępowaniu. W konsekwencji ustalono, że małżeństwo skarżącego z obywatelką polską nie uzasadnia udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - zostało bowiem zawarte w celu obejścia przepisów prawa. Ustalenia takiego dokonano zgodnie z art. 80 k.p.a. w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zdaniem Sądu celem zawarcia przez cudzoziemca związku małżeńskiego z obywatelką polską była legalizacja pobytu zainteresowanego w Polsce. Wskazuje na to m.in. przeprowadzony wywiad środowiskowy oraz rozbieżności w zeznaniach samych małżonków złożonych zarówno w dniu 10.06.2010 r. jak i w dniu 09.11.2010 r. Podczas przesłuchania w dniu 10.06.2010 r. skarżący zeznał, że jego żona do pracy w poprzedniej firmie wyjeżdżała około 7:30, firma ta jednak "osłabła" i żona zmieniła pracę. G. C. zeznała natomiast, że do pracy w tej firmie wychodziła o 5:40, a firma nie miała żadnych problemów. Przesłuchiwany poproszony o opisanie łazienki znajdującej się w mieszkaniu, w którym mieszka z żoną oświadczył, że "Brudne rzeczy trzymamy w szafie w jednym z pokojów, tymczasowo, ponieważ wyrzuciliśmy kosz na brudne ubrania i wkrótce kupimy nowy". Żona skarżącego pytana o tą sama kwestię oświadczyła natomiast, że "Rzeczy do prania trzymamy w szafkach w łazience. Nie mieliśmy kosza na brudne rzeczy, nie planujemy kupić niczego takiego, bo nie byłoby go gdzie postawić". Z kolei na pytanie o wyjazdy zagraniczne w ostatnim roku skarżący zeznał, że raz wyjeżdżał do znajomych do H. Podróż odbył samolotem, a za bilety, które kosztowały 700 zł płaciła jego żona. G. C. wskazała natomiast, że ani ona ani jej mąż nie wyjeżdżali za granicę, podobnie w poprzednim roku. Skarżący pytany o plany wakacyjne oświadczył, że planuje z żoną wyjechać w lipcu do H. G. C. wskazała zaś, że na razie nie planują żadnego wyjazdu, ponieważ niedawno zmieniła pracę. Przesłuchiwani zeznali ponadto, że skarżący był na pogrzebie ojca swojej żony, który odbył się w marcu 2010 r. Podczas przesłuchania przeprowadzonego w dniu 09.11.2010 r. skarżący zeznał, że wprowadził się do żony w październiku 2008 r. po powrocie do Polski. Jego żona zeznała zaś, że było to zaraz po ślubie – [...].11.2008 r., a przed ślubem nie mieszkała razem ze skarżącym. Rozbieżności pomiędzy zeznaniami pojawiły się również w kwestii okoliczności pierwszego spotkania przesłuchiwanych oraz tego, czy jego żona była wcześniej mężatką. Skarżący oświadczył bowiem, że spotkał żonę na ulicy, "uśmiechnęliśmy się do siebie i poszliśmy na kawę". G. C. zeznała natomiast, że wymieniła się z cudzoziemcem numerami telefonów i "każde z nas poszło w swoją stronę, tego dnia nigdzie nie byliśmy razem na kawie". Skarżący zeznał też, że jego żona nie była wcześniej mężatką. Przesłuchiwani zmienili zeznania dotyczące obecności skarżącego na pogrzebie ojca swojej żony. Skarżący oświadczył bowiem, że nie był na pogrzebie, ponieważ był w tym czasie w H. G. C. wskazała natomiast, że nie pamięta, czy jej mąż był na tym pogrzebie, bo była w złym stanie psychicznym. Należy zauważyć, że te ostatnie zeznania były poprzedzone zeznaniami matki skarżącej – G. F. – która zeznała, że Cudzoziemiec nie był na pogrzebie jej męża, gdyż był wtedy w H. Powyższe rozbieżności nie mają – jak wskazuje skarżący – charakteru pozornego, ponieważ obejmowały okoliczności dotyczące pierwszego spotkania małżonków, wspólnego zamieszkania, wspólnych wyjazdów, codziennych przyzwyczajeń oraz ważnych spraw z życia G. C. przed zawarciem małżeństwa ze skarżącym. Fakt wystąpienia zasadniczych różnic w wypowiedziach małżonków świadczy o braku istnienia małżeństwa jako związku faktycznego pomiędzy nimi. Wykazanych w postępowaniu przed organami I i II instancji rozbieżności w zeznaniach nie da się również wytłumaczyć złym zrozumieniem pytań zadawanych podczas przesłuchania. Pytania te nie były bowiem ani skomplikowane, ani rozbudowane. Jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę jedno z pytań zadanych podczas przesłuchania w dniu 10.06.2010 r. brzmiało "Czy któreś z Państwa wyjeżdżało w tym roku za granicę?". Nie sposób więc uznać, że żona skarżącego odpowiadając na to pytanie miała na myśli wspólne wyjazdy ze skarżącym. Podobne wnioski należy przyjąć w odniesieniu do pytania o plany wakacyjne skarżącego i jego żony. Niewiarygodne są również pisemne wyjaśnienia skarżącego odnośnie rozbieżności w zeznaniach dotyczących kwestii składowania brudnej odzieży oraz godzin wyjazdu żony skarżącego do pracy. Podkreślić trzeba, że zarówno skarżący jak i jego żona bez zastrzeżeń podpisali protokoły przesłuchań, które stanowiły główny materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie. Przesłuchiwani nie zgłaszali uwag co do trudności w rozumieniu pytań, ani żadnych przeszkód w złożeniu zeznań. Cudzoziemiec został przesłuchany w języku dla niego zrozumiałym, a G. C. w swoim języku ojczystym. W związku z powyższym należało uznać, że wyjaśnienia skarżącego zawarte w skardze i w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dotyczące rozbieżności stwierdzonych w ww. zeznaniach są niewiarygodne. Ponadto – na co trafnie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji – małżonkowie C. nie posługują się językiem zrozumiałym dla obojga w stopniu pozwalającym na swobodną komunikację. Pomimo dwuletniego stażu małżeńskiego i półrocznej wcześniejszej znajomości nadal, jak twierdzą, porozumiewają się za pomocą słownika. Wskazać również należy, że zeznania skarżącego i jego żony w części dotyczącej cotygodniowych odwiedzin u jej matki nie znajdują potwierdzenia w wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym w miejscu zamieszkania G. F. Jej sąsiedzi nie widują bowiem czarnoskórego mężczyzny, lecz jedynie dwie córki G. F., które odwiedzają matkę. Wbrew twierdzeniom skargi organ nie potraktował materiału dowodowego w sposób wybiórczy, a ocenił go w całokształcie. Przekonująco uzasadnił dlaczego przyjął pozorność związku małżeńskiego skarżącego. Zdaniem sądu nie są zatem zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania normujących sposób prowadzenia postępowania dowodowego i analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tym samym organy orzekające w sprawie prawidłowo wskazały art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach jako podstawę materialno-prawną wydanych rozstrzygnięć. Związek małżeński skarżącego wykazuje bowiem bezspornie cechy świadczące o jego zawarciu w celu legalizacji pobytu wobec czego orzekające w sprawie organy zobowiązane były do wydania decyzji o odmowie udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. Konkluzja ta została zaś poprzedzona prawidłową analizą zebranego materiału dowodowego, którą przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec tego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.